Ostatnimi czasy czegoś mi w mediach brakowało. Jarosława Kaczyńskiego? Zbysia Ziobro? Leppera? Zastanawiałem się, aż w końcu, za sprawą starej sondy w lokalnym portalu, załapałem, iż w mediach brakuje mi tematu świńskiej grypy!

Zaraza, kara boska i plaga interkontynentalna, która z głuchym łoskotem kół szpitalnych łóżek i wyeksploatowanych karawanów bezlitośnie zbierała swoje śmiertelne żniwo. Bezsenne noce, bóle brzucha na tle nerwowym, niemożność skupienia się na codziennych sprawach, a do tego fontanny paraliżujących informacji o A/H1N1.

Szczepionki!!! Ratuj się kto może! Co? Polska nie kupi? To na stryczek z Kopaczową!!! A każdy, komu życie miłe, niech wyjeżdża za granicę zaszczepić się! To nie przelewki! To świńska grypa! Bezlitosny wirus, który nie zwraca uwagi na narodowość, rasę, wiek, płeć, orientację seksualną i wyznanie, tylko zabija. Każdego. Na śmierć.

Totalna panika, gorące dyskusje, milionowe koszty szczepienia, śmiercionośne szczepionki i apogeum: pierwsze przypadki A/H1N1 w Polsce! Umrzemy wszyscy...Nie chcę przytaczać wałkowanych tyle razy argumentów świadczących za tym, że pandemia świńskiej grypy zasługuje na miano cyrku stulecia. Statystyki umieralności na różne choroby zostały rozkminione na setki sposobów, a spowinowacenie członków WHO z koncernami farmaceutycznymi przestało być tajemnicą. I właśnie jakoś tak zaraz po ujawnieniu sznurków łączących te samy osoby z producentami leków i Światową Organizacją Zdrowia, temat świńskiej grypy w mediach zaginął. Być może nowa grypa, znana od początku ubiegłego wieku, zabiła się sama?

Dość! Będzie chciała perfumy, to niech sobie je sama kupuje, a nie wysyła mnie do drogerii z zadaniem wybrania ładnego zapachu! Nie znam się na zapachach, poza tym na skórze wszystko pachnie inaczej, a tak w ogóle, to mój kinol może jest w stanie odróżnić piwo od kawy, ale nie nutkę jaśminu od akcentu cytrusowego. No cóż mogłem zrobić stojąc przed wielkim regałem z perfumami? Im dłużej kombinowałem, tym bardziej skołowany byłem. Wreszcie skapitulowałem i zadzwoniłem do niej z pytaniem o to, który z Jej ulubionych zapachów kupić i jak wygląda jego opakowanie. Zanim jednak chwyciłem za telefon, na stoisku perfumeryjnym spędziłem chyba z 20 minut. Kucałem, wstawałem, przestępowałem z nogi na nogę, a testerów zmacałem więcej, niż do tej pory przez całe swoje życie.

Do drogerii X w galerii handlowej X wparowałem wieczorem z precyzyjną listą zakupów: pasta do zębów, antyperspirant dla mnie i perfum dla Oblubienicy Mej Kobiety. Pasty nie było takiej, jak chciałem, więc pewnym krokiem pomaszerowałem w kierunku męskich zapachów pod pachy i równie pewnym ruchem ręki wpakowałem do koszyka swoją Rexonę Men zapach jakiś tam (niebieska etykietka). Schody zaczęły się, gdy przystąpiłem do wyboru zapachu dla kobiety swojej. Chciałem kupić jej taki jeden, który lubię, a którego już dawno nie miała, ale pech chciał, że akurat tego na stanie nie mieli. Zacząłem więc poszukiwania innego fajnego.

Widziałem, że kręci się wokół mnie ochroniarz, ale nie peszę się przy takich - niech łazi i pilnuje, żeby mnie kieszonkowcy nie obrobili. W końcu tak pochłonięty jestem wybieraniem damskiego zapachu, który w najbliższym czasie regularnie będę wdychał, że mogę czegoś nie zauważyć. Łaził ten ochroniarz w kółko, a ja sprawdzałem testery i z każdą minutą jeszcze bardziej głupiałem. Doszło nawet do tego, że zapomniałem, w której kieszeni mam telefon. Gdy go znalazłem, zadzwoniłem, spytałem, odpowiedź dostałem i wskazany zapach wziąłem i wsadziłem go do koszyka, po czym szybkim krokiem przetransportowałem się do kasy. Wystarczająco dużo czasu straciłem przy stoisku z babskimi pachnidłami...

Zapłaciłem za zakupy i w momencie, gdy chowałem resztę do kieszeni, podszedł do mnie ochroniarz i zagaił takim tekstem:
- Pan pozwoli za mną.

A dupa, takiego wała!
- Nie, nie pozwolę - odparowałem

To był ciężki tydzień: roboty miałem od cholery, a moje stanowisko pracy uległo uszkodzeniu. Dokładnie tydzień temu, w sobotnie przedpołudnie, dokonałem niezamierzonego złamania mojego dotychczasowego krzesła obrotowego. Służyło mi ono dobrych dwadzieścia parę miesięcy.

W chwili zakupu niebieskiego złamasa ważyłem niewiele, bo w okolicach 70-75 kg (po części za sprawą palenia przeze mnie papierochów). Krzesło moje było przeznaczone raczej dla osób młodych, bo pamiętam, iż na pudle było jakieś wagowe ograniczenie podane - do 85 kg bodajże, ale czy na 100% tyle, to nie wiem. Pewne jest tylko to, że mieściłem się w tymże limicie. Od tamtego czasu jednak przytyło mi się, rzekłbym, znacznie i owe 75 kg stało się jedynie miłym wspomnieniem z młodości. Każdemu ćwierćwiecznemu facetowi cielska z racji wieku przybywa i to jest pierwsza z przyczyn mojego przytycia. Drugim powodem, dla którego coraz krótsza robi się skala łazienkowej wagi, jest rzucenie przeze mnie palenia, przez co zacząłem jadać obiady, śniadania i kolacje zawsze, a nie zastępować je papierosami.

Przytyłem i nabrałem masy wyraźnie przekraczającej możliwości niebieskiego krzesełka. Wiercąc się na nim, luźno opadając na oparcie, czy nawet spadając na siedzenie swoim zadem musiałem w końcu je wykończyć. Przez długi czas niewiadomą było „kiedy?”, ale wszystko to wyjaśniło się przed tygodniem, z dokładnością do 1 godziny :)

Przez calutki tydzień cierpiałem, gniotąc pośladki na piekielnie twardym i sztywnym składanym krzesełku za 20 zł z Biedronki. Nawet poducha nie pomagała, bo i prawa pomóc nie miała: konstrukcja krzesła skutecznie uniemożliwiała obranie wygodnej pozycji siedzącej na kilka godzin. Wąskie siedzisko, wcinające się w lędźwie oparcie i tak twarde, niskie, bez kółek i opcji chybotania się krzesło, że o jakimkolwiek relaksacyjnym wykorzystaniu nie śmiem nawet wspominać.

Średnio przed komputerem spędzam 10 godzin dziennie (bywa 5-15 godzin, ale najczęściej mieszczę się w granicach 8-12). Gniotąc dupę na tym zastępczym, składanym szicie, wielokrotnie łapałem się na tym, że siedząc nieznacznie bokiem, prawą nogą podpierałem się o podłogę lub ścianę, by nie zsunąć się z siedzenia (siedząc na krawędzi tegoż). Przez to prawa noga na całej swojej długości przez calutki czas była obciążona.

Skutek?

Po dwóch dniach dupsko zaczęło protestować i na wysokości kości ogonowej pojawił się narastający z każdym kolejnym dniem ból, a bodajże po czterech dniach do strajku przyłączył się prawy staw biodrowy. Kulałem więc i z każdym dniem, za sprawą bólu, sztywniej się poruszałem.

Nie chodzi o to, że w dupach im się poprzewracało i chcą łamania przez Polskę procedur. Nie chodzi też o to, że zachciewa im się luksusów, ponieważ „bo tak”. I nie chodzi o to, że próbują terroryzować kraj nasz groźbą masowego seppuku.

Chodzi o to, że chcą przeprosin od miłościwie nam panującego Lecha Kaczyńskiego!

Lech Kaczyński nie zwykł nikogo przepraszać. Mało tego! To Lecha Kaczyńskiego przepraszać należy. Na złą prezydenturę trafili uchodźcy, no pech do kwadratu. Nie dość, że jakiś specjalista od organizacji ich wycieczek do Polski w jedną stronę naopowiadał im jakiś bzdur, przez które uwierzyli, że będą tu bogami, to jeszcze tak się ich tu wita?! Do Strasburga skarżyć, bo w Polsce nikt za darmo pięciogwiazdkowych hoteli nie daje, ani nawet zagranicznego przejazdu pierwszą klasą zasponsorować nie chce. Skandal! I awantura! Do potęgi! Jebać księżyc! Wolność dla Rumcajsa...

Wydać im tego prowodyra, co ich tu ściągnął i niechaj sami się z nim rozliczą. Niech nie straszą samobójstwem, bo żadne to u nas przestępstwo. Chyba, że już gotową famę w świat wycelowali, że tu w Polsce ludobójstwo się dokonało, bo pierwszoklasowego PeKaPa za free nikt nie podstawił, a i zatrzymać w areszcie śmiał za łamanie prawa. Jeśli ktoś im takich kitów o przywilejach nawciskał, to niech teraz się im tłumaczy, a jak sami sobie to wymyślili, to wyjazd stąd! Pierwszą klasą w cholerę skąd przyjechali, a nie cackać się z szantażystami i przekrętami.

Rozumiem, że w swoich krajach wesoło nie mają, ale bez jaj, do cholery. My na swoje też pracujemy, nikt nas tu nie sponsoruje, za wszystko płacimy i też z zazdrością możemy gapić się na inne, bogatsze kraje. Ale do k**wy nędzy nikomu tu nie przychodzi do głowy jechać gdzieś na krzywy ryj i takie akcje kręcić! Dostali za darmo i jeszcze będą reklamacje składać? Porzekadeł nauczyć się z kraju, do którego się wybiera. O darowanym koniu i zębach w kolejności pierwszej!

Wziąć, w podzięce opluć i jeszcze kazać się przepraszać? Krew zalewa! Nie wiem, ile ich wodzirej kasy od nich zgarnął, ale musiał raczej sporo, skoro takich kitów im nawciskał, że o królewskim traktowaniu marzyli. Spodziewali się luksusów, a dostali socjalne - nosz źle i tragedia! Czy Polacy na państwowym garnuszku skarżą się po międzynarodowych trybunałach? Może jeszcze darmowe dziwki w kolorze blond z pieprzykiem w dupie co sobota na koszt państwa, coby dbać o zaspokojenie seksualne tych, co to w drodze do Strasburga są? Gdyby domy kółka miały, to by też tu przyjechały.

Byłem se wczoraj na mieście - z aparatem swym i kobietą (również swą). Ona sobie po sklepach śmigała, a ja korzystałem i w ramach przed sklepem czekania szlifowałem fotografowanie z ręki wedle nowych teorii, które po raz pierwszy w praktyce sprawdzałem. Skutek był różny, ale posiadaniu przy sobie swojego fotograficznego ekwipunku zawdzięczam fakt, iż zamiast posłusznie za panią swą włazić do sklepów, zostawałem na zewnątrz.

Tu zdjęcie, tam zdjęcie... W pewnym momencie obejrzałem się za siebie, czy aby nie za blisko ustawionych na parapecie buciorów stoję. Zobaczyłem ją:Gdyby nie adres www, to pewnie mój internetowy skaner w oczach nie zadziałałby i nie zwróciłbym większej uwagi na treść komunikatu przylepionego do szyby.Miód na me serce! O ZAiKS-ie miałem ochotę zaśpiewać to samo, co kibice na stadionach śpiewają o PZPN-ie, czyli co z uwielbianą inaczej instytucją robić. Wspaniale, że rośnie świadomość wśród nękanych przez ZAiKS właścicieli punktów handlowych, usługowych i wszelakich innych o charakterze publicznym. Salonów obuwniczych Radecki w samej Dębicy jest kilka (chyba 4), a kolejne sklepy tej sieci znajdują się w okolicznych miastach. Jeśli więc przyjąć, że każdy z tych sklepów w swoim rejonie propaguje inicjatywę publicmusic.pl, to jest bardzo duża szansa powodzenia przedsięwzięcia odcięcia pasożytniczych organizacji od żarcia.