Pewnie są gdzieś jakieś poradniki o robieniu zdjęć piorunom, ale ja sobie to sam wykminiłem :) No, z pomocą Bodka, bo to on natchnął mnie swoim wpisem o bazgraniu po zdjęciach.

Wczoraj bozia pokarała nas piękną burzą z eleganckimi błyskami. Szlag mnie strzelał, bo w czasie, gdy najpiękniejsze pioruny waliły raz za razem, aparat mój spoczywał sobie w szafce, a jak tkwiłem na drugim końcu miasta. Udało mi się jednak załapać na końcówkę piorunowego show. Jednak niedosyt czuję cholerny, bo te pojedyncze świetliste pierdnięcia, to już nie to samo, co mogło być, gdybym przez całe popołudnie nosił ze sobą aparat.

Zdjęcia poniżej tu zamieszczone robiłem z okna, które niestety musiało być zamknięte z uwagi na napierdzielający pod kątem deszcz. Po tej sesji zza szyby wiem jedno: takie foty, to najlepiej robić z jakieś budy na jakimś wzniesieniu lub dużego, zadaszonego tarasu. Z okna - nawet otwartego - trochę męczarnia jest, bo burza dookoła, a z jednej strony słupek, z drugiej parapet, tam klamka, gdzieś indziej termometr... Rozkładając w pokoju statyw wahałem się jeszcze, czy nie wziąć i nie pójść na taką jedną łąkę zaraz za osiedlem. Pomysł ten szybko porzuciłem, bo z metalowym, półtorametrowym statywem sterczącym pionowo ku górze byłbym na tej łące zbyt łatwym celem ;) Zdjęcia robiłem więc zza zbryzganej kroplami rzęsistego deszczu szyby...

Miejscówka pierwsza klasa, na dodatek z bogatą historią. Stary, XVIII-wieczny cmentarz żydowski, podczas drugiej wojny światowej rozwalony przez hitlerowców: płyty nagrobkowe ponoć robiły przez jakiś czas za chodnik (więcej info o kikrucie w Google i np. tutaj). Przed trzynastoma laty, z inicjatywy pewnej fundacji żydowskiej rodziny, został odbudowany, ale tak chyba nie do końca. Niemniej jednak stare, koślawe, judaistyczne nagrobki robią wrażenie. Kirkut sąsiaduje bezpośrednio ze sporym, współczesnym blokowiskiem - od klatek najbliższego bloku dzieli go około 15 metrów (klatka - chodnik - wąski trawnik - ogrodzenie cmentarza - nagrobki).

Ogrodzenie i brama są nowe. Od strony wejścia i osiedla nagrobki są (chyba) na swoich miejscach. Jednak ten ład i porządek obejmuje może 1/6 całego terenu cmentarza. Przede wszystkim środkowa część tej żydowskiej nekropolii to najzwyklejsza polana porośnięta trawą. Dopiero w najbardziej oddalonych kątach cmentarnego kwadratu znajdują się odpowiednio (patrząc od bramy): w prawym rogu kilka poukładanych nagrobków, a w lewym wielki stos płyt nagrobnych, które leżą jedna na drugiej. Tak, jakby restauratorzy nie wiedzieli za bardzo, gdzie powinny się one znajdować i strzelili to wszystko na kupę.