Od rana z jednego okna w bloku obok dobiegały dźwięki studyjnego grania Feel. Myślę sobie "dziś koncert, ktoś pewnie się przygotowuje". Na mieście pod jednym ze sklepów trzy baby w średnim wieku i jedna z nich na odchodnym zawołała do tych dwóch pozostałych: "a idziecie dziś na Feel'a?". Nieco później jakieś trzy małolaty pod klatką zasłuchane w Feela wyjącego z jakiegoś Sony Ericssona. Co zrobić, dziś Feel gra w mojej zabitej dechami metropolii, a że wstęp za free, to kto żyw... nie, nie wszyscy tam idą. Na pewno nie idziemy MY na ten festyn, który mógłby się mienić parafialnym, gdyby do mikrofonu dopuszczono proboszcza ;) Koncertu jeszcze nie było, bo za dwie godziny (o 20-ej) się zacząć ma. Zapewne jakieś opóźnienie będzie, żeby ludziska pod sceną się stęsknili bardziej i bardziej piszczeli, kiedy w końcu ich idole raczą się ukazać i przywitać. Toż to dębickie Juwenalia 2008! Jak widać, sponsorzy dopisali - i dobrze, bo pamiętam, jak narzekali goście, którzy organizowali pierwszy raz tą studencką imprezę. Wszyscy byli chętni do sponsorowania, ale kolejnych imprez. A teraz Feela ściągnęli, który niedawno grał w Rzeszowie i tam za wjazd trzeba było wybulić całe cztery dychy. A tu za darmo. I ciul z tym, że w tygodniu, bo i tak na murawie ciasno będzie.
Nie lubię takich festynowych imprez, nawet wtedy, gdy grają megagwiazdy. Z osiemdziesiąt procent publiki stanowić będą ludzie, którzy tego nie słuchają, nie są fanami, a zjawią się, bo za darmo będą mogli sprawdzić, jak te gęby znane z mediów wyglądają na żywo.

Gdybym był piłkarzem, to pewnie marzyłbym, aby móc zagrać przed taką publiką. Fanatyczni, rozśpiewani, zakochani w futbolu i swojej drużynie. Nie no, nie znam ich, ale takie wrażenie na "dzień dobry" sprawiają :) Obejrzałem filmik z ich dopingiem, przejrzałem kilka innych i postanowiłem w publicznym prywatnym miejscu, jakim mój blog jest, pochwalić ich i zaprezentować ich fenomenalny śpiew. Bo to jest śpiew, a nie pobąkiwanie i wydzieranie się made in Poland.
Tak chwalę i chwalę, a nie zdradziłem jeszcze kogo tak chwalę. Zatem: chwalę kibiców San Lorenzo, trzynastokrotnego mistrza Argentyny - klubu założonego dokładnie 100 lat temu w Buenos Aires :) Jego kibiców można nazwać kibicami, a ich doping dopingiem. Stadionik też mają niczego sobie: Estadio Pedro Bidegain o pojemności 43,5 tyś miejsc :) Pomyślcie sobie, że tyle gardeł śpiewa tą piosenkę (bo tak właśnie jest: cały stadion się bawi).

Jesteśmy daleko za nimi, a ja osobiście jestem pod wielkim wrażeniem :)

Polecam, polecam, polecam!!! Baba w wypożyczalni miała rację: "Niepokój", to film świetny w swoim gatunku. Prosiliśmy o dreszczowiec, ale nie taki z potworami i hektolitrami krwi, lecz taki bardziej psychorypny. Prosiliśmy o coś pobudzającego wyobraźnię i grającego na nerwach lepiej, niż złotoskrzydły anioł na harfie. To jedno słowo robiące za tytuł doskonale oddaje stan posiadacza oczu wlepionych w ekran, na którym migocze "Niepokój".
Ta produkcja rządzi!
Gdyby nie promocja 3+1 (do trzech płyt czwarta gratis), to pewnie nieprędko bym ten film obejrzał. A ja takie uwielbiam! Ubóstwiam! Zaczęło się niewinnie, bo od tytułu, który był celem naszej wizyty w wypożyczalni. Do tegoż dołączyły dwa inne z tego samego gatunku i tym sposobem uzyskaliśmy prawo do jednej płytki gratis. "Niepokój" gratis = satysfakcja gratis. Teraz ah i oh, bo ten wpis płodzę na gorąco, będąc jeszcze pod wrażeniem tego filmu. Oham i aham, bo fakt jest taki, że "Niepokój" zapodał mi końską dawkę napięcia, przy czym dozował ją w sposób rozsądny: kilka próbek, a później coraz mocniej i mocnej i tak w sumie do samego końca. A o to wszak chodzi. Wiem, że jutro wstanę i będę myślał: ot, jeden z kilku filmów, który zarobił etykietkę "ulubiony"... ;) Jednak teraz, na świeżo, będę chwalić go i polecać!

Drodzy Wszyscy tu zgromadzeni! Pozwolę sobie na moment wyrwać Was z wirtualnego świata i pokazać, co parę dni temu znalazłem w świecie realnym :) A jest się czym chwalić, bo takiego robala jeszcze na oczy nie widziałem i, prawdę mówiąc, przez myśl by mi nie przeszło, że takie dziwadło może żyć na terenach entej RP. Robal niezwykły: w pierwszej chwili pomyślałem, że to jakaś czarna stonoga. Ale stonoga ma nóg wiele, a TO miało ich jedynie trzy pary. Z tyłu jakieś małe szczypce podobne do tych, jakie ma szczypawica, z przodu podobne w liczbie dwóch par - ale mogły to być też czułki - w gruncie rzeczy nie znam się na robalach. Było to czarne, długości około 6 cm, budową swą przypominające akordeon. Tłuste, gibkie i niezbyt zachęcające do dotykania, czarne i jedynie pod spodem nieco jaśniejsze (co widać w połowie filmiku).

W środę wieczorem wymyśliłem sobie, aby dnia następnego, zaczynające coraz bardziej skrzypieć łóżko przywrócić do stanu nieskrzypiącego. W tym celu przeprosiłem się z kluczem płaskim i, co się później okazało, również z młotkiem i śrubokrętem. Łóżko sobie mam zwyczajne: zwykła, prosta wersalka kupiona przed trzema laty w salonie Abra. Kosztowało jakoś 6 albo 8 stów bez złotówki, a więc spanie nie najtańsze, ale też i nie najdroższe. Ot, meblowy średniak. Przez te trzy lata łóżko stało sobie raz pod jedną, raz pod drugą ścianą pokoju mego, przeżyło ze mną wiele i wiele wskazuje na to, że przeżyje jeszcze więcej. Dlatego też postanowiłem nieco podokręcać poluzowane śrubki, poprawić to i owo i ogólnie zorientować się, w jakim jest stanie.
Jak postanowiłem, tak zrobiłem i w czwartek rano, wspierany przez oblubienicę swą kobietę, zabrałem się do rozbierania łóżka. Składane oparcie + siedzenie odkręciłem od paki na pościel, paka powędrowała pod ścianę, siedzisko - legowisko stroną przyjazną dla cielska położyłem na podłodze i rozpocząłem operację. Dół (czasowo znajdujący się na górze) pokryty był taką niemiłą w dotyku (trochę jak makulaturowa, szara srajtaśma) ciemnoszarą tkaniną. Taki materiał w dzisiejszych czasach zszywaczem doczepiają do tapicerowanych mebli, więc proszę zajrzeć pod swoje wersalki i zobaczyć jak to wygląda :) Początkowo myślałem, że ten czarny materiał ma jakieś specjalne zastosowanie - zastosowanie inne od właściwego. Jakie więc jest właściwe? Odpowiedź brzmi: ma ukrywać wspaniałą, staranną, dokładną robotę panów produkujących meble. Otóż to! Z tym czarnym czymś się nie partoliłem, tylko paroma ruchami zdarłem, bo nie będzie w przyszłości potrzebne, poza tym gdzieś mi wcięło ten taki zszywacz-pistolet, a w żadne cacanko z pineskami bawić mi się nie chciało. Zdarłem to i oczom naszym ukazał się drewniany szkielet mojego wyra. Z uwagi na jego specyficzną budowę: sposób i jakość wykonania, postanowiliśmy uwiecznić to telefonowym aparatem fotograficznym, a następnie pokazać światu. Pokazać, jaki szit nazywają dziś meblami.