21 listopada i 25 wpisów na liczniku, z czego w ostatnich kilku dniach przybywało po 2-3 dziennie! PO RAZ OSTATNI w takim tempie piałem DWA LATA TEMU!

• Październik 2007: 42 wpisy
• Listopad 2007: 37 wpisów

Później średnia spadała, by w najmniej płodnych okresach sięgać poziomu 3-4 publikacji w skali miesiąca (dla zainteresowanych daty, słupki i liczby - klik). Tragedia, wstyd i niesamowitość! Przecież tak uwielbiam pisać! Przecież, gdyby było inaczej, to ten blog by nie istniał, nie?

Wielu z Was przyzwyczaiłem do 1 notki na 3-4 dni, a tu mosz; w ostatnim tygodniu, podobnie jak przed dwoma laty, zostałem wielokrotnie zgwałcony przez tę cwaną sukę, co Wena ma na imię! I znów pisanie mnie wzięło, jak w najlepszym moim czasie, za którym z resztą bardzo tęskniłem. Uwielbiam pisać! Od kilku dni morda mi się cieszy z obecnej aktywności, ale co uważniejszy obserwator dostrzeże na mym rozradowanym licu pewien cień...

Nieoczekiwanie nabrałem takiego tempa, że sam ledwo za sobą nadążam! Z uśmiechem na pysku zapierdzielam po 2-3 wpisy dziennie, choć i tak staram się trzymać w ryzach. Powera, bowiem, mam takiego, że i 4-5 notki na dobę nie stanowiłyby problemu. Inną kwestią jest czas, przez jaki byłbym w stanie taką formę utrzymać - bo na pewno o stałym śrubowaniu kolejnych miesięcznych rekordów mowy nie ma ;)

Kiedy mam czas, a wena jest po mojej stronie, to mogę pisać i pisać; tematów mi nie brakuje, a wpisy prosto z głowy przelewam na klawiaturę. Dzieje się to tak szybko, że przygotowanie ewentualnych zdjęć trwa dłużej, niż napisanie i opublikowanie samego tekstu. Bo ja, proszę Czytelników, nie lubię pisać według jakiegoś harmonogramu. Jeśli zaplanuję sobie wtedy i wtedy napisać wpis o tym i o tym, to choćbym stawał na uszach i pośladkami klaskał, pisanie będzie szło mi jak ślepemu czesanie cudzej, skołtunionej głowy.

Jeżeli już mam zarezerwować jakiemuś tematowi czas na blogu, to muszę - po prostu muszę - zrobić to w taki sposób, aby na ten temat się nakręcać i w odpowiednim momencie mieć ten napór myśli gotowy do szybkiego przelania ich na papier. Ze schematami i precyzyjnym planowaniem jest mi zdecydowanie nie po drodze; dlatego też pewnie wybrałem wolny zawód i dlatego też nigdy tego wyboru nie żałowałem :)

Pojęcia nie macie, ile tematów nigdy nie zostało na tym blogu podjętych! W dwóch przypadkach trafiały do notesu jako "temat na kiedyś":

• gdy coś mi do głowy wpadło, ale czasu na pisanie brakowało
• gdy zbliżało się jakieś wydarzenie, które chciałem zdzielić swoim komentarzem

i w obydwu wymienionych przypadkach skończyło się na notesie. Powód: po czasie do zaplanowanych tematów nie czułem już mięty.

W taki właśnie sposób podchodzę do kwestii blogowania; jeśli tekst nie wypływa z najgłębszych otchłani moich komórek, to po napisaniu ów tekst nie spodoba mi się, powstawał będzie przez kilka godzin, a i tak ostatecznie wyląduje w koszu. Za to im bardziej na spontanie piszę, tym powstały w ten sposób wpis ma większe pierdolnięcie - przynajmniej dla mnie :)

Działa tu zapewne ten sam mechanizm, który cechuje twórczość artystów i odróżnia ich od rzemieślników. Rzemieślnik wie co chce zrobić, wie jak ma to wyglądać i wie, jak krok po kroku to osiągnąć. Działa według schematu. Artysta natomiast może zacząć tworzyć jedno, w przypływie twórczej weny i zapomnienia wyjdzie mu zupełnie coś innego, a gdy ktoś poprosi go o skopiowanie tego, co ostatecznie zrobił, artyście wyjdzie jeszcze coś innego :)

Litwo, szlachetne zdrowie! Ile kosztujesz, tego sercu nie żal...

Jak wiele człek traci, kiedy wozi swoje dupsko, zamiast po prostu sobie pospacerować! Wiele razy przejeżdżałem obok Rynku i widziałem, że w jego środku są poustawiane jakieś plakaty, ale już nie miałem pojęcia, o czym one są. Nie zastanawiałem się nad tym głębiej, bo już wcześniej na płycie Rynku miały miejsce różne wystawy, które - krótko mówiąc - zlewałem. Tylko jednej nawet ciekaw byłem, ale zanim wziąłem i się zebrałem, to już ją zwinęli. Zonk.

Do głowy mi nie przyszło, że na dębickim rynku może mieć miejsce objazdowa akcja wkurwiania przechodniów. Czytałem, nie tak znowu dawno temu, że w Rzeszowie tę samą galerię wielgachnych zdjęć ludzkich płodów wystawiono przy trasie gęsto i często uczęszczanej przez dzieci. Bulwersowali się na to rodzice, pedagodzy i wszyscy święci, ale nic tym nie zmienili. Ot, kraj nasz.

Jestem szczęśliwy! Udało mi się przestawić na bardzo wczesne wstawanie i od prawie tygodnia dzień rozpoczynam między 5:15 a 6:15 rano - bez budzika! I tak wstałem dzisiaj - zjadłem śniadanko, zatankowałem kofeinę, sprawdziłem sprzęt i z fotograficznym ekwipunkiem na ramieniu wyruszyłem piechtolotem na miasto.

Na spacerowym biegu i nieco okrężną drogą dotarłem do Rynku; przejście dla pieszych jedno i drugie, zadzwonił telefon „cześć, cześć - bla bla bla - no to na razie”, telefon w kieszeń i oniemiałem: przede oczami szczątki ludzkiego płodu, które po złożeniu utworzyłyby istotę większą ode mnie... No żesz prostytutka mać! Obrzydlistwo! I do tego mega debilne hasła tworzone chyba według tego samego wzoru, co „alkohol pity podczas słuchania radia powoduje śmierć od porażenia prądem w krajach trzeciego świata”.„Rzeszowska” wystawa dotarła do Dębicy - skonstatowałem szybko. No nic to - ciekawe tylko, że już tyle czasu na tym rynku stoi, a jeszcze nikt się nie przykuł do drzewa w celu zamanifestowania swojego oburzenia treścią antyaborcyjnej wystawy. Po kiego chuja takie akcje? Krew, krew i masakra plus okraszające to hasła porównujące zarodki do gwałcicieli.

No to skoro już jedziemy po bandzie, to ja poproszę o kolejną akcję, tym razem skierowaną w konflikty zbrojne. Niech również będą straszne zdjęcia: rozszarpanych ciał, pourywanych kończyn, spalonych częściowo zwłok i wszystkich byłych żołnierzy, którzy uszli z życiem, ale zostali w dużym stopniu okaleczeni. Takiej akcji przyklasnę, bo będzie ona wymierzona w coś, co jest legalne i uprawiane w naszym kraju. A aborcja jest nielegalna, jest zakazana, więc po ki chuj to bicie piany i wystawianie takich zdjęć po miastach?

Ewentualnie za służbę zdrowia się brać, bo różne słuchy na jej temat chodzą, np. kiedyś słyszałem, że chorym na cukrzycę, zamiast leczyć, taśmowo skraca się stopy. Dawać zdjęcia stóp i podpisać: stop polskiej służbie zdrowia!

Multimedialny potwór Asusa - monitor VH242H wyposażony jest w sumie w trzy porty video:

• wszechobecny port VGA (na śrubki ;))
• HDMI
• DVI

Do tej pory używałem tylko tego pierwszego, bo... innego wyjścia mój GeForce 6200 nie ma :) Istniała opcja podłączenia do laptopa Mojej Miłej, który takowy port obsługuje. Zapewne zrobiłbym tak po niedzieli, gdyby nie to, że znowu zlokalizowałem się pod latarnią, gdzie ponoć najciemniej jest...

Filmik do poprzedniego wpisu o testowanym Asusie kręciłem kamerką Samsung HMX-10, która pozwala posiada wyjściowy port HDMI! Ślepym i głupim, bo daleko szukałem tego, co w ręku przez cały czas trzymałem :)Mali chłopcy mają swoje zabawki, a nieco więksi chłopcy... Zanim akumulator w kamerze padł, zdążyłem nakręcić parę filmików, obejrzeć je w prostokącie o proporcjach 16:9 i długości przekątnej wynoszącej 23,6 cala, pobawić się efektem sprzężenia i tym wszystkim uczciwie zapracować na focha Kobiety Mej Oblubienicy :) Cóż, uroki ciężkiego pracowania w domu :)

Podłączenie się przez HDMI w znacznym stopniu ułatwiło mi piekielnie trudną misję wysłuchania wbudowanych głośników i opisania jakości wydobywającego się z nich dźwięku. Otwarcie przyznaję, że nie spodziewałem się cudów; maleńkie i starannie ukryte głośniki nie mają prawa brzmieć, jak kino domowe. Jak więc grają? Ha! Lepiej, niż się spodziewałem :)

Oficjalne dane techniczne monitora Asus VH242H uprzejmie informują, iż:

• kąt widzenia w poziomie wynosi: 170 stopni
• kąt widzenia w pionie wynosi 160 stopni

Fajnie? Dużo? Mało? Nie wiadomo, bo to są tylko wartości liczbowe, które niekoniecznie muszą przekładać się na jakość (podobnie jak megapixele w tanich aparatach).

Liczą się wartości użytkowe, a nie maksymalne. Co mi ze 170 stopni widoczności z boku, skoro panoramiczny obraz z takiego kąta wygląda jak pionowa kreska? Co z tego, że mogę z góry patrzyć na matrycę i widzieć obraz nawet pod kątem 160 stopni, skoro jego zniekształcenie skutecznie utrudniało będzie odbiór? Jak w praktyce przedstawia się widoczność obrazu wyświetlanego na matrycy multimedialnej, 24 calowej bestii ze stajni Asusa? Na to pytanie najlepiej odpowiedzieć sobie samemu.

Chciałem wszystko zawrzeć na zdjęciach, ale tych musiałaby być tona, aby wszelkie możliwe ujęcia ukazać. Postanowiłem więc zrobić kilka zdjęć, a resztę uzupełnić krótkim filmikiem. Zapraszam :)

Mango Collective - grupa muzyczna z Tarnowa, której nie potrafiłem zapomnieć. Ambitni homo musicus, którzy nie chcą zamykać się w ramach konkretnego stylu muzycznego, ale chcą eksperymentować, łączyć różne brzmienia i powiem szczerze, że wychodzi im to całkiem zgrabnie :) Grają żywą muzykę, kombinują ze stylami, rapują...

Przeszło osiem miesięcy temu zawitali na forum Wudeka z wątkiem promującym ich płytę Re-Ewolucja - korciło mnie już wtedy, by poświęcić im wpis na moim blogu, ale postanowiłem poczekać na jakąś nowszą produkcję. Sposób rapowania mi nie podszedł wtedy - uznałem go za bezpłciowy i blady. W odpowiedzi usłyszałem, że płyta Re-Ewolucja postała dużo wcześniej, więc jest to stary, tylko nieco odświeżony materiał: jak dobrze rozumiem, to wokale stare, tylko muzyka nowa (brzmienie by to potwierdzało). Album Re-Ewolucja ściągnąć można ze strony zespołu - KLIK.

Postanowiłem poczekać na coś nowego. No i się doczekałem :) Miło, że pamiętali :)