Wyszła nowa wersja KDE - 4.1. Wielu na nią czekało, a wśród tych wielu znalazłem się i ja. Jak czekałem, tak wreszcie doczekałem się. Zainstalowałem i zabrałem się do testów. Po paru godzinach zabawy najnowszym KDE mam mieszane uczucia: ładnie, miejscami pięknie, ale w jednym miejscu tragicznie! Konqueror jest kompletnym niewypałem w tej wersji KDE i z ręką na sercu mówię: gdyby nie te jego ułomności, to już bym przesiadał się na linucha - nie z dotychczas faworyzowanym Gnomem, ale właśnie z mniej lubianym KDE. "Czwórka" ma to "coś", ma to jajo, które charakteryzuje komercyjne okienka. Brakuje jednak stabilności domyślnej przeglądarce www tegoż środowiska. Konqueror kompletnie nie radzi sobie z JavaScript: muli, sapie i się przywiesza, a jak już szybko skrypta chapnie, to bez widocznego efektu.
Poza przeglądarką wszystko działa nad wyraz przyjemnie. W stosunku do poprzedniego KDE (tego z zerem po czwórce), już gołym okiem i od samego początku zauważyć da się nowości (począwszy od powitalnego okna, gdzie bardzo ładnej animacji doczekały się ikonki ładowanych elementów systemu).
Na pulpicie rewolucja: po pierwsze można zmienić rozmiar paska i nic się przy tym nie zepsuje ;) Po drugie ikonki dostały taki bajerek, że jak się na nie najedzie kursorem, to pojawia się pasek z takim fajnym, szybkim menu: zmień rozmiar, preferencje i usuń (podobnie, jak widżety).

Wałek "Dla przyjaciół" nagrałem w kwietniu 2007 roku, rozesłałem mailem po znajomkach i wrzuciłem na MySpace. Za to ani na blogu, ani na stronie Wudeka nie było go, bo zależało mi właśnie na takiej nieoficjalnej formie propagacji. Po ponad roku (17 miesiącach) uległem namowom i zgodziłem się ten kawałek odgrzać na blogasku :)

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

A było to tak: zdarłem sobie bity niejakiego Heatmakers'a i przy jednym z nich ("So much fire") zatrzymałem się na dłużej. Zaczął mi się po głowie refren tłuc, więc spisałem go szybko na kartce i zacząłem rozkminiać, o czym by tu napisać. Przypomniała mi się rada pewnego gościa z branży (od bitów), który radził, że w razie braku weny dobrze jest pooglądać zdjęcia, przy każdym z nich zatrzymując się na tyle, aby przypomnieć sobie, w jakich okolicznościach powstało. Tak też zrobiłem: wydarłem z szuflady kopertę Kodaka wypchaną tradycyjnymi odbitkami i... odłożyłem, bo temat wpadł mi do głowy na sam widok fotek :) Tak wymyśliłem, że nawinę trzy zwrotki dla starych przyjaciół, z którymi wiele dobrego i szalonego przeżyłem. Choć oni wszyscy się znają, to każda zwrota dotyczy innej ich grupy: 1 - ekipka z plantów, 2 - ekipka ze strony mojej byłej i 3 - ekipka z osiedla. Więcej nie napiszę, bo miało być bez nazwisk :)

Kurczę, taka mała rzecz, a cieszy jak diabli :) Szukałem czegoś do kalibrowania obrazu, ale pod kątem ostrości. Nie znalazłem nic takiego, ale za to pod kursor nawinął mi się ten niewielki (113 KB) programik napisany przez naszego rodaka, Tomasza Porosińskiego. Gamma Panel nie był programem, którego szukałem, jednakowoż kilka minut zabawy nim wystarczyło, bym go polubił i znalazł dla niego zajęcie. Program pozwala na zapisywanie różnych profili ustawień i ta właśnie cecha uratowała go przed niechybnym Deletem.
Ruszając suwakami "gapy" zastanawiałem się: "do czego mógłby mi się ten programik przydać?". Odpowiedź na powyższe pytanie przyszła dopiero w trakcie zabawy zapisanymi wcześniej ustawieniami. Wpadłem na pomysł, że mogę sobie zapisać najlepsze ustawienia ekranu dla:

• przeglądania dokumentów (net, ebuki, fotki itp.)
• oglądania filmów
• gier

Na tym jednak nie koniec, bo każdy z tych profili doczeka się wersji nocnej :)

Kto by pomyślał, że po niespełna miesiącu sprzedaży nasza książka wespnie się na szczyt listy bestsellerów.. Cholerna duma, cholerna satysfakcja i cholerna radość :) Gratulacje Paweł!!!
I wielkie dzięki tym, którzy książkę kupili :)
"Joomla! Podręcznik administratora systemu" szybko wdarła się na listę bestsellerów, szybko też pięła się w górę. Jednak jej marsz na szczyt był tym wolniejszy, im bliżej było do miejsca pierwszego. Już zdobycie podium wydawało się być wszystkim, co w TOP20 można zdziałać. Później przyszło drugie miejsce i bardzo długo nasza książka się na nim trzymała. Aż do dzisiaj, kiedy to jest liderem - najczęściej kupowaną książką :) HA!

Sympatyczna pani z wtorku w środę przestała być sympatyczna. Prawdę mówiąc, wkurwiła nas swoim zamkniętym na słowa trzeźwego klienta umysłem. Skoro w taki deszcz z buta zapieprzamy do ich sklepu, by wyegzekwować od nich to, co nam się należy, to chyba raczej jesteśmy pewni swoich racji, tak? Z domu do salonu owej firmy jest o rzut beretem, ale faktem jest, że zmokliśmy. Jednak sprawę wadliwego łózka chcemy załatwić do końca, bo coraz gorzej z nim jest. A ta łajza śmie sugerować, że od co najmniej kilkunastu dni kilka osób ma przywidzenia. Że takie hobby mamy kupować i reklamować po dwóch miesiącach? Wyro z ich salonu się wygięło, ale w tej jej blond łepetynie nie ma widocznie miejsca na taką informację. Ona będzie mówić, że to pewnie materac się zgiął i takie złudzenie, albo że coś tam (nie pamiętam, co znaczy "coś tam", bo już tym pierwszym ciśnienie mi podniosła w stopniu cholernym). Kiedy odzyskałem mowę i jako taką równowagę, uciąłem krótko, że wiem, co widzę i zapytałem o to, czy ma tu na miejscu dostęp do internetu. Tak, chciałem jej pokazać wpis i zdjęcia w nim zamieszczone. Neta nie miała, ale spuściła z tonu, wlazła za kontuar i poprosiła o świstki niezbędne w przypadku reklamacji produktu.
Na tym jednak nie koniec! Może byłbym bardziej uprzejmy, gdyby wcześniej mnie tak nie wpieniła, ale cóż, sama sobie winna. Mogła słuchać, a nie wmawiać, że to się nam tylko tak wydaje, bo pokrowiec i materac. Spisała ten cały protokół reklamacyjny i ponownie zaczęła testować moją anielską cierpliwość.
Wypełniając te wszystkie papiery trajkotała, żebyśmy sami sprawdzili, czy na pewno jest wygięte, a jeśli tak, to czy akurat to, o czym mówimy. Dżizas. Dzielnie na siebie wziąłem zadanie słownego użerania się z tą, zaprogramowaną na firmowych szkoleniach, babą. Coś tam mruczała, że skoro jesteśmy pewni swego, to moglibyśmy sami poszukać przyczyny usterki. Cóz, przynajmniej (chyba) nareszcie zaczęła wierzyć naszym oczom. Zasugerowała więc, że to domniemane wygięcie mogło zostać spowodowane np. przez źle dobrane śruby (sic!). I w tym momencie przegięła. Że źle dobrane śruby? Że w produkcie sprzedawanym za taką kasę? Że tysiąc z hakiem wzięli za trochę aluminium i materac? Że skręcili to byle czym??? Trzymajcie mnie!!!