Uczyniłem, co postanowiłem :) Komary i inny nocny owadzi element już mi nie straszne, bo mam moskitierę, jakiej nikt inny nigdzie indziej nie ma :) Wziąłem i zebrałem się wreszcie z tematem i mam: święty spokój z komarami, ćmami, muchami, śmierdzącymi owadami i takim zielonym, półprzezroczystym dziadostwem. Może i wygląda troszkę obciachowo, ale grunt, że solidne i szczelne to dzieło. Wszak nie o wygląd, a o działanie tu chodzi, tak? No. Niech se wygląda jak chce, dla mnie ważne są wygoda i spokój. I świeże powietrze nocą :)Solidna konstrukcja by Szuman, a nie jakiś krzywo upierdzielony, niewymiarowy tiul z hipermaketu, mocowany na jakiejś odpustowej rzepie. Tfu z takimi! Byle wiaterek dmuchnie i po siatce - zostanie rzep na futrynie. Nie ma to tamto, moskitierka pierwsza klasa :) Kawał tiulu z pasmanterii, do tego paczka pinesek sztuk dwieście z firmy Herlitz i ogień. Tiul dobry, ale użyte przeze mnie pineski są do dupy! Niby białe, drogie i renomowane, a kurde, przy wyjmowaniu z pudełeczka ten biały kapturek odpadał. Więcej tego chujostwa nie kupię.

Nie mam sił i na ryj padam ruchem jednostajnie zobojętnionym. Żar leje się z nieba, a komary dziennej konsumpcji ludzkiej krwi już nie rozpoczynają, bo przestały ją kończyć.

Wiatraki... Pracując w tej saunie muszę szukać równowagi między chłodzeniem swojego spoconego dupska, a zbijaniem, i tak wysokiej, temperatury elementów grzewczych mojego komputera. Przewalone z tym, bo w miarę nieźle radzą sobie te kulerki pomontowane w PeCu, ale jak tylko odpalę ten mój osobisty kuler stojący w kącie pokoju, to po bardzo krótkiej chwili wiatraczki w kompie zaczynają niesamowicie wyć. Aż strach bierze, by czegoś nie zjarać :/ Nie wiem, czemu tak się dzieje... może za sprawą wentylatora pokojowego powstają jakieś tajemnicze prądy powietrzne, które ciepłe powietrze z powrotem wpychają między listki radiatorów? Kurda no :/

Powoli kończę:

• stronę i takie tam firmowe dyrdymały dla mojej
• sezon pracy, zbliżając się do ponad tygodniowego urlopu
• się

No, niestety przyszło mi pracować w takich warunkach. W minioną niedzielę sporo zrobiłem, bo pogoda była rewelacyjna: chłodek, coś tam z chmurek kapało i ogólnie fajnie było. A teraz znów przez ten upał wtapiam się w klawiaturę i krzesło. Uff jak gorąco...

Chyba zszedłem na psy. Nie chyba, ale prawdopodobnie. To obiektywny i ostrożny osąd, bo w moim osobistym mniemaniu dupy daję na całej linii: blog mi tu wysycha z braku wody, nowych wpisów z jajem, komentarzy i czegoś, czego nie brakowało jeszcze z miesiąc temu. A ja czasu nie mam. Fak! I tu się produkuję robiąc rzeczy, których jeszcze rok temu wogle bym się nie podjął. I co najśmieszniejsze: nieźle mi to idzie :) Nigdy grafikiem nie byłem, a tu jakimś cudem zaprojektowałem logo, wizytówki i koperty na nie, plakaty, stronę... i teraz patrzę na to i gały wybałuszam: to ja?! Albo już mi od tego gorąca całkiem pod czerepem bije i szajs widzę w samych superlatywach, albo to gorąco odblokowało jakieś specjalne obwody w moim mózgu i...

...ochłody!

Przez myśl mi nie przeszło, że tyle frajdy może dać łapanie migawką rozpędzonych samochodów :) Zawsze chciałem się tego spróbować i nauczyć, ale albo nie było odpowiedniego sprzętu, albo wolnego czasu.Jak to zwykle bywa - teoria była pierwsza :) Najprostszy sposób, to pstrykanie w trybie preselekcji czasu - o ile, rzecz jasna, aparat takowy oferuje - i ustawienie szybkości migawki na odpowiednio długą wartość. Jaką - samemu trzeba do tego dojść, bo bardzo duży nań wpływ ma np. odległość fotografowanego samochodu od aparatu: im mniejszy, tym krótszy czas migawki. I odwrotnie: im pojazd dalej, tym wolniejsza migawka.

Stojąc 5-10 metrów od drogi strzelałem 1/30 sek, aby tło rozmyć w zadowalającym mnie stopniu. Ustawienie 1/125, które z jakiegoś poradnika zapamiętałem, kompletnie się nie sprawdziło: autka z mojej odległości wychodziły właściwie za każdym razem ostre jak skalpel, ale podobnie działo się z tłem. Gdybym stał przy samej drodze, np. na poboczu, to rzeczone 1/125, a nawet i 1/250 powinno styknąć. Po prostu: ustawić aparat należy na miejscu, popróbować różnych wariantów i kropka.

Rozpoczynając lekturę książki „Serwisy społecznościowe. Budowa, administracja i moderacja” (Paweł Frankowski, Arvind Juneja, wyd. Helion) zastanawiałem się, czy dowiem się z niej czegoś nowego, czy jedynie zrobię powtórkę z wiedzy już posiadanej. Jak z tematem WEB 2.0 poradzi sobie Paweł, o którego społecznościowym zacięciu pojęcia dotąd nie miałem. Jak wypadnie literacki debiut Arvinda?

Na początek rzuciłem okiem na spis treści, myśląc: „ciekawie się zapowiada”. Kusiło mnie, by czytać od środka; wybiórczo, wyrywkowo akapitami i wreszcie nie w całości. Przeczytać to, co po tytule w indeksie mnie interesuje, a później rzucić na półkę, by ewentualnie dokończyć wtedy, kiedy już kompletnie nic innego do roboty miał nie będę.

Przejrzałem książkę, ale żadnej z losowo zatrzymanych stron nie przyglądałem się dłużej, niż przez kilka sekund. Od razu rzuciło mi się w oczy to, że Paweł ponownie zastosował swój ciekawy pomysł, polegający na rozpoczynaniu każdego rozdziału nawiązującym doń cytatem, zaczerpniętym z twórczości znanych artystów :) Po chwili zadumy nad tym faktem grzecznie wróciłem do strony siódmej, by, jak porządny czytelnik, rozpocząć konsumpcję książki od „Wprowadzenia”.

Po przeczytaniu wprowadzenia w świat książki przyszła kolej na rozdział pierwszy, który rozpoczyna się kolejnym „wprowadzeniem”. Dlaczego zwracam na to uwagę? Ano dlatego, iż to drugie wprowadzenie jest furtką prowadzącą do świata serwisów WEB 2.0, ich historii, społeczności wokół nich skupionych, mechanizmów ich funkcjonowania i całej, naprawdę wielkiej, otoczki tego, co zwie się światem serwisów społecznościowych.

Książką wciąga. Czyta się ją przysłowiowym „jednym tchem”, niczym powieść fabularną. To miłe i warte podkreślenia, bo w literaturze fachowej po pierwsze, drugie i trzecie liczy się wiedza w danym dziele zawarta. Książki takie nierzadko bywają nudne i ciężkostrawne, ale ta taka nie jest. Czytałem ją z czystą przyjemnością, każdy moment przerwania lektury odwlekając tak długo, jak to tylko było możliwe.

Ten wpis i zdjęcia weń wepchnięte traktujcie jak zaliczkę tego, co będzie kiedyś. Bo moim marzeniem jest popełnienie kilkugodzinnej sesji na dębickiej panoramie i sfotografowanie widoku od momentu pojawienia się bladego, słonecznego światła na linii wschodniego horyzontu po pierwsze ostre cienie w różowawym świetle wschodzącego słońca. Kilka razy było mi dane dostąpić zaszczytu podziwiania wschodu z tegoż miejsca widokowego - zaręczam więc, że widok iście kosmiczny.Latem cały spektakl rozpoczyna się około godziny trzeciej trzydzieści i trwa mniej więcej trzy i pól godziny. Największe ze zdumienia i zachwytu robią się oczy tych, którzy po raz pierwszy są świadkami dębickiego wschodu wakacyjnego słońca :) Każdy z kolejnych razów obserwacji można porównać do kolejnych seansów ulubionego filmu.