To się w końcu dorobiłem lekkiej i eleganckiej skórki na bloga swego :) Podoba mi się tak, ale to jeszcze nie koniec zmian. Nie dysponuję aż tak dużą ilością wolnego czasu, aby kwestię blogowych zmian załatwić za jednym zamachem. Niestety. Ale powolutku, krok po kroku będę to i owo zmieniał, aż osiągnę cel, jaki sobie założyłem. Powinno się to udać przed końcem 2009 roku i wtedy blog będzie bardziej rozbudowany, bardziej odpicowany, nadal lekki i regularnie pisany.

Przez ostatnie dwa tygodnie byłem chory z niepisania. Ale durne święta (w rozumieniu: idiotyczna, komercyjna szopka wokół tradycji, o której już niewielu pamięta) ograniczały wenę do jednego, choinkowo prezentowego tematu. Nie chciałem go poruszać.

Nie znoszę świąt, ale na tegoroczne wyjątkowo się cieszyłem. Mój dziadek jest poważnie chory ale dostał ze szpitala przepustkę na święta i mógł być z nami. Na wigilii i kilka dni później na jego skromnym przyjęciu imieninowym. Boję się, że to mogły być ostatnie święta z dziadkiem… „Spieszmy się kochać ludzi…” no, akurat tak się składa, że dziadek jest moim autorytetem, idolem i od dawna podziwiam go za to, jaki zawsze był i jest nadal. Długo by się było rozpisywać, wiem jedno: jest to najlepszy dziadek pod słońcem i nikt (poza moim kuzynostwem :)) takiego dziadka nie ma.

Jutro Sylwester? Niech se będzie. Dupnie wyszło i można rzec, że nic w tego Sylwka nie robię. Nie robimy. Nic wielkiego. W święta uśmiechnęła się do nas fajna sylwestrowa opcja: kuzyn mojej na Słowację do Preszowa wybywa na kilka około sylwestrowych dni. Byłoby miejsce dla nas, bo zarezerwował więcej, ale niestety niektórzy z nas pracują. Nic tam, pobędziemy sobie razem we dwoje, a zaszalejemy w innym terminie, kiedy w noclegach będzie można przebierać i pogoda będzie bardziej na miejscu :)

2008 dobiega końca… Jaki dla mnie był ten rok? Był ciężki, niełatwy, ale bardzo dobry. Obfitował w ważne dla mnie życiowe zmiany i decyzje, których efekty przyjdą w przyszłości. Czasem miałem dość, ale co nie zabije, to wzmocni :) 2008 był rokiem siania, a kolejne lata będą czasem zbierania plonów. Ciężko było się z tego cieszyć, ale teraz, gdy najgorsze mam za sobą, na myśl o tym ciężko utrzymać mi poważną minę - tak się morda sama cieszy :)

Czego oczekuję od nowego, 2009 roku? Nie mam sprecyzowanych życzeń. Niech będzie jaki będzie, dla mnie najważniejszym jest to, aby go nie zmarnować. Jedyne moje głośnie życzenie: aby w 2009 przy wigilijnym stole nie zabrakło dziadka…

Zanim wystawię to na Allegro spróbuję tutaj ;) Do sprzedania mam access point firmy Edimax, model EW-7206APg. Sprzęt jest jeszcze na gwarancji (do 4 kwietnia 2009). Sprzedaję, bo nie jest już potrzebny :) W zestawie:

• oryginalne pudełko
• access point
• antenka
• zasilacz
• kabel 1m
• kabel 3,8m
• śrubki i kołeczki rozporowe do montażu na ścianie (te nigdy nie były używane)
• karta gwarancyjna + paragon

Ha, tego jeszcze nie było: byłem konferansjerem na otwarciu największego salonu odzieżowo - obuwniczego w Ropczycach :) Był to mój debiut w tej roli, ale chyba nie wypadłem źle, skoro [nie zapeszać] :) Ale dżizas, tremę miałem taką, że w całości odchorowałem ją już dzień wcześniej... Wiedziałem, że jeśli dam dupy, to oberwie się nie tylko mnie, ale też i przede wszystkim dziewczynom, które do roli prowadzącego poleciły moją skromną osobę. Wepchały mnie, bo mam dykcję i doświadczenie z mikrofonem. No, to prawda: najgorsze etapy pracy z mikrofonem mam już dawno za sobą, ale to nie znaczy, że mam dryg do prowadzenia takich imprez :)

Pierwsze 30-45 minut było najgorsze, a później już poleciało z górki. Teraz to nawet czuję pewien niedosyt, bo wiem, że mogło być dużo lepiej. Gdybym teksty dostał wcześniej, to nauczyłbym się na pamięć najważniejszych informacji w nich zawartych, a trochę ich było: na imprezie otwarcia wystąpiła nie tylko grupa taneczna Szane z litanią swoich występów konkursowych i pokazowych, ale też mała, ale cholernie utalentowana wokalistka z równie długą listą powodów do lansu. Daty, nazwy imprez, nazwy nagród, miejscowości - ciężko się tego w jeden dzień nauczyć tak, żeby później nic nie popierdzielić. Nawijałem to z kartki, coś tam z głowy wtrącając, a gdy nikogo nie musiałem zapowiadać, to teksty leciały prosto z głowy.

Przyjemna, ale też chwilami ciężka jest praca konferansjera. Nie zapomnę spojrzenia jednej laski: gadam sobie akurat z głowy, rozglądam się po ludziach i zatrzymuję wzrok na tej owej, a ta patrzy na mnie jak cielę na malowane wrota, uśmiecha się jak mysz do sera i sprawia wrażenie, jakby zaraz miała oderwać się od ziemi :) Przez nią kompletnie straciłem koncentrację i gadałem nie tyle nie wiedząc o czym gadam, co nawijałem nie zdając sobie z tego sprawy. Boska była :) W ogóle kilka osób patrzyło na mnie jakby zastanawiało się, czy aby mnie skądś nie zna, bo ponoć zwykle prowadzących wybiera się spośród jakiś gwiazd, przynajmniej lokalnej sceny rozrywkowej.

Jednak najcięższe próby mojej cierpliwości miały miejsce podczas pokazów tanecznych Szane. Kawałek sklepu między regałami, bramkami i kasą to nie scena! Nie dość, że dziewczyny musiały się streszczać i kombinować tak, aby zmiany w choreografii ograniczyć jedynie do skrócenia kroków, to niektórzy ludzie nie potrafili wytrzymać krótkiej chwili i łazili wte i wewte. I co, powiem takim coś, żeby stali przez chwilę w miejscu, to się poobrażają, strzelą fochy i będą pieprzyć wszem i wobec, jakie to chamstwo w tym nowym sklepie ma miejsce.

Może zabrzmieć niepoważnie i niezdrowo, ale... raz się żyje :) Do czego służy zgrzewka "Żywca" i wiaderko pełne chipsów? Do pobudzania wyobraźni... Hipermarkety Kaufland w ofercie swej mają chipsy paprykowe w niecodziennym opakowaniu: wielkiej błyszczącej folii wpakowanej w firmowe wiaderko o wymiarach 28x23 cm (wysokość x szerokość). Wiaderko posiada wieczko, przez co po zjedzeniu swej pierwotnej zawartości doskonale nadaje się do wykorzystania w innych celach. Można przechowywać tam klamoty, można używać jako kosza na śmieci, można trzymać ziemniaki lub chodzić z tym na zakupy dzierżąc w dłoni niczym kubeł na zakupy z funkcją uniwersalnego, przenośnego taboretu (opcja siedzenia testowana przeze mnie w drogerii Rossman -sprawdza się doskonale).
Jeśli macie w pobliżu Kaufa, to nie traćcie czasu tylko gońcie po paprykowe chipsy wiaderkowe. Dobre są, cholera, a przy tym pudło po nich praktyczne. W dębickim Kauflandzie taka paka kosztuje 12,99 i w innych miastach raczej tyle samo. Generalnie ciekawym jest, czy i w innych mieścinach chipsy owe są ustawione razem z browarem :)

Chipsy są niemieckiej produkcji. Perfidnie niemieckie. Na pudle roi się od niemieckich tekstów. Są też eksty w innych językach (w tym naszym), ale niemiecki rządzi - Kartoffelchips. Zbytnio mnie to nie przeraża, bo chipsy bez względu na kraj pochodzenia zawsze powodują te same choróbska: raka wszystkiego, AIDS, miażdżycę, cukrzycę, białaczkę, żółtaczkę i chruptaczkę, a także sklerozę grupy CHIPS. Jeśli więc umierać od chipsowego żarcia, to umierać z głową wbitą w opróżnione wiadro chipsów "Classic Chips". Classic Chips by Kaufland.