Marcin Szumański

Oto kontynuacja tematu "rewelacyjnej" obsługi klienta u autoryzowanych dilerów sieci Plus GSM. Wiemy, że gdy klient przychodzi z pieniążkami i rączką gotową do złożenia popisu pod umową, wszystko jest cacy. Wiemy też, że gdy ten klient napotka jakiś problem: czy to z aparatem telefonicznym, czy to z samą usługą operatora, problemy zaczynają się mnożyć.

Miałem okazję doświadczyć obsługi w autoryzowanych punktach sprzedaży Plus GSM i bez wahania stwierdzam: w dwóch na trzech nie pomogą. W każdym sprawnie pchną nowy telefon i umowę, ale gdy przyjdziesz z reklamacją, wtedy musisz chodzić, łazić i szukać kogoś dobrej woli, kto zrobi wszystko, aby ci pomóc. Taka sytuacja, moim zdaniem, wynika po części z lenistwa pracowników dilerów Plusa, a także niewielkich kompetencji tychże. Krótko: możesz ich po dupie całować, ale i tak najczęściej gówno zrobią.

We wpisie o reklamacji ładowarki zapowiedziałem, że kolejny tekst będzie o nieudanym doładowaniu telefonu na kartę. Nie będę pisał kto, komu, gdzie, kiedy i jak doładowywał konto; dla uproszczenia będzie, że ja sobie :)

Zatem: mam se Simplusa od lat i bardzo dużo dzwonię: stówa miesięcznie, to minimum. Przy tym nie korzystam z SMS-ów: nie wysyłam, ani nie dostaję. Od czasu do czasu przyleci jakiś es od operatora, że promocja, że zniżka, że konkurs i że inne coś. Nie czytam, kasuję raz na kilka miesięcy.

Jak zwykle, tak i teraz postanowiłem zatankować za stówę. Tam gdzie zazwyczaj kupiłem kupon doładowujący o wymienioną kwotę, wziąłem telefon do łapki, wstukałem kod doładowujący i czekałem na smsowe potwierdzenie doładowania. I nic. Okazało się, że skrzynka sms-owa jest pełna i telefon nie może przyjąć komunikatu o doładowaniu konta, a bez tego i restartu się nie obejdzie.

Wywaliłem ze skrzynki wszystkie sms-y, ale potwierdzenie nie przyszło. Kwota na koncie się nie zmieniła, nawet po restarcie telefonu. Spróbowałem ponownie wklepać kod - też bez oczekiwanego skutku. Wnerw.

Wziąłem drugi telefon z Plusa i zadzwoniłem na płatną 95gr linię obsługi klienta (takie coś powinno być, za darmo!). Szczekaczka poprowadziła mnie przez menu i kazała czekać na konsultanta. Po kilkunastu minutach słuchania debilnej muzyczki, przeplatanej prośbami szczekaczki o cierpliwość, zwątpiłem. Na stronie podany był drugi numer do obsługi klienta - tym razem także dla dzwoniących z telefonów innych operatorów. No to wziąłem swojego Play'a i klik klik dziewięciocyfrowy numer klik zielona słuchawka i... zgłosiła się ta sama szczekaczka, co pod tym czterocyfrowym, sieciowym numerem! To samo, tyle że teraz płatne według stawki mojego operatora. Poczekałem kilka minut, ale nadal nikogo chętnego do rozmowy ze mną.

Odczekałem kilkanaście minut i ponowiłem próbę dodzwonienia się z numeru w sieci PlusGSM. Po ponad pół godziny umuzykalniania rozłaczyłem się. Co to, kurwa, ma być????!!! Obsługa klienta największego operatora na rynku? Prędzej by mi bateria padła nim bym się dodzwonił, ewentualnie padła by w momencie, gdyby jakaś konsultantka w końcu odebrała. Ten telefoniczny BOK woła o pomstę do nieba!

Odpuściłem sobie bezsensowne wydzwanianie. Postanowiłem dnia następnego pójść do salonu Plusa i tam załatwić mój problem.

Jak pisałem tak zrobiłem: dorwałem stare filmidło i popiłem je gorącą czekoladą :) Dobrze mi to zrobiło: czuję się zrelaksowany i gdzieś tak jakoś nastrój mi się poprawił :) Chyba częściej będę spełniał swoje zachcianki wywołane chwilą - nic tak dobrze człowiekowi nie robi, jak świadomość, że ma to, na co przychodzi mu ochota. No, pod warunkiem, że ta ochota zbyt często się nie pojawia - w przeciwnym razie, próbując spełnić każdy kaprys, można wpędzić się w jakaś deprechę.

Chciałem film stary; z klimatem pasującym do kubka gorącej czekolady. Chciałem, poszukałem, znalazłem i obejrzałem: „Casablancę” - melodramat sprzed 67 lat. Zajebiste filmidło - mówię to z (pustym już) kubkiem czekolady na sercu :) Równie szczerze wyznaję: fabuła filmu mnie zaskoczyła. Byłem nastawiony na prostotę, ale zacząłem ją wypatrywać w niewłaściwym miejscu.

Już na początku filmu pojawia się zagadka: kto zamordował niemieckich kurierów? No to ja, pewien czytelności akcji starego filmu ustaliłem w myślach, że wokół wątku tego morderstwa wszystko kręcić się będzie. Błąd! Twórcy filmu zadbali o inną niewiadomą: prostą i zrozumiałą, ale odkrywaną przez większość filmu. Niezła robota, naprawdę :) Szczerze napisawszy, wolałbym tajemnicę kryminalną, a nie miłosną... Jednak koniec końców...

Tak, stary to film :) Ubóstwiam takie starocie, stworzone dzięki grze i pomyślunkowi, a nie powielonym schematom, dublerom, efektom specjalnym i komputerowym. Zajerzyście ci dawni aktorzy grają: ich warsztat tak różny od współczesnego w swej, że tak się wyrażę: prostocie i naiwności, musi się podobać.

„Casablanca” opowiada dzieje pewnej miłości: dość obszerny wątek miłosny zbudowano, jak z resztą cały film, na bazie wydarzeń związanych z II Wojną Światową. Chciałbym coś więcej na temat fabuły napisać, ale wtedy zdradziłbym całą jej tajemnicę. Podsumuję jedynie: film, jako całość, można dziś zaszufladkować jako romansidło. Jednakowoż w tamtych czasach zdecydowana większość kinowych produkcji taka była: do kszty miłosna. W "Casablance" na uwagę zasługują również rewelacyjne dialogi: inteligentne, błyskotliwe wypowiedzi, w których szanowane jest każde słowo. Teksty, mimika, gestykulacja przenoszą w czasie dużo lepiej, niż najlepsze kostiumy i sceneria.

Nic mi się nie chce, więc przez cały dzień będę korzystał z mojego świętego prawa do opieprzania się w każdym wątku :) Wczoraj, po niespełna czterech godzinach rwanego snu, wstałem wymięty i biometrycznie nie do życia. Dzień był męczący: tak fizycznie, jak i intelektualnie, dlatego nie powinien dziwić fakt, że po 22-ej padłem na wyro jak kłoda i spałem snem kamiennym dobrych 12 godzin.

Budziłem się powoli rozkoszując się uczuciem wypoczęcia :) Czułem się jak nowo narodzony, pełen siły, wigoru i chęci do działania. To wszystko ulotniło się, kiedy otworzyłem oczy i spojrzałem za okno. Styczeń... Ciężko sobie przypomnieć prawdziwy, biały, skuty mrozem styczeń. 22. dzień nowego roku, a za oknem listopadowa aura.

Nic dziś na blogu nie napiszę, bo nie chce mi się myśleć. Ledwie zmusiłem się do zrobienia paru fotek tego, co za oknem widzę: zdjęcia oczywiście z okna, bo gdzie by mi się chciało z domu wyjść ;)

Najwyraźniej pewną prawidłowością jest to, że operator X jest najlepszy do momentu objęcia przezeń fotela lidera rynku. Pamiętacie, jak było z Erą? Wystarczyło, że usadowili się na tronie i w niedługim czasie zaczęły się mnożyć utyskiwania klientów na regulaminy, obsługę itp. Nie pamiętam, jak było z Orange, ale nie tak dawno kraj nasz obiegła wieść, iż operatorem komórkowym nr 1 w Polsce został Plus GSM.

Nikt nie kwestionował tego, a już na pewno nie abonenci tej sieci, którzy dotąd cieszyli się ponoć najlepiej skrojoną ofertą i najlepszą, ich zdaniem, obsługą klienta. Do tego grona należy Oblubienica ma Kobieta, która od 6 lat nieprzerwanie korzysta z oferty Plusa. W sierpniu ubiegłego roku podpisała kolejną umowę, bo Plus... zawsze był taki super. No właśnie: był super...

W walce o klienta każdy jest super. Dziś liderowi rynku GSM w Polsce z czystym sumieniem mogę zarzucić dwie rzeczy:

• niekompetentnych aż do granic nieudolności autoryzowanych przedstawicieli (punktów/salonów sprzedaży - jak zwał tak zwał)
• zbyt mało firmowych salonów Plus GSM i ich brak w mniejszych miastach, np. w 50 tysięcznej Dębicy.

W Dębicy są trzy autoryzowane punkty Plus GSM - przynajmniej o tylu wiem: dwa należą do obecnej w wieeelu miastach sieci mPunkt, a trzeci to, zdaje się, jakiś lokalny wynalazek. W każdym bądź razie po swoich doświadczeniach z nimi śmiem stwierdzić, że to są punkty obrotu plusowym szitem w jedną stronę: w stronę klienta. Wszystko jest superaśne w momencie zakupu, ale gdy tylko klient napotyka problem z zakupionym telefonem, szybko przekonuje się, że to nie jedyny jego problem...

W sierpniu 2008 mojej kończyła się poprzednia umowa na Mix Plusa. Postanowiła podpisać umowę kolejną i wziąć nowy aparacik w promocji. Szukała jakiegoś dziwacznego fona z klapką, którego zewnętrzny wyświetlacz był tak śmiesznie wkomponowany w całość, że nie było go widać, gdy niczego nie wyświetlał. Widziała taki fon w jakimś markecie elektronicznym i był to albo jakiś LG, albo Sony Ericsson albo też Samsung. Tak czy owak tego telefonu w żadnym z lokalnych punktów Plusa nie znalazła i koniec końców dała sobie wcisnąć gniota Plusfon 603i, którego producentem jest Huawei. Bliźniaczymi modelami Plusfon są aparaty Vodafone - wszak jeden, ten sam tani producent - Huawei. Kupiła aparat Plusfon 603i: 3G, super hiper mega bajery, do tego gratis karta 2GB, a to wszystko za jedną jedyną złotówkę.

Szybko okazało się, że cena telefonu jest adekwatna do jego jakości. Wystarczyły dwa miesiące użytkowania, aby dalszej współpracy odmówiła ładowarka. Telefon na gwarancji, więc w czym problem? Ano w tym, że, przynajmniej w odczuciu klienta, dla autoryzowanych punktów Plus GSM najważniejsza jest sprzedaż, a reszta leży w dobrej woli pracownika.

Poszliśmy z tym telefonem tam, gdzie go kupiliśmy, tj. do mPunktu znajdującego się w Galerii Dębickiej. Pani była łaskawa sprawdzić telefon, uznać reklamację za uzasadnioną i przyjąć nie telefon (ten był sprawny - ładowanie via USB działało), ale samą ładowarkę. Wypełniła kartę/protokół przyjęcia reklamacji i kazała czekać.