Minął miesiąc od chwili, w której po raz pierwszy do rąk swoich wziąłem Nokię E75 - tę, którą otrzymałem do testowania. Pamiętam ten moment :) Do końca spodziewałem się bardziej kanciastego modelu N75 i na takiż się nastawiłem. I suprajs: dostała mi się obła Nokia E75. Spodobał mi się ten telefon od pierwszego wejrzenia: czerń i szarość w idealnych proporcjach, pięknie poprowadzone owalne linie, koperta wziętą chyba z kosmosu, która na pierwszy rzut oka gryzła się zresztą, ale po dłuższym czasie zdawała się swoim kontrastem podkreślać urodę telefonu.

„Ona jest piękna”, „ona jest śliczna”, „cudna jest” - takie i inne teksty padały z ust znajomych na widok testowanej Nokii E75. Słuchając ich pełnych zachwytów komentarzy czułem się jak ktoś zupełnie pozbawiony poczucia piękna. Podobał mi się mój telefon, naprawdę, ale daleki byłem od piania z zachwytu na jego widok. Ot, design, któremu nic do zarzucenia nie mam :)

Nokię E75 otrzymałem do sprawdzenia, jak też się bestyja sprawuje, więc nic dziwnego, że od pierwszej chwili patrzyłem na nią w sposób bardzo krytyczny. Znajomi mieli ten luz, że mogli skupiać się na pozytywach i je sobie chwalić, ja zaś zaprogramowany byłem niejako na szukanie negatywów. I pewnie, gdyby nie znajomi, to w ogóle nie spojrzałbym na ten telefon bardziej łaskawym okiem - okiem miłośnika piękna.

Kilka dni temu postanowiłem zrobić kilka zdjęć swojej Nokii, aby pokazać, jak się ten telefon prezentuje na co dzień. Niełatwo było ten plan zrealizować, bo albo pogoda była do dupy, albo ja nie miałem czasu/okazji/możliwości. Udało się jednak kilka zdjęć zorganizować, choć przyznaję otwarcie: nie jest to to, o czym marzyłem. Trochę to wina sprzętu, a trochę moja, niemniej jednak zdjęcia jakieś są i, przynajmniej na niektórych, można dostrzec, jak urokliwa jest ta Nokia E75. Zawsze, wszędzie i w rękach każdego prezentuje się równie znakomicie :)

Nokia E75 jest wyposażona w akumulator litowo-jonowy, a nie, jak dotąd sądziłem, litowo-polimerowy. Niby szczegół, ale dość istotny.

Telepolisy i inne internetowe katalogi komórek utrzymują, że Nokię E75 zasila ogniwo litowo-polimerowe. Nie chciało mi się wyjmować baterii ze swojej Nokii i sprawdzać, czy aby na pewno jest tak, jak podają w internecie. Po co niby, skoro takie opisy telefonów przeważnie są przeklejane ze stron producentów? Okazuje się, że poszukiwanie wiarygodnych danych o specyfikacji sprzętu najlepiej zaczynać i kończyć na oficjalnych stronach producenta lub produktu, jeśli ten własną witrynę posiada.

Mnie się nie chciało w stosie komórkowych stron szukać oficjalnych danych, tak jak nie chciało się wyjąc baterii i sprawdzić, jakiego typu jest moja bateria. Via Google wlazłem na pierwsze lepsze, lepiej wypozycjonowane strony, na których wyczytałem, że prąd dla Nokii E75 przechowywany jest w akumulatorze litowo-polimerowym.
Bartm w swoich komentarzach wyprowadził mnie ze świata niewiedzy i sprowadził na ścieżkę prawdy :) Mogłem sam to wszystko sprawdzić, ale przyznaję: nie chciało mi się. Taaaa, lenistwo - już się za nie zbeształem :)

Ten filmik mnie pozamiatał. Połknął i wypluł. Wykonanie takie, że paluchy lizać! Chylę czoła przed wszystkimi artystami stojącymi za tym cudeńkiem, które to każdorazowo na mój grzbiet sprowadza sprinterskie pielgrzymki ciarek. Miazga, miazga, po wielokroć miazga!Mam tylko jedno mikroskopijne "ale". Moim zdaniem brakuje drugiego beatboxera, wspierającego tego jednego, który momentami zdaje się nie wyrabiać. Nie wiem, może mnie to tylko tak po uszach poszczypywało, ale szczególnie podczas refrenu "perkusja" wydała mi się być zbyt uboga. Gdyby był pan drugi od beatboxu, mógłby ocieplać i wzmacniać brzmienie tego pierwszego, lub tez uzupełniać je o kolejne dźwięki. Nie mniej jednak powyższe wykonaniu wypierdziela mnie z butów za każdym razem, gdy to włączam, oglądam i słucham. Najmocniejsze ciary na plecach mam między końcówką wstępu (początek grzmotów, reakcja publiki), a końcówką pierwszej zwrotki (ta melodyjność, rewelacyjne brzmienie chórku). Czyste piękno, ach, ach ach! I och!!!

Jak nisko upaść można - pytam? Pytam: jak można się tak upodlić??? Jak wy, ciule, Polaków szanujecie??? Jesteście zerami, moralnymi zerami i naprawdę mocno dziwię się, że jeszcze tylu ludzi za wami stoi. Jak można takie bezeceństwo odstawiać na oczach Narodu i to bezeceństwo, z maślanym uśmiechem na parszywym ryju, do Narodu adresować???!!! Niepojęte, do jak żenująco niskiego poziomu partia polityczna może się stoczyć. To już nie jest poziom bruku. To już są sutereny. Kanały. Szambo.

Nie wyszło wam to zagranie, PiSiory, nie wyszło. Ściekiem śmierdziało od samego początku, a teraz na wierzch wypływa przyczyna tego smrodku. Czy wy, w tej swojej prawej i sprawiedliwej partii jesteście nienormalni? Czy wy macie Naród za nację debili? Hasło „ciemny lud wszystko kupi” nadal obowiązuje, co? To się zemści, pisiorki, to się soczystym beknięciem odezwie przy kolejnych wyborach. Sami się staczacie, sami się niszczycie i sami, na własne życzenie, spieprzycie resztki tego, czego spieprzyć do tej pory rady nie daliście.

Pani Anna Cugier-Kotka, aktorka, miała pomóc PiSowi wygrać ostatnie starcie z PO. Tak, dokładnie: starcie z PO, bo nietrudno zauważyć, że euro-kampania wyborcza PiSu była wyraźnie wymierzona w rządzącą partię. Planem było dokopanie Platformie, ładnie nazwane „pokazaniem żółtej kartki”, do czego też Anna Cugier-Kotka zachęcała w pisowskim spocie. Kiedyś zagrała za PO, teraz przeciw - miało to mieć swoją wymowę i miało; przynajmniej dla tych żywiących się jedynie medialną papką. Jeden malutki sęk w tym, że była to kampania PiS-u, a ten, jak już wiele razy demonstrował, swoimi gierkami i intrygami potrafi cały swój uczciwy dorobek w jednym momencie zniszczyć.

Do wyborów niby wszystko było ok. Kampanie się pokończyły, ludzie zagłosowali, komisje podały wyniki i kurz po bitwie zaczął opadać. Jednak znalazł się ktoś, kto w furii dorwał jakąś gałąź i, wściekły na świat cały, wziął i zaczął nią walić w kupkę kurzu. Ta kupka ponownie się uniosła, odsłaniając pozostawioną przez przegranego broń. A może była to broń przygotowana dopiero na wypadek ewentualnej porażki, aby, nie mając już nic do stracenia, zranić zwycięzcę? Dość prawdopodobne.

Wersja RC najnowszego dziecka Microsoftu bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Po dobie (z małym haczykiem) użytkowania byłem gotów przenieść swoje środowisko robocze z XP, ale kolejne 2-3 dni pokazały, że byłoby to sporym błędem. Na dziś dzień Windows 7 nie nadaje się na stanowisko produkcyjne. Na upartego można na tym pracować, ale ja bym się bał :) Zbyt wielką wartość moje wirtualne szpargały dla mnie mają, bym ryzykować miał ich utratę lub zepsucie przez - cokolwiek by to miało znaczyć.

Sterowniki - pozytyw
Dział drajwerów w Windows 7 działa znakomicie i jest jedną z najmocniejszych, na chwilę obecną, stroną tegoż systemu. Aby było ciekawiej dodam, że jeszcze do niedawna temat sterowników uważałem za największa bolączkę siódemki. Podczas instalacji dwa ostatnie, publicznie testowe bulidy Windows 7 w ogóle nie widziały mojej zintegrowanej karty sieciowej (jakiś stary Realtek). Bez sieci ani rusz, więc poprzednią betę systemu wywaliłem z wielkim hukiem i fochem.

Pomny tamtych doświadczeń, przed instalacją RC uzbroiłem się w sieciowe stery w wersji dla Visty. Pomysł zdecydowanie trafiony, bo sieć na tych sterach ruszyła, a wraz z nią cała karuzela co się Windows 7 zowie :) Jak już się Seven do neta dorwał, to w zasobach Windows Update znalazł dosłownie wszystko, co na starcie niezbędne: oprócz tajemniczych poprawek dostałem pakiet językowy i komplet sterowników do pozostałego hardware'u! Ani jednej płytki nie musiałem do napędu włożyć, bo wszystkie sterowniki zainstalowały mi się on-line, na dodatek bez durnego odpytywania mnie czy chcę, czy na pewno chcę, czy jestem pewien, że na pewno itd. To, co niezbędne, wleciało samo i zadziałało bez restartów. Jedynie w celu uskutecznienia polonizacji należało się wylogować i zalogować ponownie.

Szybkość - pozytyw
Szybciej, dużo szybciej od Visty, ale z wyścigu z iXPekiem odpada w przedbiegach. Ciężko, na chwilę obecną, oceniać osiągi, bo te mogą jeszcze ulec zmianie. System, w moim odczuciu, uruchamia się wolniej od Visty pomimo tego, że zastosowano w nim pewien trik mający na celu pozorne skrócenie startu. Ów trik polega na tym, że część usług uruchamianych automatycznie ma atrybut opóźnionego startu i tak np. Centrum Zabezpieczeń uruchomić się może wtedy, gdy cały system już od jakiegoś czasu pracuje sobie w najlepsze :) Usług z opóźnionym zapłonem jest niemało - wystarczy z menu Start uruchomić services.msc i przejrzeć właściwości uruchomionych usług :)