Te czarne brzydale robią gołębiom konkurencję. Wcale bym się nie zdziwił, gdyby z ręki żarły, ale niestety nie miałem przy sobie okruchów, żeby to sprawdzić. Opanowały Plac Solidarności, gdzie teraz gołębi nie uświadczysz. Jeszcze w zeszłym roku gruchadeł wszędzie było pełno, a teraz zajmują głównie rynek i okolice plus niektóre osiedla, jeśli wiedzą, że tam żreć dostaną.

A gawrony, skurczydrobie, nic się nie boją. Stare jeszcze jako tako płochliwe, ale młode to i z metra ledwie zwracają na człowieka uwagę. Chciałem strzelić kilku takim serię jak zbierają się do lotu i startują, ale szybko przyszło mi się przekonać, że takim nie spieszno w przestworza. Nie dość, że latać im się nie chciało, to nawet wystraszyć się nie dawały. Musiałbym za nimi ganiać i nogami machać, ale to b wykluczyło fotografowanie.Te małe, to już wogle adepci szkoły zen. By zwrócić uwagę któregoś, musiałem mlaskach, klakać, ciumkać i inne durne odgłosy wydawać, a i tak, jeśli już się któryś popatrzył, to jakby od niechcenia i na króciutką chwilkę. Irytujące to było jak cholera; za dzieciaka chciałem sobie takiego złapać i poprzytulać, to szans na to nie było, bo spieprzały, że tylko pierzem sypało, a teraz? Jeden to prawie pode mną przeszedł, łypiąc tylko co chwilę w obiektyw. Co za ptaszyska...

Kilka pokoleń spędzonych na tym placu, to i stare zrobią się takie śmiałe. Jestem tego pewien; jak się teraz młode oswoją, to później ich młode podpatrzą i też im się udzieli - i tak z każdym pokoleniem bardziej. Nauczą się, że uciekać się nie opłaca, bo później żarcia trzeba po śmietnikach szukać, a to bywa wątpliwej jakości. He, już to widzę: Kraków ma gołębie, a Dębica ma gawrony. „Krakowskie gołębie” i „dębickie wrony”. Bo jakie miasto, takie miejskie ptactwo ;)

Szczęśliwi posiadacze aparatów oferujących zapis fotografii w cyfrowym negatywie, wcześniej czy później stają przed dylematem: jaki program wybrać do wywoływania zdjęć z plików RAW?

Wybór jest prosty, bo szanujący się i swoich klientów producenci aparatów dołączają do zakupionego sprzętu odpowiednie oprogramowanie?

Nie. Wybór absolutnie nie jest prosty, jeśli po uwagę weźmie się możliwości systemowej ciemni i porówna je do tego, co oferuje fachowe, rozbudowane oprogramowanie stworzone po to, by spełnić oczekiwania najbardziej wybrednych RAW-amatorów.

Programy do wywoływania plików RAW dołączane przez producentów do zakupowanych aparatów nie oferują zbyt wiele. Ich działanie najczęściej opiera się na tych samym algorytmach, którymi dysponuje aparat i które wykorzystuje podczas zapisu zdjęcia w formacie JPG. Jedyna różnica między zrzuconym z aparatu jotpegiem, a wywołanym w dołączonym do aparatu programie polega na tym, że odpowiednie parametry można sobie na spokojnie dobrać po zrobieniu zdjęcia.

Bliskie pokrewieństwo systemowych programów do RAW-ów z softem w aparatach ogranicza. Bez względu na to, kiedy zdjęcie jest wyostrzane, odszumiane, kontrastowane itd. efekt będzie jednakowy. Bo te same algorytmy, bo to sam ubóstwo opcji. Jak dla mnie, jedynymi plusami kitowego programu do plików RAW są:

• szybkość działania
• gwarantowana zgodność z formatem pliku RAW danego modelu aparatu

Jak ktoś jest minimalistą i/lub ceni sobie tani lansik, to systemowa ciemnia w zupełności mu wystarczy: będzie miał se tego swojego RAW-a i będzie se z niego jotpegi robił.

Jest jednak inny typ ludzia - ludzia, który ceni sobie przede wszystkim możliwości - ja do tego typu należę. Systemowy Olympus Master 2 ani na moment mi się nie spodobał; prosty, cukierkowy i idiotoodporny, w dodatku z tymi samymi opcjami, co w aparacie. Używam go jedynie do aktualizacji firmware aparatu i obiektywów, bo do swoich RAW-ów znalazłem istne i w dodatku darmowe cudeńko. Cudeńko zwie się Raw Therapee, mam je w wersji 2.4 RC2 i patrzę na nie czasem jak na kobietę: bez niej ani rusz, poznawanie jej to długa i niekoniecznie kończąca się droga, a ma tyle opcji i możliwości ich kombinacji, że chyba nigdy wszystkich nie poznam :)

W związku z powyższą złożonością natury Raw Therapee skupię się jedynie na jego najistotniejszych cechach.

Pewnej nocy postanowiłem urządzić małą sesję zdjęciową pewnemu modelowi... monitora firmy Asus. Monitor ów, końcem października, trafił pod mój adres i zameldował się tu tymczasowo na jeden miesiąc :) Nie dorobiłem się jeszcze własnego studia z bezcieniowym oświetleniem - tak silnym, aby z ISO-100 i z do połowy domkniętą przysłoną zdjęcia z ręki strzelać. Nie posiadam namiotów bezcieniowych, ani nawet fajnych teł... Ba, nie mam nawet pewności, czy na zakup takowych się zdecyduję ;) Cóż, najbardziej kręcą mnie reportaż i street, czyli dziedziny, do których posiadanie studia jest średnio potrzebne :)

Niemniej jednak uruchomiłem w głowie swej algorytm roboczo nazwany „Kreatywność Plus” i w wyniku jego działania powstała niniejsza seria szesnastu zdjęć monitora Asus VH242H.

Adresatami tego wpisu są:

• posiadacze tytułowego sprzętu zainteresowani instrukcją przywracania ustawień fabrycznych
• osoby nieposiadające Olka, ale chcące poznać przykład wzorowego serwisu i wsparcia technicznego
• i ja sam, czyli taki zdolniacha, co to zgubić potrafi instrukcję przez zrobieniem z niej jakiegokolwiek użytku :)

A tak już bardziej serio, to chcę mieć tę instrukcję na blogu, aby w razie potrzeby móc po nią szybko sięgnąć, a nie kopać w archiwach e-mail (dziennie dostaję od kilkunastu maili wzwyż - nie licząc spamu) lub kopiąc po szufladach w poszukiwaniu wydruku. Jest już na tym blogu kilka wpisów, do których zdarzało mi się wielokrotnie wracać, a ten będzie kolejnym z nich - obym tylko zbyt często nie musiał do niego zaglądać :)

Na tym wpisie zapewne skorzystają też inni posiadacze lustrzanek Olympusa, kiedy w ich puchach zastrajkuje technika wyższa. Okazuje się bowiem, że przywrócenie ustawień fabrycznych jest w stanie zakończyć masę różnorakich strajków aparatów (wniosek taki po przestudiowaniu iluś tam wątków na forach).

Oto przepis:

Jak przywrócić ustawienia fabryczne w Olku E520 i innych? Otóż należy:

• wyłączyć aparat
• otworzyć pokrywę od karty pamięci i następnie włączyć aparat
• jednocześnie przycisnąć MENU oraz OK i przytrzymać do momentu, aż na wyświetlaczu pojawi się napis z modelem aparatu
• powtórzyć kombinację przycisków MENU oraz OK, przytrzymać około 5 sekund, aż pojawi się komunikat RESET?
• potwierdzić RESET przyciskiem OK
• po pojawieniu się komunikatu PLEASE PW OFF należy wyłączyć aparat
• następnie należy zamknąć pokrywę karty pamięci i można włączyć aparat już zresetowany do ustawień fabrycznych

Taki przepis via e-mail przesłała mi pracowniczka działu wsparcia technicznego polskiego oddziału Olympus :) I co jak co, ale stwierdzić muszę, że bardzo podoba mi się podejście Olympusa do obsługi klienta. Dbają o użyszkodnika - a przynajmniej takie wrażenie sprawiają.

Wymyśliłem sobie rzecz taką: cały rok zawrzeć na zdjęciach. Od święta do święta obiektywem chwytać cudze chwile i kompletować dotąd, aż powstanie z nich kalendarz. Boże Narodzenie, Sylwester, Wielkanoc, Boże Ciało, Wszystkich Świętych, a do tego rocznice państwowe – te święta zawsze widać na ulicach. I zapragnąłem je właśnie oglądać przez wizjer i kraść dla siebie.

Nastał ostatni dzień października, kiedy pracę odstawiłem na bok i ubrawszy się ciepło, z torbą na ramieniu, wyruszyłem na podbój cmentarzy :) 31 października okazał się być zbyt krótkim dniem: zanim się rozkręciłem, zaczęło zmierzchać. No nic to – pomyślałem – wieczorem to dopiero będzie! Wymyśliłem, że tego dnia już daruję sobie fotografowanie; dzienny reportaż mam, a na nocny najlepszą porą będzie wieczór 1 listopada.

Niedziela, 1 listopada: nie mogłem się doczekać, aż za oknem zrobi się ciemno :) W końcu, nareszcie, hip hip hurra! Przed wyjściem jeszcze szybki przegląd sprzętu i... plany trafił szlag! Aparat niedomaga... Po włączeniu na wyświetlaczu widnieje komunikat „Poczekaj chwilę...”, ale ta chwila może trwać tym dłużej, im bardziej chcę, aby już się skończyła. Zdjęcia można robić, ale nie ma dostępu do żadnych ustawień dostępnych via menu. Naciśnięcie i zwolnienie spustu wywoływało wibracje takie, jakie wydaje system stabilizacji matrycy podczas wyłączania sprzętu. Już w piątek wziął i zaczął tak świrować, ale te zwieszki trwały krótko. W sobotę problemów nie było żadnych, natomiast w niedzielę nie dało się aparatu używać! W myślach poleciała cała litania kurew, z których kilka trafiło na język... W takiej chwili diabli wzięli aparat!!!

Nic to, gwarancji jeszcze dużo zostało, więc oddam - niech naprawią. Olympus akurat serwis ma taki, że inni mogą się na nim wzorować. Wcześniej jednak zadzwonię, może przez telefon rzucą jakimś skutecznym rozwiązaniem? Ale to jutro...

No i takim oto sposobem moje fotograficzne święto umarlaków skończyło się na dzień przed rozpoczęciem. Trudno: buta nie zjem, a sznurówki nie wypiję. Może za rok? Pewnie tak, bo w tym muszą mi wystarczyć jedynie zdjęcia z dnia poprzedzającego dzień nieboszczyków.

Zdjęcia, jak zwykle, wywoływałem z RAW-ów i jak zwykle później dopieszczałem. Tym razem jednak efekty tego, co ze zdjęciami wyprawiam, obserwowałem nie na swoim HP L1945wv, do którego jestem przyzwyczajony, lecz na monitorze Asus VH242, który otrzymałem do przetestowania. Między wspomnianymi monitorami istnieje kilka bardzo wyraźnych różnic: wielkość matrycy, jasność, kontrast, nasycenie... Próbowałem Asusa ustawić tak, aby świecił jak HP, ale bez powodzenia. VH242 jest zdecydowanie jaśniejszy, a to odbiło na efekcie obróbki zdjęć (te zobaczyć można w dalszej części wpisu: 41 sztuk; aby powiększyć zdjęcie, kliknij na nie).