Nie oszukujmy się: produkty opatrzone logiem tanich sieci handlowych ustępują droższym, markowym produktom. Dyskontowe artykuły po pierwsze, drugie, trzecie i ostatnie mają być tanie. Najtańsze. Cenowo mają zjadać resztę. Bo są dla tych, którzy chcą wydać jak najmniej, a kupić jak najwięcej. Na takiej taniźnie pisze „Wyprodukowano dla … [tu nazwa sieci handlowej – Biedronka, muchomor czy inny Lidl]”, ale nie pisze, z czego wyprodukowano. A jak pisze to jakoś tak fajnie pokrętnie, że człowiek kupuje z całą pewnością gęsty sok pomarańczowy, a wlewa w siebie rzadziutki napój jabłkowy. Bo jakoś tak gdzieś niedoprecyzowane było z czego to; pisało, że na bazie soku owocowego, i że woda tam dolana, i jest witamina C… i C-ena

Za to właśnie tak zajebiście kochamy te tanie produkty, których surowców dla własnego spokoju czasem lepiej nie znać. Panuje opinia, iż dyskontowe artykuły to szit. No, ja tu bynajmniej nie zamierzam tego stereotypu obalać. Nie, nie. Chcę tylko skupić się na jednym produkcie, który traktuję jako wyjątek potwierdzający powyższą regułę. Sieciowym produktem lepszym od markowych jest pianka do golenia Celtic Regular z Biedronki. Nr 1 ze wszystkich pianek i żeli, jakie kiedykolwiek używałem :)



Pianka do golenia z Biedronki jest jedynym dyskontowym kosmetykiem, którego używam i z dumą się do tego przyznaję. Ba, polecam go również tym, którzy nie mają na głowie korony lub mają taką, która im nie spadnie, jeśli kupią niefirmowy produkt. Ja tam nie mam kompleksów i nie muszę firmówkami łechtać swego ego. Jeśli coś jest dla mnie zajebiste, to jest zajebiste nawet jeśli nie ma zajebistej nazwy, fejmu, marketingu i zajebiście tłustej ceny.

A piankę do golenia Celtic by Biedronka uważam właśnie za taki zajebisty produkt. Jedyny z sieciowych tworów - według mnie - warty polecenia. W wersji "regular" (niebieskie opakowanie), bo jest jeszcze aloesowa (w zielonym, dla skóry wrażliwej), ale ta zielona jest do dupy. W sensie kiepska :) Zresztą inne, w tym firmowe pianki dla delikatnych buziek również są szitem i jedyne, co robią, to pachną. Bo na pewno zarostu nie zmiękczają.

Własna Nasza-Klasa, własne Grono, własna Fotka, własne Youtube czy inny serwis społecznościowy? Chcesz? Nie wiesz jak? A wiesz, że możesz i to łatwiej, niż Ci się wydaje?

"Serwisy społecznościowe. Budowa, administracja i moderacja" to nowa propozycja wydawnictwa Helion. Książkę tę dopiero zacząłem czytać, ale już teraz gorąco polecam. Jej autorem jest mój kolega po fachu - Paweł Frankowski. Razem napisaliśmy książkę, która po prawie roku sprzedaży wciąż znajduje się na liście bestsellerów wydawnictwa Helion (na chwilę obecną 5. pozycja w TOP 20). Sukces naszej książki najlepiej świadczy o jej wartości.

Pisząc książkę o Joomla! miałem okazję bardzo dobrze i nawet nieco od kuchni poznać warsztat Pawła, dlatego też wiedziałem, czego spodziewać się po jego nowym dziele o społecznościówkach. Nie zawiodłem się: ogrom wiedzy, super kompozycja i przystępny język dają gwarancję, iż lektura książki będzie bardzo przyjemna, a treść łatwo przyswajalna. Nie zamierzam się tu silić na obiektywizm; znam Pawła i robię tu reklamę jego nowej książce. Zapewniam jednak, że nie narażałbym się wciskaniem szitu na utratę swojego autorytetu (wątły, bo wątły, ale zawsze jakiś ;))

W książce Paweł poruszył bliskie mi tematy; techniczne (budowa, skrypty) oraz teoretyczne (co należy do roota serwisu). Gęba mi się uśmiechnęła na widok systemu PHPizabi na liście opisywanych skryptów - bardzo dobrze znam ten społecznościowy silnik, bowiem przez kilka miesięcy dość intensywnie bawiłem się nim - na razie mniejsza z tym, po co :)

Gdy przeczytam książkę do końca, to na pewno pokuszę się o recenzję. Tym wpisem już teraz chcę zachęcić do zakupu tych, których tematyka serwisów WEB 2.0 kręci. O Tobie mowa? To na co czekasz? Na łamach serwisu Helionu znajdziesz kupę szczegółowych informacji o książce, pobierzesz przykładowy rozdział, obejrzysz, zapragniesz i kupisz ;) Tam jest oficjalnie, u mnie na blogu już nie, więc dodam jeszcze coś od siebie: książka taka, że paluchy lizać :) Autorów dwóch, ale 8 na 9 rozdziałów woszło spod klawiatury Pawła.

Jaki ja jestem głupi... Boże, jaki ja jestem głupi!!! Ilekroć instalowałem różne upiększacze do ikspeka, tylekroć w niedługim (albo bardzo niedługim) czasie musiałem po nich sprzątać. Obiecywałem sobie wtedy, że nigdy więcej żadnych takich, bo to gnioty, z których każdych kolejny tę tezę potwierdza. I co? I nic, kompletnie nic nie zmądrzałem pod tym względem. Czy ja jestem idiotą? W tym kontekście najwidoczniej tak. Mówiłem sobie "koniec z transformation packami", "koniec z visualstylami", a wystarczy, że jakiś nowy, ciekawy wpadnie mi w łapy i abba fatima - o postanowieniu zapominam. Papierosy potrafiłem skutecznie rzucić, dietę trzymać się nauczyłem, zdrowy tryb życia prowadzić - wszystko to wbrew głęboko zakorzenionym przyzwyczajeniom, a takiej pierdóle, jaką jest nowa skórka systemowa, nie potrafię się oprzeć. Piszę więc ten wpis powtarzając sobie "jestem idiotą, rządzą mną motywy, style i skórki" - może to mi pomoże, by na przyszłość nie robić powtórek z rozrywki?

Zainstalowałem - naprawdę nie wiem po co - pakiet upodabniający XP-ka do Sevena. Wiedziałem, że instaluję gniota: Seven Transformation Pack v1.0 - sama wersja sugeruje, że to dopiero początek drogi bez końca. Zainstalowałem w full opcji ze wszystkimi dostępnymi bajerami i wypierdzieliłem to szybciej, niż jakikolwiek inny zestaw. Tego nie dało się używać: fakt, że sidebar (po kiego penisa go dali?) uruchamiał się wieki, to pryszcz przy Menu Start, które startowało nie wieki, a wieczność. Mało tego! Start startowego menu i tak kończył się klapą :) Przycisk "start" kompletnie anemiczny był: bledziutki, ledwo widoczny, nie reagował na kliknięcia, a jedynie belka nieco wyraźniejsza się robiła, gdy kursor nań się znajdował. Ikony na pasku szybkiego uruchamiania skryły się po warstwą tych dużych kwadratów z Sevena, które to znikały, gdy któraś z "normalnych" ikon smagnięta została myszką. Won z mojego kompa!!! Kliknąłem w ikonę kosza, otworzyło się okienko, w którym po lewej cyknąłem "Mój komputer", a następnie "Panel sterowania" i Dodaj/usuń. Bo inaczej się nie dało. Koniec z visual-packami, mówię. Koniec! Tym wpisem zamykam parszywy rozdział swojego zamiłowania do skinowania Windowsa na chwilę. Rzucam skinowanie tak, jak rzuciłem fajki i niezdrowe żarcie.

Chcesz mieć stabilnego, w pełni używalnego Windowsa? Polegaj tylko na tym, co dobry wujek Microsoft przygotował. Reszta może być ładna i nawet stabilna, ale szybko się znudzi - jak wszystko, co można zmieniać. Gdy się nie ma wyboru, to się głowy nie zaprząta myślami o nowych, innych, pikniejszych skórkach, tylko pracuje się w środowisku, które wygląda jak wygląda. Coś jeszcze dodam: nie ma motywu nad ten najzwyklejszy, kanciasty tzw. klasyczny styl Windowsa, znany ze starszych desktopowych edycji i wersji serwerowych. Nie ma lepszego, bardziej użytecznego i nie męczącego interfejsu!!!

Raz kumpel pokazał screena z Windowsa 2000. Miał takie fajne, ciepłe, ciemne, super dopasowane kolorki, których na próżno szukać w standardowych kompozycjach XP. Też takie chciałem, ale w XP po swojemu kolorować się nie dało - przynajmniej tak twierdził każdy, kogo o to zapytałem. Ci zaś z kolei, którzy na głos tęsknili za starszymi Windowsami właśnie przez brak opcji manualnego wybierania kolorów, tylko mnie utwierdzali w wierze w ten mit.

Kilka godzin temu, ogarniając system po wypierdzieleniu sewentransformejszynpeka, odkryłem jak w Windows XP ustawić własne kolory klasycznej skórki.

Zdaje się, że to była ostatnia runda badawcza w wykonaniu przeciwników: telefonu Nokia N75 i testującego go - mnie. Runda remisowa, ale i takaż miała być; wszystko, co najlepsze, winno być pozostawione na sam koniec.

Postanowiłem nie cackać się z tym telefonem, a co! Noszę go w kieszeni razem z kluczami i drobnymi czasem, gdy tych nie chce mi się do portfela wrzucić. Wszystko w kiermanie klekota, dzwoni i stuka - i tak ma być. Telefon w końcu dostałem do testowania, a nie do zważenia, zmierzenia i podotykania. Nokia ma więc ostrą jazdę, bo u mnie nigdy żaden telefon lekko nie miał. No i jak na razie po E75 nie widac najmniejszego śladu takiego traktowania. Dzielna bestyja :)

W trakcie dwutygodniowej jazdy bez taryfy ulgowej Nokia zdradziła kilka swoich cech, które niezauważone umknęły przy pierwszym spotkaniu.

Głośnik zewnętrzny
Brzmi bardzo ładnie. Cholernie ładnie. Naprawdę i serio. Powaga. Brzmienie zewnętrznego głośnika Nokii E75 na tle rzężących popierdółek gimnazjalistów nie pozostawia złudzeń, kto jest szefem, a kto cieciem. Nie ta liga, drogie dzieci i rada dla was taka: jeśli stać was na telefon i doładowania, to stać was też na słuchawki do telefonu. Kupcie je więc i wstydu rodzinie nie przynoście, a postronnym uszu nie rańcie. Trzaski, skrzeki i piski, to nie muzyka! Muzyka płynie z Nokii E75. Soczysty, czysty, wyważony dźwięk E75 ciężko odróżnić np. od brzmienia wbudowanych w laptopy głośników.
Jak dla mnie niewielką wadą jest umieszczenie głośnika płasko na plecach telefonu. Skutkuje to wyraźnym tłumieniem dźwięku, gdy telefon tyłem dotyka czegoś. W kieszeni w sumie wszystko jest ok, bo wibra pomocna, a i zwykle szczelina dla dźwięku jakaś się zrobi. Ale zostaw, człeniu, telefon w portkach w kieszeni, a portki strzel gdzieś i zapomnij... Sytuacja u mnie: zamiast łóżka mam materac, telefon kładę obok na miękkim dywanie lub pościeli. I co? I ciszej jest. Zdecydowanie ciszej, niż gdy fon dzwoni trzymany w powietrzu lub spoczywa dupcią do góry. Na twardej i prostej powierzchni głośności raczej nie traci, toteż kończę utyskiwanie i głośnikowi ocenę wystawiam pozytywną.Nokia E75 pewną zajebistą funkcję ma: wyciszanie dzwoniącego telefonu pstryknięciem lub odwróceniem wyświetlaczem do dołu. Jak dla mnie bomba! Czasem zdarza się zapomnieć wyłączyć, bądź wyciszyć sprzęta, a ten skubany odezwać się lubi akurat w najmniej odpowiednim momencie. I wtedy trzeba ręką macać, wyjmować, wciskać, naciskać, wyłączać i chować, a to wszystko w nerwach, rumieńcu i pocie.
A taka Nokia, zanim da głos, krótko i dyskretnie zawibruje, a wtedy wystarczy pyknąć ją paluszkiem (choćby przez kieszeń) i przypału nie ma :) Ot, taka ciekawostka - może następnym razem rozpiszę się o niej szerzej.

Grypa ptasia przewaliła świat do góry nogami. Skutecznie. Ptasi wirus H5N1 zapełnił rzadką kupą gacie milionów ludzi rodząc histerię, o jakiej nikomu się nie śniło. I co z tego, że wirus nie stanowił żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi? Nawet chorą kurkę można było zjeść bez najmniejszego ryzyka - pod warunkiem, rzecz jasna, że kurka nie była jedzona na surowo. Wirus ptasiej grypy wyciąga witki w temperaturze 70 stopni Celsjusza.

Po dwóch latach przyszedł czas na nową odsłonę grypowego show: tym razem śmiertelne zagrożenie napływało od drugiej grupy mięsa jadalnego - wieprzowiny. Może to była zemsta za grypę ptasią, przez którą skrzydełka i nóżki przestały się sprzedawać, a w ich miejsce pod widelce zaczęły hurtem trafiać ratki, ryjki i klapnięte uszki?

Zamiast na kwestii "dlaczego" proponuję skupić się na temacie "co". Co: świńska grypa. Znana od 2005 roku. Od 2009 zabijająca z kretesem ludzi. Każdy, kto mógł mieć styczność z zakażonym wirusem, lub nawet styczność ze stycznością styczności z wirusem, by zachować szanse na przeżycie, winien być poddany kwarantannie i nafaszerowany lekami. Aż trach było iść do lekarza, bo za głupi katar groził oddział zakaźny. Panika, jej mać. Nie ulegać jej.

I akurat w tym okresie przytrafiło mi się zachorować na grypę. Toć tragedia, a na domiar złego w oddalonym o marnych trzydzieści kilka kilometrów Mielcu leżała baba zarażona tym śmiertelnym wieprzowym wirusem. Matko bosko, umarła? A skąd! Gorsze bywają przeziębienia. A ja na grypę dość okazałą konałem w mękach ratując się jedynie Gripexem. A dodam jeszcze, że w przeciągu całej choroby zaliczyłem wszystkie objawy świńskiej grypy (poza trzema ostatnimi). Grypa moja dziwna i nieco inna była od gryp znanych z lat poprzednich, jednakże wyzdrowiałem.

Minęło trochę czasu i nie dość, że zapomniałem o swojej ostatniej grypie, to z pamięci uleciała też świadomość obecności i zagrożenia, jakie ze sobą niesie, najbardziej medialna w ostatnim czasie grypa świńska. Tiaa, że nazwa obciachowa, nadano jej tajemniczą nazwę H1N1 i kazano w wiadomościach używać właśnie jej. Bo nic tak nie działa na świadomość ludu, jak straszenie chorobą z nazwy kojarzącą się z jakąś trucizną albo substancjami promieniotwórczymi. Oj, zaszczuta cywilizacjo.