Marcin Szumański

Jedni chorują, jeśli codziennego paciorka nie zmówią, a mnie jakaś cholera bierze, bo na blogu zastój. Nie idzie wytrzymać. Niby dzienny grafik mam dość szczelnie zapełniony i teoretycznie nie powinienem się nudzić, ale... dobija to niepisanie na blogu, który jakoś tak niedawno (pierwsza połowa kwietnia) skończył dwa lata :) Trudno precyzyjnie określić datę jego powstania, bo majstrowałem go kilka dni, a gdy światło dzienne ujrzał, to napisane były już dwie notki, które z czasem trafiły do kosza (podczas przesiadki z Joomla!).

Fajki rzuciłem, ale bloga nie zamierzam. Czas się w końcu zebrać, ale...

Jak wspomniałem, na nudę w ciągu dnia nie narzekam i ciężej jest mi znaleźć dłuższą chwilę na jakiś ambitniejszy wpis. Bo o pierdołach pisać mogę nawet parę razy dziennie; choćby podczas śniadania, obiadu itd. - napisanie takiej lajtowej notki zajmuje mniej czasu, niż wypicie świeżo zaparzonej kawy. Tyle tylko, że komu na dłuższą metę chciałoby się o pierdołach pisać i czytać ;)
Zadanie nr 1 na chwilę obecną, to:

• odkurzyć panel administracyjny bloga
• zacząć pisać

W ostatnim czasie oprócz czasu brakowało mi też humoru. Miałem takie tam swoje prywatne dołki emocjonalne, o których nie każdy musi wiedzieć. W takich ponurych nastrojach ciężko pisać w swoim luźnym stylu - ponuro, to sobie można pisać do jakiegoś pamiętnika kitranego pod starymi ciuchami w szafie. Ale takiegoż nie posiadam, publicznie smęcić nie zamierzam, więc padło na blogową ciszę. Cóż, rzec mogę tyle, że parę dobijających spraw zeszło się ze zmęczeniem, pokrzyżowaniem ważnych planów, do tego przesilenie wiosenne i efekt taki, że na blogu zastój.
Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło: na dniach będzie nowy kawałek :) Tak się złożyło, że w poprzedni piątek (po cholernie ciężkim tygodniu) dołek sięgnął Zenitu i wtedy akurat Alex podesłał przezkozacki bit, który idealnie pasował do tego, co miałem ochotę wyrzucić z siebie w formie rymów. Tekst napisałem na świeżo, w zeszłą niedzielę nagrałem i teraz to leży u Draqa i czeka sobie na sklejenie. To taki tam osobisty kawałek, w którym być może i inni odnajdą swoje czarne myśli. Ja tam zadowolony jestem podwójnie, bo o pierwsze: tekst mi siadł "bardzo od serca", a po drugie: słychać efekty pracy nad techniką :) Choć jestem zadowolony i czuję progres, to powolutku będę się żegnał z muzyką.

Pytanie za 100 punktów: gdzie są ci wszyscy, którzy na forach podniecali się czwartym KDE i składali deklaracje w stylu "Przesiadam się na KDE4 jak tylko ukaże się jego wersja stabilna". Dokładnie tak gadali linuksiarze bez względu na to, jakie środowisko graficzne dotychczas wyznawali. Ja, zwolennik Gnome, nigdy takich pierdół nie opowiadałem, ale przyznaję się do sporego zaciekawienia najnowszym KDE. Powtarzałem sobie "bez podnietki" i tak to szybko zleciało, że ukazało się (teoretycznie) stabilne KDE4 i zanim zebrałem się do przetestowania, wydano trzecią poprawkę tegoż środowiska - 4.03. Hasło "Bez podnietki" obowiązuje nadal.
Via Synaptic zdarłem KDE4 razem z zależnościami, a gdy się toto zainstalowało, zakasałem rękawy i zabrałem się do testowania. Kilka dni temu czytałem w serwisie komputerowym któregoś z czołowych portali, że nowe KDE nie jest zbyt funkcjonalne, ale doskonale nadaje się do wpatrywania w nie. No to se popatrzyłem i se do wniosku doszedłem, że nie ma zbytnio na co patrzeć. Czarny pasek, szare okna, fajne guziczki, ssssudne ikonki, ale takie, inne i podobne od dawna miałem w Gnome. Albo w tym portalu się nie znają, albo też nie znają stron typu gnome-look.org, albo nie znali wcześniej niczego innego poza Windows XP :) Moim subiektywnym zdaniem KDE4 nawet do oglądania za bardzo się nie nadaje. Rozczarowałem się nowym KDE, ale... To, co oczarowało moje patrzały i sprawiło, że serce szybciej bić zaczęło, to okienko potwierdzające zamykanie systemu :) Bo jak to mawiają: nie ważne, jak KDE zaczyna, ale ważne, jak kończy :) Chociaż nie! Jest jeszcze coś: bardzo spodobał mi się obrazek w komunikacie o błędzie krytycznym - widać, wiedzieli na czym się skupić: info o wywrotkach i wyłączanie systemu :)

Na raty, bo na raty, ale zawsze. Zainstalowałem Betę najnowszego Ubuntu, pobawiłem się trochę, pogrzebałem i jestem zadowolony, bo niczego nie zepsułem (a przypominam: kolejne dwie poprzednie wersje Ubuntu wytrzymywały ze mną nie więcej niż kilkanaście godzin :)). Najnowszy Ubuntu 8.04 ma być wersją LTS, czyli superstabilną linuksową superbestią wspieraną dłużej, niż zwykłe bestie szeregowe. Skusiłem się na spotkanie z Hardy'm po wizycie na blogu MatexCor'a, gdzie popełnił prezentację instalacji Ubuntu. Tak mi się włączyła nostalgia za Ubuntu, że prawie natychmiast zacząłem zdzierać płytkę instalacyjną. Wybrałem wersję "alternate" tj. z instalatorem tekstowym zamiast typowej LiveCD (wesołe myszo-klikanko). Tekstowy instalator z alternate do złudzenia przypomina ten z Debiana - wszak z niego zakosili ;) Pierwsza i najbardziej zauważalna różnica między ubuntowym, a debianowym widoczna jest tuż po odpaleniu: Debian wyświetla ekran powitalny z zapytaniem o chęć kontynuowania instalatora, natomiast Ubuntu odważniej prze ku instalacji. Instalator Ubuntu 8.04 różni się także od tych z poprzednich wersji tej dystrybucji (choćby 7.10) tym, że z automatu wywala listę wspieranych języków. Dalej już po staremu.
Przyznam się bez bicia, że niewiele czytałem o nowościach w Ubuntu 8.04 - początkowo żałowałem, ale w trakcie instalacji zrobiłem z tego pozytyw: dzięki temu niedoedukowaniu mogłem spotkać się z systemem nie wiedząc tak do końca, co ma mi do zaoferowania. Brnąc dalej: zacząłem wczuwać się w rolę kogoś, kto tylko słyszał o Ubuntu (tudzież widział je u kumpla), ale sam nigdy wcześniej nie miał i jako administrator nigdy nie zostawał z nim sam na sam.
Wczułem się w tego newbie i po zakończonej (bez żadnych przygód) instalacji jako taki żółtodziób uruchomiłem komputer.

Z ponad tygodniowego, blogowego snu wiadomość ta wyrwała mnie niczym wybuch bomby atomowej za oknem :) Zamierzałem popełnić jakiś wpis dopiero jutro, no ale... Skoro takie rewelacje same za człowiekiem gonią via Radio ZET, to nie ma inne opcji i pisać trzeba. Lubię takie tematy, oj lubię ;) W "Zetce" przed serwisem informacyjnym uprzedzają, o czym gadać będą i tak też było przed wiadomościami o 20-ej dnia wczorajszego. Na hasło "Prałat Mobile, czyli sieć telefonii komórkowej prałata Jankowskiego" nadstawiłem uszu, a po wysłuchaniu pełnej informacji wziąłem głęboki oddech i parsknąłem śmiechem. Oto nadchodzi GSM by Jankowski: loga, dzwonki i cytaty z biblii. Z tego wszystkiego przypomniał mi się film pt. "U pana Boga za piecem" (polska komedyjka sprzed paru lat), w którym to filmie pewien ksiądz spowiadanym przez siebie wiernym w ramach pokuty wręczał pejdżery :) W skrócie: ów ksiądz miał znajomego, który bez powodzenia kręcił pager'owy biznes. Kapłan postanowił pomóc mu odkupując od niego towar :) Później wręczał pejdżerki owieczkom, które przychodziły do niego po rozgrzeszenie i za pomocą owych pejdżerów przypominał o zadanej pokucie (jeśli coś przekręciłem, to bardzo przepraszam, ale film oglądałem w kinie tuż po premierze, czyli dawno temu). Mniejsza o to :)