Cyrk nadętych grubasów powraca w kolejnej odsłonie przedstawienia pt. PZPN (Panowie Załatwmy Pomiędzy Nami). PZPN w znaczeniu: Polski Związek Piłki Nożnej ma kuratora. Żadna ci nowość, bo to nie pierwszy raz. Doświadczenie w materii uzdrawiania polskiej piłki z korupcji mamy i teraz z łatwością możemy przewidywać, co się stanie. Kurator sobie pobędzie, minister sportu zostanie odwołany, ktoś pójdzie siedzieć, a ktoś zbierze laury za uratowanie honoru polskiej piłki i utrzymanie przywilejów naszych w świecie piłki kopanej. UEFY, FIFY i inne związki odgrażają się, że wywalą nas z Mundialu 2010, że odbiorą Euro 2012 i strzelą focha takiego, że nawet kadra Bońków z transportem wódki nie pomoże.
Tu kurator sprawy nie rozwiąże, o nie. Tu by trzeba zdetonować solidnych parametrów bombę i na gruzach Panowie Załatwmy Pomiędzy Nami wybudować nowy twór definiujący polski futbol. Ten teatrzyk istnieć nie może, bo jest TANDETNY. Oni myślą, że robią dobrze, a robią źle, bo nie myślą. Dobra bomba, bum i po kłopotach:

• zero stresu związanego z organizacją Euro 2012
• koniec żenujących występów naszych klubów w pucharach
• koniec utyskiwań, że Beenhakker drogi i nic nie robi
• dla Beenhakkera możliwość pracy bez akompaniamentu kłapania Laty, Bońka i Tomaszewskiego
• dla nas, kibiców, okazja do zwrócenia wzroku na inne widowiskowe dyscypliny sportowe

3... 2... 1... 0... BUUUM!

Lubię takie filmy, po recenzjach których wiele sobie nie obiecuję, a które okazują się być świetnymi umilaczami czasu. Droga do przebaczenia (dramat kryminalny z thrillerowym zacięciem) i Projekt Monster (horror s-f) takimi filmami są: recenzje blade, a filmy barwne. Polecam obydwa!

Wesołej historii wadliwej kanapy ciąg dalszy. Jak pamiętacie, po odrzuceniu reklamacji przez producenta kanapy "Hip-Hop" udałem się po poradę do Rzecznik Konsumenta. Dowiedziałem się wielu ciekawych rzeczy i jeszcze tego samego dnia naskrobałem odwołanie od negatywnej dla nas decyzji komisji jakiejś tam, która to zasłaniając się atestami odmówiła uznania zgłoszonej przez nas reklamacji. Odwołanie spod mojego Entera przyniosło oczekiwany skutek: reklamacja została rozpatrzona raz jeszcze, tym razem również w świetle naszych racji zawartych w odwołaniu.

Nasze odwołanie wysłane zostało dnia 4 września listem poleconym. Do dnia dzisiejszego nie doczekaliśmy się pisemnej odpowiedzi (mea culpa, bo mogłem w odwołaniu zażądać takowej), więc oblubienica ma kobieta zadzwoniła przed południem pod numer telefonu podany w pierwszym piśmie. Przygotowała sobie te wszystkie papierki związane z kanapą, żeby w razie potrzeby podać ID reklamacji, numery pism, daty itp. Jakież było jej zdziwienie, kiedy okazało się, że nawet przedstawiać się nie musi, bo do identyfikacji jej wystarczyło podanie miasta, z którego dzwoni :) Kierownik, który własnoręcznie podpisał pismo o nieuznaniu reklamacji, nie dopuszczał jej do słowa. Gadał, że wie o co chodzi, że o kanapę i o odwołanie, które sam nazwał "humorystycznym". W bardzo miły sposób oznajmił, iż po naszym odwołaniu sprawę rozpatrzono jeszcze raz i tym razem z pomyślnym dla nas efektem, czyli krótko mówiąc: przyznano nam rację i uznano reklamację. ALE!!! to jeszcze nie wszystko... Nie dostaniemy nowego stelaża produkcji seryjnej, ale specjalnie dla nas zostanie wykonany stelaż nowy, o wzmocnionej konstrukcji!!! :) Jeśli to wszystko prawda, to wielkie brawa i wyrazy szacunku, Panie Kierowniku! Wielkie brawa i wyrazy szacunku za to, iż nie pozostawał pan głuchy na nasze argumenty. Teraz, bliscy pełni zadowolenia, czekamy na nowy stelaż :)

Trzy filmy... Trzy różne filmy trzech różnych twórców i budżetów. Trzy różne gatunki: dramat s-f, horror i sensacja. Bezcelowym wydaje mi się porównywanie pieczonego kurczaka do deseru lodowego na podstawie walorów smakowych. Jedno i drugie może być pyszne, a to, w jakim stopniu, zależy od tego kto i z czego zrobił i jak to podał. Te trzy różne filmy mają jeden wspólny mianownik: do żadnego z nich nie wrócę. Albo wartka, lecz przewidywalna akcja, albo ciągła i nudna jak flaki z olejem niewiadoma.

Marzy mi się filmy szczelnie wypełniające Blu-Ray oglądać sobie w domu. Marzy mi się kilkudziesięciocalowa plazma na ścianie. Marzy mi się niska, jak morze szeroka kanapa na wprost plazmy mej. Marzy mi się malutki barek w malutkim stoliku z podnóżkiem i specjalnymi teleskopowymi uchwytami na piloty. Marzy mi się nagłośnienie oparte na high-endowym sprzęcie. Wyciszone, obszerne pomieszczenie z telewizorem na pół ściany. A w nim ja konsumujący wciągający horror w rozdzielczości zmuszającej do wytężonej pracy nie tylko moje gałki oczne, ale i szyję. CHCĘ TO!!!
Spójrzmy prawdzie w oczy: pecet nie zastąpi ani kina, ani muzycznego grajka klasy najwyższej. Najlepszy procesor dźwięku może najwyżej cmoknąć lampowy wzmacniacz w żaróweczkę, a domowe video via AVI, czy nawet DVD, zamigotać pikselami na matrycy wielkości okna. Spróbujcie tego w domu: półtoragodzinny film upchany na jednej płycie CD odtwórzcie w trybie fullscreen na monitorze 22 calowym w rozdziałce 1600x1050 i zobaczcie, jaka to radość z posiadania tak dużej powierzchni do projekcji filmów, kiedy te są po prostu marnej jakości. 22 cale LCD to i tak niewiele, ale nie tak dawno filmy męczyło się na 15 calowych CTR-ach. Technologicznie wciąż idziemy do przodu. Za coraz mniejszą kasę możemy mieć coraz lepszy sprzęt do domowej konsumpcji tzw. sztuki w postaci najbardziej ulubionej. Jakieś RMVB, AVI, MPG i inne szitostwo zadowalało nas, bo musiało. Idę o zakład, że kto raz doświadczyłby przyjemności oglądania i słuchania w najwyższej jakości, to z obrzydzeniem spoglądałby później na swoją kolekcję filmów i muzyki. Już nawet mp3 w jakości 128 kb/s mi nie smakują i jeśli coś konwertuję do tego formatu, to staram się nie schodzić poniżej 256 kb/s. Nośniki pamięci stają się coraz bardziej pojemne: kiedyś dyskietka 1,4 MB, później rewolucja: CD 700 MB w porywach do 800. Następnie zawrót głowy z DVD 4,7 GB, a teraz...