Czegoś takie w życiu nie widziałem. Nigdy nawet bym nie pomyślał, że coś takiego będzie mi dane przeżyć. Jutro daleki wyjazd na wesele szwagra, ale emocje temu towarzyszące zeszły na drugi plan. A propos planów, to przed wyjazdem chciałem popełnić kilka innych wpisów na bloga, ale... no nie da się. Myślami ciągle jestem zamknięty w drogerii w Galerii Dębickiej, gdzie przez zamknięte drzwi wdziera się woda, a drzwi... wyglądają jak akwarium stale napełniające się mętną wodą. Wody przybywa i przybywa, na straż nie można się dodzwonić, pada zasilanie i świecą jedynie lampy awaryjne, słychać dziecięcy szloch „potopimy się, babciu, gdzie jest mama?”, za szybą pływają fotele, reklamy i elementy wykończenia wnętrza.

Wody za drzwiami przybywa, podłoga w drogerii też już pod wodą - ale tej niewiele, bo powolutku sączy się przez zamknięte, plastikowe drzwi. Wreszcie laskom pracującym w drogerii udaje się dodzwonić na Straż Pożarną, skąd dyżurny nakazuje otworzyć drzwi i ewakuować ludzi. Logika takie rozwiązanie dyktowała, ale spanikowane one chciały pewnika: zdanie służb ratowniczych.

Pomogłem dziewczynie otworzyć drzwi - trzeba było je pchnąć, bo otwierały się na zewnątrz. Ciężko było, ale tylko na początku: im szerzej się otwierały, tym mniejszy był napór wody, która wyrównywała różnicę w poziomie w hallu i wewnątrz drogerii. Nie kupiłem sobie perfum, ani upatrzonych butów, które czekały na mnie w sklepie na pierwszym piętrze. Walić to. Dobrze, że wszyscy cali, choć obawiam się, że serca niektórych mogły nie wytrzymać. Tyle w tym wpisie. Muszę się ogarnąć i przygotować do wyjazdu, gdzieś o drugiej - trzeciej nad ranem pobudka, a ja jestem w punkcie wyjścia. Nie tak miał ten dzień wyglądać. Jeśli miał być wzorowany na filmie, to raczej na komedii obyczajowej, a nie na produkcji katastroficznej...

Że też se śfagier wymyślił chajtać się na drugim końcu Polski. W dodatku w przyszły weekend. Mógł wymyślić jeszcze głupszy termin, ale tego nie zrobił - i dobrze. 27 czerwca można wybaczyć, a w perspektywie szkód, jakie potencjalnie mógł poczynić żeniąc się np. w jakąś piłkarską sobotę, należą się mu pochwały. Termin zatem uznaję za ostatecznie znośny, choć dziś bardziej na rękę byłoby mi, gdyby całe te zaślubiny odbyć się miały tak ze dwa tygodnie później.

Zdecydowanie mniej mi się podoba miejsce dżamprezy. Ja nawet nie wiem gdzie to jest! Ponoć w jakiejś małej miejscowości koło Piły, skąd pochodzi jego połowica. W rodzinnych kuluarach mówi się, że nie tam, tylko gdzieś indziej. Nie dopytuję o szczegóły, bo i tak żadna precyzyjniejsza wiedza nie zmieni jednego przerażającego mnie faktu: wyjazd w piątek o 4 rano!!! Pobudka, za przeproszeniem, wcześniej. Litości! Przecież ja o tej porze dopiero kładę się spać! Nie wyśpię się, cholera, a jeszcze ta długa podróż gdzieś w cholerę na zadupia, których nazw nawet spamiętać nie potrafię... Ameno.

W ten weekend kiszę zadek w domu. Nikt mnie nigdzie nie wydrze! Nie ruszam dupy na żadne wianki, ni festyny familijne odbywane pod czułym patronatem jego ekscelencji proboszcza. Nie ma mowy! Dwa poprzednie czerwcowe weekendy pogoda zjebała, tak że ten chcę spędzić tutaj, choćbym w kroplach padającego deszczu wypatrywać miał słońca. Ten weekend jest mój i jeśli już gdzieś wybędę, to do Draqa obczaić jego Leoparda, bo se kupił, skubany. Lansuje się teraz na GG w statusach, ale w końcu Maczek jedną z ostatnich rzeczy, jakich człek winien się wstydzić :) Ciekaw jestem, jak mu to cacunio działa. Też swego czasu chorowałem na makówkę, ale przeszło mi - choć niewykluczone, że po oględzinach draqowej znowu mi się odmieni ;) Na razie jednak uparcie tkwię przy swoim.

Jutro zjawi się u mnie kurier. Telefon mi weźmie. E75 Nokię. Szkoda trochę, ale co zrobić: taka była umowa. W Polsce nikt nikomu telefonu nie sprezentuje, choćby sam producent. Smycz i długopis najwyżej, a i o to czasem trzeba się upomnieć. Dobrze, że na podobnych warunkach nie testowałem niczego do jedzenia ;)

Wesele :/ To oznacza ni mniej, ni więcej, że będę musiał w gajer wskoczyć! W kant, krawat i klakier!!! I ciemne skarpety kupić! A do skarpet garnitur, koszulę i krawat, bo stary garniak mole zjadły, koszula po tylu latach jest już raczej niemodna, krawat do niej się skurczył, a ostatnich garniturowych skarpet nawet nie potrafię sobie przypomnieć. Mogły być ciemnoszare. O, spinka do krawatu jeszcze się ostała, ale wygląda tak, że chyba kupię nową.

Minął miesiąc od chwili, w której po raz pierwszy do rąk swoich wziąłem Nokię E75 - tę, którą otrzymałem do testowania. Pamiętam ten moment :) Do końca spodziewałem się bardziej kanciastego modelu N75 i na takiż się nastawiłem. I suprajs: dostała mi się obła Nokia E75. Spodobał mi się ten telefon od pierwszego wejrzenia: czerń i szarość w idealnych proporcjach, pięknie poprowadzone owalne linie, koperta wziętą chyba z kosmosu, która na pierwszy rzut oka gryzła się zresztą, ale po dłuższym czasie zdawała się swoim kontrastem podkreślać urodę telefonu.

„Ona jest piękna”, „ona jest śliczna”, „cudna jest” - takie i inne teksty padały z ust znajomych na widok testowanej Nokii E75. Słuchając ich pełnych zachwytów komentarzy czułem się jak ktoś zupełnie pozbawiony poczucia piękna. Podobał mi się mój telefon, naprawdę, ale daleki byłem od piania z zachwytu na jego widok. Ot, design, któremu nic do zarzucenia nie mam :)

Nokię E75 otrzymałem do sprawdzenia, jak też się bestyja sprawuje, więc nic dziwnego, że od pierwszej chwili patrzyłem na nią w sposób bardzo krytyczny. Znajomi mieli ten luz, że mogli skupiać się na pozytywach i je sobie chwalić, ja zaś zaprogramowany byłem niejako na szukanie negatywów. I pewnie, gdyby nie znajomi, to w ogóle nie spojrzałbym na ten telefon bardziej łaskawym okiem - okiem miłośnika piękna.

Kilka dni temu postanowiłem zrobić kilka zdjęć swojej Nokii, aby pokazać, jak się ten telefon prezentuje na co dzień. Niełatwo było ten plan zrealizować, bo albo pogoda była do dupy, albo ja nie miałem czasu/okazji/możliwości. Udało się jednak kilka zdjęć zorganizować, choć przyznaję otwarcie: nie jest to to, o czym marzyłem. Trochę to wina sprzętu, a trochę moja, niemniej jednak zdjęcia jakieś są i, przynajmniej na niektórych, można dostrzec, jak urokliwa jest ta Nokia E75. Zawsze, wszędzie i w rękach każdego prezentuje się równie znakomicie :)

Nokia E75 jest wyposażona w akumulator litowo-jonowy, a nie, jak dotąd sądziłem, litowo-polimerowy. Niby szczegół, ale dość istotny.

Telepolisy i inne internetowe katalogi komórek utrzymują, że Nokię E75 zasila ogniwo litowo-polimerowe. Nie chciało mi się wyjmować baterii ze swojej Nokii i sprawdzać, czy aby na pewno jest tak, jak podają w internecie. Po co niby, skoro takie opisy telefonów przeważnie są przeklejane ze stron producentów? Okazuje się, że poszukiwanie wiarygodnych danych o specyfikacji sprzętu najlepiej zaczynać i kończyć na oficjalnych stronach producenta lub produktu, jeśli ten własną witrynę posiada.

Mnie się nie chciało w stosie komórkowych stron szukać oficjalnych danych, tak jak nie chciało się wyjąc baterii i sprawdzić, jakiego typu jest moja bateria. Via Google wlazłem na pierwsze lepsze, lepiej wypozycjonowane strony, na których wyczytałem, że prąd dla Nokii E75 przechowywany jest w akumulatorze litowo-polimerowym.
Bartm w swoich komentarzach wyprowadził mnie ze świata niewiedzy i sprowadził na ścieżkę prawdy :) Mogłem sam to wszystko sprawdzić, ale przyznaję: nie chciało mi się. Taaaa, lenistwo - już się za nie zbeształem :)

Jak nisko upaść można - pytam? Pytam: jak można się tak upodlić??? Jak wy, ciule, Polaków szanujecie??? Jesteście zerami, moralnymi zerami i naprawdę mocno dziwię się, że jeszcze tylu ludzi za wami stoi. Jak można takie bezeceństwo odstawiać na oczach Narodu i to bezeceństwo, z maślanym uśmiechem na parszywym ryju, do Narodu adresować???!!! Niepojęte, do jak żenująco niskiego poziomu partia polityczna może się stoczyć. To już nie jest poziom bruku. To już są sutereny. Kanały. Szambo.

Nie wyszło wam to zagranie, PiSiory, nie wyszło. Ściekiem śmierdziało od samego początku, a teraz na wierzch wypływa przyczyna tego smrodku. Czy wy, w tej swojej prawej i sprawiedliwej partii jesteście nienormalni? Czy wy macie Naród za nację debili? Hasło „ciemny lud wszystko kupi” nadal obowiązuje, co? To się zemści, pisiorki, to się soczystym beknięciem odezwie przy kolejnych wyborach. Sami się staczacie, sami się niszczycie i sami, na własne życzenie, spieprzycie resztki tego, czego spieprzyć do tej pory rady nie daliście.

Pani Anna Cugier-Kotka, aktorka, miała pomóc PiSowi wygrać ostatnie starcie z PO. Tak, dokładnie: starcie z PO, bo nietrudno zauważyć, że euro-kampania wyborcza PiSu była wyraźnie wymierzona w rządzącą partię. Planem było dokopanie Platformie, ładnie nazwane „pokazaniem żółtej kartki”, do czego też Anna Cugier-Kotka zachęcała w pisowskim spocie. Kiedyś zagrała za PO, teraz przeciw - miało to mieć swoją wymowę i miało; przynajmniej dla tych żywiących się jedynie medialną papką. Jeden malutki sęk w tym, że była to kampania PiS-u, a ten, jak już wiele razy demonstrował, swoimi gierkami i intrygami potrafi cały swój uczciwy dorobek w jednym momencie zniszczyć.

Do wyborów niby wszystko było ok. Kampanie się pokończyły, ludzie zagłosowali, komisje podały wyniki i kurz po bitwie zaczął opadać. Jednak znalazł się ktoś, kto w furii dorwał jakąś gałąź i, wściekły na świat cały, wziął i zaczął nią walić w kupkę kurzu. Ta kupka ponownie się uniosła, odsłaniając pozostawioną przez przegranego broń. A może była to broń przygotowana dopiero na wypadek ewentualnej porażki, aby, nie mając już nic do stracenia, zranić zwycięzcę? Dość prawdopodobne.