Krew mnie zalewa od piątku zwanego wielkim! Krew mnie zalewa, bo ta nasza zasrana Poczta Polska w kule leci na każdym kroku i nic sobie nie robi z kar i sankcji nakładanych przez instytucje stające po stronie interesów zwykłego szarego klienta burdelu spod znaku trąbki!!!

Nie tak dawno głośno było o karze sześciu milionów złotych, jaką to karę na Pocztę Polską nałożył Urząd Komunikacji Elektronicznej. Kara była za to, że te pocztowe owsikonie są nazbyt nieruchawe i listy priorytetowe dostarczają z wielką łachą i po czasie. A w statusie usługi zwanych priorytetowymi mieli, że minimum 80% takowych przesyłek ma dotrzeć do adresata w przeciągu 48 godzin.

Życie pokazało, że leniwa poczta nie jest w stanie działać w takim tempie i za to też została ukarana. Zmieniło się coś? GÓWNO SIĘ ZMIENIŁO!!! Albo tak, zmieniło się... na jeszcze większy syf!!!

Po tej karze nadal nie potrafili w dwa dni dostarczać przesyłek, to wiecie co zrobili? Podwoili sobie limit czasu i obecnie wynosi on cztery dni! A cena ta sama!!! Nosz fak, bandyci jedni :/

A ja jak kretyn dzwonię w piątek na lokalizację przesyłek w sprawie bluzy, która już trzeci dzień do mnie idzie z miasta oddalonego o 100 km. I dojść nie może. I co więcej, przesyłek listownych – nawet, gdy są polecone, priorytetowe, głaskane i święcone, ubezpieczone i z deklarowaną wartością i to wszystko w jednym – nie monitorują.

Tak więc nie dowiedziałem się gdzie jest moja bluza kupiona specjalnie na święta. Jedyne, co z pani pocztowej udało mi się wycisnąć to info, że takie listy jak ten z moją bluzą powinny dotrzeć najpóźniej w czwarty dzień po nadaniu przesyłki. Ja na to zdziwiony, że przecież były dwa dni... Ale pani godo, że się zmieniło i som cztery.

No szlag by... Ale co z tego, że cztery jak i tego terminu sukinkoty nie są w stanie dotrzymać!!! A płacić sobie każą! I te cztery dni minęły, a bluzy jak nie było tak nie ma.

Wkrótce poznają mój gniew!

Niespełna miesiąc wytrzymała Łatka - welonka, którą z okazji Dnia Kobiet podarowałem swojej narzeczonej. Wcześniej, przez długi czas (z 3 lata, jak nie dłużej) hodowała dwie welonki, które przez cały swój żywot trzymały się nieźle i urosły do naprawdę słusznych rozmiarów. Nie tak dawno jednak wyciągnęły płetwy zjedzone choróbskiem co się zowie Puchlina Wodna aka Posocznica.

Chorowały długo i do samego końca walczyliśmy z chorobą. Niestety bezskutecznie. Jedna zdechła, a druga - ledwo, ale jeszcze zipiąca - została poddana eutanazji. Po tej historii akwarium jak i wszystkie powiązane z nim klamoty zostały poddane dezynfekcji, by bezpiecznie mogła mieszkać w nim nowa, zdrowa rybka. I tak też się stało; kupiliśmy nową welonkę, ale ta bardzo szybko rozchorowała się na to samo, co poprzedniczki i w efekcie choroby jako druga ryba wylądowała w lodówce (umieszczenie rybki w lodówce powoduje wychłodzenie jej organizmu; rybka zasypia, a w dalszej kolejności zasypia jej organizm - na cacy).

Tak sobie teraz myślę, że to najprawdopodobniej była wina wody, w której obecna być musi bakteria wywołująca puchlinę. Te stare welony raz zachorowały, ale lekko i choroba wróciła po około roku. Niestety za drugim razem jej przebieg był bardziej gwałtowny i z biegiem czasu gwałtowność ta przybierała na sile - tak, jakby bakteria wzięła się mnożyła i rosła w siłę - właśnie na wiosnę. Tę teorię może potwierdzić przebieg choroby młodej Łatki.

Jutro minąłby pierwszy miesiąc od chwili zakupu Łatki i wpuszczenia jej do naszego akwarium. Niestety, dziś trzeba było rybę uśpić, bo już ledwo pływała i fakt przemieszczania się po akwarium zawdzięczała chyba jedynie działającemu filtrowi. Wyglądała jak szyszka: pękaty brzuch, nasrożone łuski, wytrzeszczone oczy, wokół których powstało coś w rodzaju narośli wyglądającej jak duże, półprzeźroczyste, sterczące łuski. W sumie te jej oczęta z tymi przezroczystymi płatami okalającymi je przypominały kwiatki. W niektórych miejscach na rybim korpusie pojawiły się też jakby pęknięcia podbiegnięte krwią. Żal było patrzeć na tę rybę...

Tyle na nią czekałem, a teraz wyklinam w myślach od najgorszych. Piknie i cacy: słoneczko, cieplutko, suchutko, wkrótce się zazieleni, a ja zapewne po raz kolejny, niczym młokos, zakocham się w kobiecie swej... Tyle lat minęło, a ja wciąż na jej punkcie szaleję :) To mega zajebiste uczucie dla kogoś, kto przez niemal całą swoją młodość aktywnie uprawiał wyczynową żonglerkę sercową, w której - jak w każdym sporcie wyczynowym - kontuzje się zdarzają i najczęściej są bolesne :) Chyba siakaś sportowa emeryturka z zaskoczenia mnie dojechała, bo bez żadnej walki dałem się dziabnąć. Stały w uczuciach JA, ciągle zakochany w tej samej kobiecie... To trochę jakby nienormalne, ale... cholernie fajne jest tak bujać się w jednej i tej samej nie ryzykując, że za którymś tam zakochaniem pomyli się imiona ;)

Szczerze? Coraz mniej mi się wiosna podoba, a coraz bardziej zaczyna mi grać na nerwach. Pomijając kwestie miłosne (wiosna to świetna pora waśnie po to, aby kolejny raz zakochać się w swojej drugiej połowie) wiosna jest debilną, chamską, sadystyczną porą roku! Powtarzam:

Wiosna jest debilną, chamską, sadystyczną porą roku!

Jak można tak pylić?!!! Szlag trafia mnie przez ten zapchany nos i dziwne mrowienie na całym ciele, gdzie epicentrum tego mrowienia jest chyba kinol. Jesteś babą, to się nie śmiej, bo katar to największe przekleństwo faceta (spójrz Kostusze w oczodoły a przekonasz się, jak intensywnie grobem pachnie pomimo 100% niewydolności narządu węchu). Ja już wymiękam; trzy dni z rzędu zaliczałem jakieś romantyczno - kondycyjno - zdrowotnie spacerki i teraz UMIERAM przez ten zasrany katar :/ Zachciało mi się lasków, łąk i jakiś ławek przy klombach. Bo wiosna i badyle pylą. By je szlag!!! Niech se pylą, ale we własnym gronie. Widać, że ścierwo niewychowane i niecywilizowane; taki człowiek to se potrafi jakoś zorganizować przestrzeń i ustalić: tu jaramy szlugi, tam bekamy piwskiem, gdzie indziej się pylimy...

Że obchody rocznicy papieża ściągną na miasto tłumy - spodziewałem się. Nie przewidziałem jednak, że ludziom zachce się procesji ulicami miasta. Wracałem sobie do domu miejskim, a że miałem przy sobie kanona...: przez całe popołudnie towarzyszył mi aparat, bo u takich wujków (staruszkowie, blisko setki) jest remont chaty i co jakiś czas trza tę demolkę obfotografować i wysłać zdjęcia do ju-es-ej, gdzie mieszka ich córka z mężem - zleceniodawcy remontu.

Więc wracałem sobie tym mękolem, razem z z kilkoma innymi osobami. Wszystko bez przygód i zgodnie z rozkładem - aż do Ronda Metalowców. Zaraz za tym rondem radiowozy na kogutach: jeden wóz Straży Miejskiej, a drugi Policji. I grupka ludzi. Wyglądało to na wypadek i zbiegowisko gapiów, ale po paru minutach ta grupka „gapiów” zaczęła się w ślimaczym tempie przemieszczać w stronę miasta. Tłumem bym tego nie nazwał - liczebnie raczej odpowiadali dwóm klasom idącym do kina. Radiowozy z włączonymi kogutami eskortowały tę chmarkę środkiem jezdni. Dlaczego nie szli chodnikiem? - nie wiem, ale jestem pewien, że spokojnie by się zmieścili razem z nagłośnieniem i krzyżem.

Siedząc wygodnie w autobusie musiałem uczestniczyć w tej całej procesji. Bus zatrzymywał się na każdym przystanku drogi krzyżowej; tamci stawali, klękali, a pasażerowi jeden po drugim wymiękali i opcję „komunikacja miejska” zamieniali na „piechtolot”. Ja trzymałem się dzielnie, bo do chaty jeszcze kawał drogi, a ta pielgrzymka niedługo powinna skręcić i odblokować zamkniętą w obydwu kierunkach jezdnię.

Ha! Wcześniej niż myślałem policmajster pozwolił kierowcy wyminąć procesję. Od razu ryj mi się ucieszył, ale po dłuższej chwili wróciła stara, poirytowana mina: kolejna blokada, bo szła inna procesja. Wkurwiłem się i wysiadłem, akurat w pobliżu Placu Solidarności.

Skoro już tam byłem, to czemu nie skorzystać z okazji i nie pstryknąć paru fotencji? Nie chciało mi się rozkładać statywu (w pokrowcu na ramieniu niczym plecak), zresztą... mój profesjonalny kompaktowy Canon trochę obciachowo na tych trzech nogach wygląda więc jeszcze ktoś by oskarżył mnie o obrazę czegoś tam albo o zakłócanie atmosfery religijnej ;)