Ani to hit, ani to kit, ani to coś odkrywczego. Podaję jako ciekawostkę :) Mniej więcej trzy lata temu, przeglądając zasoby jakiejś strony z śmiesznymi empetrójkami, trafiłem na ten kawałek. Nie znałem wykonawcy ani tytułu, bo na owej stronie podpisany był "Hymn internautów". Ściągnąłem, przesłuchałem, chwilę na pulpicie potrzymałem i na koniec wywaliłem. Ot, taka mało porywająca muzycznie piosnka. Jej refren jednak zdążył na trwałe zapisać się mojej pamięci "Jestem w internecie, w wirtualnym świecie". I tak oto niedawno po tym fragmencie znalazłem ów kawałek, w dodatku z prawdziwym tytułem, nazwą wykonawcy i bonusowym klipem :)

Nie chciałem, by do tego doszło, naprawdę! Z natury jestem tolerancyjny, przez co nawet w czasach, gdy dopiero niemrawo zaczynano w mediach przebąkiwać o tolerancji wobec gejów i lesbijek, we mnie już płonął ogień zrozumienia dla nich. Bo ja naprawdę tolerancyjny być, ale też we krwi mieć taka cecha, że moje poglądy zmienne, jeśli ktoś mnie swym nachalstwem wkurwić.

Znacie zapewne tę zasadę, że im bardziej ktoś Ixowi się narzuca, tym serdeczniej Ix ma go dość. I właśnie ta zasada na mnie zadziałała - w kwestii pedałów i lesb. Rozumiałem ich, nie potępiałem, gotów byłem stanąć w ich obronie, gdyby jakiś nietolerancyjny prymityw dokuczał im bardzo. Ale przegięli, tymi marszami, i to konkretnie!!! Ot, ujebali sobie w głowach rzecz taką, że jak połażą tęczową bandą po mieście i zdominują na chwilę media, to ludzie otworzą na nich serca, przygarną i po dupciach poklepią.

Ja naprawdę byłem za tym, aby mogli żyć w spokoju nie nękani i nie dyskryminowani ze względu na swe mniejszościowe skłonności. Ale jak mi takie tęczowe bractwo cyklicznie ze swoimi wyimaginowanymi problemami do świadomości włazi, to nie ma bata, żeby jasny penis mnie nie strzelił!!! Tak samo z resztą cierpliwość moja kończy się do tych nierobów ze związków zawodowych i do tych pseudożebraków, co to siedząc cały dzień na bruku dniówkę trzycyfrową bez przecinka robią. Won, do jasnej dupy!!! I podatki płacić!!! I bez pierdolenia, że nie ma skąd pomocy, bo schroniska są, tam papu i spać dadzą, a i kieszonkowe do kiermany wpadnie. A najlepiej, to do roboty. Dość widziałem bidnych cyganek, co to dzieci po dupach prały, żeby płakały i robiły za chore.

Do tematu... Geje i lesbijki, tzw. mniejszości. Gdybym był tego rodzaju mniejszością, to:

• po pierwsze nie robiłbym marszami takiego obciachu sobie i innym mi podobnym
• po drugie wstydziłbym się za tych, co wystrojeni w cudaczne wdzianka pomykają ulicami, manifestując w sumie nie wiem co
• a po trzecie byłbym na nich mega wściekły, że przyczyniają się do istnienia takiego pożałowania godnego stereotypu homoseksualisty

Wiele jestem w stanie zrozumieć, a i dystans do świata mam. Ale, szanowne lesby i szanowni geje, marszami nic nie zdziałacie na swoją korzyść! Te marsze szkodzą Wam i cierpliwości osób postronnych. Jak do tej pory byliście mi obojętni, tak dziś szlag mnie trafia na samą myśl o takich kolektywach łażących ulicami miast w paradach i beczących nad swoim losem. O co Wam chodzi? Ogarnijcie się wreszcie, bo jeszcze kilka takich parad, a ludzie nie wytrzymają i urządzą wam takie prześladowanie, o jakim się wam nie śniło! Te marsze zamiast walczyć o tolerancję, skutecznie ją zwalczają.

Z niekłamaną dumą podkreślam niezbity fakt: ten wpis jest pięćsetnym wpisem na tym blogu! Okrąglutka i znacząca liczba pół tysiąca tytułów stała się wartością rzeczywistą :) No, co by o tym fakcie nie myśleć, płodności swej mogę być pewien. Pięć stów na liczniku i ani myślę na tym poprzestać.

Pamiętam początki bloga; ponury i nudny jak flaki z miodem design, a pod maską Joomla! Była tam galeria nieswoich zdjęć i kategorie artykułów (tak je wtedy zwałem), a jedna z tych kategorii mieniła się "Blogiem". I właśnie w owej kategorii "Blog" nieśmiało pisałem o swoich akcjach i refleksjach, a w pozostałych kategoriach klepałem niemal jak do gazety. Dziś już nie za bardzo wiem po co :) Fakt, że ponad trzy lata temu blogi w dzisiejszej ich formie były mniej popularne i to, co dziś zwie się blogiem, kiedyś prywatną stroną Iksa Iksińskiego się zwało. Kilka lat temu określenie blog mogło nieco uwłaczać ambitnemu podejściu do pisania. A dziś mamy blogi firmowe, branżowe, ściśle tematyczne i bardziej ogólnotematyczne (jak mój). Dobry blog, to dziś coś, a blogerem zwać się - zaszczyt.

Bez fałszywej skromności stwierdzam, że blog mój ewoluował, zmienił się nie do poznania, a ja razem z nim. Dzisiejszy ja, to inny ja, aniżeli ten sprzed trzech lat (i dwóch miesięcy). Z mojego subiektywnego siedziska ciężko jest mi wskazać paluchem wszystko to, co z czasem się we mnie zmieniło. Na pewno nabrałem pewności siebie, na pewno nabrałem dystansu do pewnych kwestii i na pewno wyklułem swój indywidualny styl pisania. Bo trzy lata to zbyt długi czasu szmat, aby nic się nie zmienić. Dziś mam poczucie robienia czegoś pożytecznego i oryginalnego, a trzy lata temu i trochę krócej miałem przede wszystkim wątpliwości, czy aby jest w tym internecie dla mnie miejsce i czy przypadkiem nie wmawiam sobie tylko, że ten blog komuś do czegoś...

Domena szuman.eu obowiązuje od niespełna dwóch lat - wcześniej było szuman.wudeka.net (stary adres nadal przekierowuje na nowy). Kiedyś cały ten cyrk napędzany by przez engine Joomla! A dziś jest to dużo mniejszy, ale żwawszy silniczek Serendipity. I nie ukrywam, że zajebiście się to buja :) Brakuje, co prawda, paru ficzerów (głównie wygodnego antyspamu) i z tego powodu co pewien czas wraca pomysł przesiadki na Wordpressa, ale odganiam go.

Cieszę się tym, co mam, a mam więcej, niż kiedykolwiek śmiałem marzyć :) Pół tysiąca wpisów, jak w dupę strzelił, do tego przeszło siedem tysionców komciuff i staty takie, że ani przez chwilę nie wątpię w sens istnienia tego bloga. Oby tak dalej!

Miesięcy temu kilka testowałem antywirusy. Zaczęło się od wpisu, w którym chwaliłem swój ulubiony NOD32, później na warsztat wziąłem Eset Smart Security i, za sugestią komentujących, Nortona 2009. Po owej serii wpisów wydawało mi się, że temat programów od bezpieczeństwa naszych maszyn został zakończony.

Bardzo szybko z tego przeświadczenia wyrwał mnie pewien pan, który okazał się być pracownikiem firmy PR świadczącej usługi na rzecz znanej marki McAfee. Zapytał ów pan, czy nie miałbym ochoty przetestować jeszcze produktu McAfee, a dokładnie pakietu McAfee Internet Security. Zaoferował udostępnienie 90-dniowej, polskojęzycznej wersji pakietu, a na pytanie o wersję odpowiedział, że jest to najnowsza (wyjaśnił, że rok przy nazwie jest jedynie symboliczny, bo McAfee aktualizowany jest ciągle; tak sygnatury, jak i sam engine). No, poczułem się wyróżniony, a to, w połączeniu z rosnącym zaciekawieniem rzeczonym pakietem, kazało mi się zgodzić.
Z jakiegoś serwisu typu rapid, odsiebie czy cuś zdarłem 80,7 MB, dedykowany mi plik i czym prędzej zabrałem się za instalację.

W ramach szeroko zakrojonej kampanii reklamowej Nokii E75, za pośrednictwem Blogvertising, dostałem ów model do przetestowania i zrecenzowania na tym oto blogu. Telefon przysłano kurierem, elegancko zapakowany, w zestawie takim, w jakim jest sprzedawany. Nic, tylko załadować swoją kartę SIM (aparat bez simlocka) i testować.

Ja i Nokia E75, to dwa przeciwieństwa postawione przez los naprzeciw siebie. Mamy stoczyć około miesięczną walkę, której kontrakt nie określa liczby starć, natomiast obliguje do wyłonienia zwycięzcy. Remis nie wchodzi w rachubę.

Przed walką: przedstawienie przeciwników

Nokia E75 - nowoczesny telefon adresowany do odbiorców biznesowych. Poważna zabawka dla poważnych ludzi - nieocenione w swej biznesowej wszechstronności narzędzie dla ludzi w roboczej kantce i obcasie. Szczyci się tym, że w sposób bardzo zaawansowany obsługuje do dziesięciu kont pocztowych. Dla pokemonów beznadziejny, niedorobiony telefon.

Ja - komórkowy beton do dziś wierny idei z początku XXI wieku, kiedy to mobajl fon służył jedynie do rozmawiania, smsowania i robienia pseudo zdjęć nadających się najwyżej jako załącznik do MMS-a. Kochający prostotę i stroniący od gadżeciarstwa miłośnik Nokii 3310 i Ericssona T20s :)

Przeciwieństwa lubią się przyciągać i gdy tak się dzieje, obserwatorom pozostaje tylko gapić się i próbować odpowiedzieć na pytanie: „dlaczego?”. Dlaczego ja i Nokia E75? Jeszcze do końca nie wiem, ale już mi się spodobało dokuczanie tym, którzy podnoszą swoje morale coraz to nowszymi gadżecikami :) Podczas, gdy inni ciągle gonią za lepszym i droższym modelem komórki i wiecznie chcą czegoś lepszego, mi za darmo wciśnięto telefon, którym w życiu bym się nie zainteresował i którego nie chcę. Po miesiącu mam go odesłać tam, skąd przyszedł, ale zanim to nastąpi, będę opisywał tu swoje boje z tą komórą. Każdy wpis będzie kolejną rundą, a po ostatniej napiszę zwięzłą relację z walki. Nie powinno zabraknąć dodatkowych materiałów jak zdjęcia i video, a także wywiadów przeprowadzonych z uczestnikami pojedynku. Zaczynamy: runda 1 :)