Lubię takie filmy, po recenzjach których wiele sobie nie obiecuję, a które okazują się być świetnymi umilaczami czasu. Droga do przebaczenia (dramat kryminalny z thrillerowym zacięciem) i Projekt Monster (horror s-f) takimi filmami są: recenzje blade, a filmy barwne. Polecam obydwa!

Trzy filmy... Trzy różne filmy trzech różnych twórców i budżetów. Trzy różne gatunki: dramat s-f, horror i sensacja. Bezcelowym wydaje mi się porównywanie pieczonego kurczaka do deseru lodowego na podstawie walorów smakowych. Jedno i drugie może być pyszne, a to, w jakim stopniu, zależy od tego kto i z czego zrobił i jak to podał. Te trzy różne filmy mają jeden wspólny mianownik: do żadnego z nich nie wrócę. Albo wartka, lecz przewidywalna akcja, albo ciągła i nudna jak flaki z olejem niewiadoma.

Piałbym z zachwytu, ale się wstydzę :) Na tle oglądanych w ostatnim czasie bladych filmów ten był aż nadto wyrazisty. Thriller pełną gęba, psze państwa! Wkręcił mnie tak mocno, że nawet do kibelka nie poszedłem, choć już od połowy filmu było z czym. Mam nadzieję, że pęcherz mój wybaczy mi te rozstępy :) Kurczę, dziwny ten film jest. Z jednej strony można nazwać go przewidywalnym, z drugiej strony jednak ma to jajo, które sprawia, że człowiek nie nudzi się w trakcie oglądania. Fabuła filmu oparta jest na sprawdzonych patentach, ale całość podana jest w sposób zasługujący na moje największe uznanie. Brawa dla panów reżyserów Michaela i Mike'a Barker'ów. Odstawili kawał naprawdę dobrej roboty, udowadniając, że bez gigantycznego budżetu i kosmicznej obsady można zrobić film, który idealnie pasuje do definicji swojego gatunku.
W kontekście myśli zawartych we wpisie o filmie "Nieodebrane połączenie" zastanawiam się: jak duży wpływ na poziom "Godzin strachu" ma fakt, iż w jego tworzeniu nie brali (przynajmniej oficjalnie) udziału amerykanie? ;)

Hollywood lubuje się w zrzynaniu horrorów japońskiego pomysłu i robieniu tzw. remake'ów. "Nieodebrane połączenie" jest kolejnym tego przykładem: w oryginale, sądząc po recenzjach, znakomity film grozy, ale po przeżuciu przez hollywoodzką żuchwę staje się... horrorem familijnym - grzecznym filmem, żeby nie powiedzieć: thrillerem wagi średniej. "One missed call" w wersji amerykańskiej można obejrzeć w gronie rodzinnym, zagryzając francuskimi paluszkami z kminkiem przepijanymi czerwonym barszczykiem. Chyba nawet nie ma potrzeby wypraszania sprzed telewizora dzieci: popatrzą, znudzą się i wyjdą niewiele z filmu rozumiejąc.
Skłamałbym twierdząc, że obejrzenie "Nieodebranego połączenia" w wersji zza oceanu jest stratą czasu. Film przyjemnie się ogląda, ale no właśnie: zbyt przyjemnie, jak na horror. W produkcji amerykańskiej (nie wiem jak w japońskiej) postanowiono na budowanie i podtrzymywanie napięcia, a nie na jakieś szalone akcje, zbryzgane krwią ujęcia, czy jakieś obrzydlistwa typu nadgniła ludzka głowa w garnku z bigosem, z której oczodołów wyłażą larwy jakiegoś zmutowanego robala ;)
"Nieodebrane połączenie" z hameryki trzyma w lekkim napięciu i poza paroma momentami, które zliczyć można na paluchach jednej ręki, niczym specjalnym nie zaskakuje. Jankesi spartolili pomysł z kraju kwitnącej wiśni - tego jestem pewien. Oryginał cieszy się świetną recenzją, podczas gdy obejrzany przeze mnie remake co najwyżej przeciętną. Chcę oryginał!!!