Tak szczerze pisząc, to już nawet śmiać mi się zachciewa z tej sytuacji. Czeka sobie klient do końca lojalki by podpisać kolejną i mieć neta 2 razy szybszego. Nastaje ten piękny i radosny dzień, kiedy do końca umowy pozostało kilka dni. Idzie sobie więc do biura, podpisuje kolejną umowę i ku ogromnej radości dowiaduje się, że jego łącze przyspieszy jeszcze tego samego dnia i na zmianę prędkości nie będzie musiał czekać 12 dni. Wraca do domu, co jakiś czas testuje prędkość, aż w końcu jest: upragniona zmiana przepustowości jego domowego łącza. Ale... zaraz... zmiana jest x2, ale nie w tę stronę! Z 1Mb zamiast zrobić się 2Mb zrobiło się 512kb!!! Jak to?

A tak to! I w telefonicznym BOK-u nie wiedzą dlaczego. Dzwoniłem, a jak! Miły i cholernie uczynny (co mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło) pan dwoił się i troił, dzielił i produkował, żeby coś z tym moim łączem zrobić, ale niestety... był bezsilny i sprawę przekazał administratorowi sieci.

Stara lojalka na 1Mb obowiązuje do końca lutego. Nowa, roczna na 2Mb ma wejść życie od 1 marca. Umowa podpisana została 18 lutego i wtedy to pan za biurkiem powiedział, że internet przyspieszy do dwóch megabitów jeszcze tego samego dnia, a 1 marca to 1 marca - data umowna.

Minęło dni kilka i jest dwa razy... wolniej. Głupio zrobiłem, że dopiero wczoraj zdecydowałem się na telefon do BOK-u. Trudno, mea culpa. Ale od poniedziałku przycisnę ich tam w tych multimediach i niech robią co chcą, ale przynajmniej moją starą prędkość niech przywrócą. Super chęci pana konsultanta to nie wszystko; przed telefonem doń też resetowałem ruterek i dupa taka sama, jak za jego poleceniem.

Wzięło mnie wczoraj na słuchanie kawałków, z których niektóre po raz ostatni słyszałem ponad dekadę temu. W czasach ich świetności nie było ściągania z neta i kopiowania w formacie mp3 na wszystko, co ten format jest w stanie przechować. Płyty kupowałem; najczęściej były to składanki Hop-Bęc. Składanki były zbiorem najlepszych piosenek w zestawieniu listy przebojów Hop-Bęc radia RMF i owe albumy posiadałem wszystkie od pierwszego wydawania do numeru 13. Później, wraz z nagrywarą CD kumpla, odkryłem piractwo i tak to się jakoś zaczęło kręcić. Zastrzegam: nigdy nie piraciłem na tak wielką skalę jak znajomi; zawsze ograniczałem się do najczęściej słuchanych utworów, no bo po co mi piosenki, których nie zamierzam słuchać? Zmieniarka w wieży mieściła tylko 3 płyty audio, a kaseta o 120 minut nagrań... Najlepsze, najulubieńsze utwory i tak miałem w oryginale :)

I tak mi wczoraj we łbie zaświergoliła melodyjka z kawałka "We've got it going on" Backstreet Boys, że aż ciary mnie przeszły. Pamiętam jak gdzieś tak w połowie lat 90' ten kawałek dzielił i rządził i był cholernie lanserski w samochodach wyposażonych w miarę dobry sprzęt audio. Ostatni raz słyszałem go jeszcze w XX wieku. Do wczoraj.

Czym prędzej dopadłem Google, podałem grupę, tytuł i na końcu dopisałem wrzuta i voila :D To był początek mojej muzycznej podróży w czasie; pracując sobie słuchałem kolejnych kawałków z czasów szkoły podstawowej i średniej. Imprezowe kawałki, które na szkolnych dyskotekach zabraknąć nie mogło: słuchałem tych oldskuli i przed oczami przewijały mi się obrazy wspomnień związanych z konkretnymi utworami. Zajebiste przeżycie :)

Jedną ciekawą rzecz zauważyłem: im dłużej piosenki nie słyszałem, tym bardziej różniła się od tego, jak ją zapamiętałem. Może swoje zrobiła też różnica w klasie sprzętu; wtedy głównie analog, później laserowo, ale nigdy tak zaawansowanie jak dziś.

I jeszcze jedno spostrzeżenie: te wszystkie stare kawałki, które za moich czasów wytyczały muzyczne trendy, dziś zaczynają mi brzmieć tak, jak przed laty muzyka moich rodziców. Brzmią prymitywnie, naiwnie, staroświecko. Ale są melodyjne. Tak, jak wtedy melodyjnymi nazwać można było głównie starocie z lat 60' 70' i sąsiednich, tak dziś; w dobie elektronicznego stukania i pukania sucha się pojękiwania artystów. To się teraz nazywa dojrzałą muzyką.

Zabrzmi to dwojako, ale nie mogę tego nie napisać: bardzo chcę, aby nasz ukochany prezydent gościł w mieście mym codziennie, przejeżdżał moimi trasami i parkował tam, gdzie mi pasuje się zatrzymać. Ale tylko podczas zimy - takiej śniegu nie skąpiącej, która zwykła zaskakiwać drogowców.

W dniu wczorajszym w mieścinie mej dechami zabitej uszanowanie złożył ON! Jego Prezydencka Wysokość, Lech Kaczyński, przybył ze swoją świtą do Dębicy. Właściwie nie wiem po co, ale bardzo możliwe, że w celu poprawienia swego samopoczucia, które po sondażach z ostatnich kilku miesięcy nie może być najlepsze. Tutaj, na podkarpaciu, notowania Jarka, Lecha i całej piowskiej braci są ponoć najlepsze w całym kraju. To tutaj największe poparcie mają bracia K. i to tym miastem rządzi człowiek z Prawa i Sprawiedliwości.

Czy to partyjnym powiązaniom należy przypisywać niebywałą staranność w odśnieżaniu ulic? Nie wiem, ale mało ważne to, bowiem liczy się skutek! Jak bum cum: śniegiem napierdziela ostro od kilku dni, a tak dokładnie odśnieżonej ulicy Kościuszki w życiu nie widziałem! Parking przy placu Solidarności, parking przed ratuszem, drogi łączące te miejsca i pozostałe miejscówki wizytowane dziś przez prezydenta - w tych miejscach śnieg jakby nie padał. Wcale. W pantoflach łazić można było.

Głęboko nie ubolewam nad tym, iż nie było mi dane zobaczyć na żywo Jego Prezydenckiej Mości. Niech się nie gniewa; ja naprawdę nie miałem czasu. Przed kompem cały boży dzionek (kolejny i nie ostatni) spędziłem ślęcząc nad stroną kuzynki swej. Bo rodzinna sprawa ważniejsza od politycznej, o czym Pan Prezydent z bratem swym doskonale wiedzą (nie omieszkali tego zademonstrować narodowi, gdy jeden prezydentował, a drugi premierował).