Święta, to czas wyjątkowy. Dla jednych jest to okazja do religijnej refleksji i głębszej, niż zwykle modlitwy, dla innych jest to czas wielkiego obżarstwa, a jeszcze dla innych kilka wolnych od pracy dni. Niemniej jednak w naszym kraju Święta Wielkanocne dotykają wszystkich, dlatego wszystkim: świętującym w kościele, przy stole, czy gdziekolwiek indziej, życzę, aby Wielkanoc 2008 upłynęła pod znakiem zdrowia, spokoju, uśmiechu i radości.
W tym roku Święta Wielkanocne wypadły wyjątkowo wcześnie (znajomy organista kiedyś mi tłumaczył, jak to się liczy, ale nie mogę tego spamiętać ;)), dlatego na ciepełko na dworze nie ma co liczyć. Pozostaje więc pogodzić się z temperaturą i życzyć sobie najwyżej bezchmurnego nieba - zawsze to człowiek lepiej się czuje, gdy za oknem nie brakuje promieni słonecznych. Zwykle też życzyłem mokrego dyngusa - w tym roku odpuszczam to życzenie, bo szkoda zdrowia. Suchego świątecznego poniedziałku - tak będzie lepiej ;)

W związku z panującą ostatnio modą polegającą na przymierzaniu zagranicznych piłkarzy do gry w reprezentacji Polski proponuję:

a) w sztabie szkoleniowym kadry stworzyć nowy etat: grzebacz genealogiczny
b) odciążyć Beenhakkera i powoływanie zawodników powierzyć mediom

Ostatnio jakimś trendem stało się wyszukiwanie piłkarzy, którzy ewentualnie mogliby grać dla Polski. Nie mówię o obcokrajowcach z krwi i kości, którym marzy się nasza repra, ale mam na myśli graczy, którzy w swoim rodowodzie mają choćby jeden polski pierwiastek. Że jest to moda ostatnich tygodni, to nie podlega dyskusji: wszyscy widzą, jak przed Euro2008 wszyscy nagle rzucili się do szukania zagranicznych Polaków. Czemu więc, kilka lat temu, nie nękali duńskiego bramkarza Manchesteru Utd., Petera Schmeichel'a, którego ojciec jest Polakiem, a sam piłkarz na drugie imię ma Bolek?
Polacy powariowali. Mamy genialnego trenera, awansowaliśmy (w końcu) do mistrzostw Europy, więc w polskim stylu zaczęła się euforia – jedna z największych po małyszomanii ;) A na swój sposób największa, bo dwukierunkowa: my do jednych wołamy "Macie babkę Polskę - chodźcie grać dla nas!", drudzy zaś krzyczą do nas "Dajcie paszport, chcemy grać dla was!". I bądź tu mądry - tym bardziej, jeśli jesteś Polakiem ;)
Dużo dało niedawne utyskiwanie wielu sportowych autorytetów na to, że Polska nie dba, ani nawet nie interesuje się losem utalentowanych piłkarzy, którzy mogliby grać z orzełkiem na piersi. Najwięcej gadania było po ostatnim mundialu, gdzie przeciwko naszej reprezentacji zagrał niejaki Lukas Podolski - Polak, którym nikt wcześniej się nie przejmował. Dopiero podczas mundialu zaczęło się pasmo zachwytów nad jego grą i gdybania, co by było, gdyby grał w naszej reprze.
No i teraz jest głośno i debilnie, bo w Polsce są dupy nie działacze i oszołomy, a nie dziennikarze.

Od razu sprostuję tytuł: nie zaproszenia, a żądania znajomości. Lekka różnica i właściwie można by się czepiać, że to tylko słówka, a wszem i wobec wiadomo, o co chodzi: chodzi o dodanie znajomego do listy takowych w profilu na hi5. Tyle tylko, że:
a) ja nie mam tam żadnego konta
b) nigdy nie używam nicku Szuman@szuman.eu
c) nie znam żadnego Lukasza Stodolskiego ani żadnej Szafraniec Barbary
d) potrafię odróżnić panel logowania do serwisu od formularza rejestracyjnego

Kto już dostał maila z "żądaniem znajomości" z adresu info@hi5.com, ten wie o czym piszę. A szczęśliwcom tłumaczę już czego dotyczy ten wpis. Amerykańska platforma społecznościowa Hi5.com wyruszyła na podbój polskiego internetu i w ramach skutecznej, zorientowanej na polskich internautów, akcji promocyjnej wysyła perfidny spam w formie takiej, jaką polscy internauci kochają.
Właściwie, to niewiele wiem o serwisie hi5.com, a po serii "żądań znajomości" chcę wiedzieć jak najmniej! Pewnie hi5 to coś a'la Nasza-Klasa, Grono albo inne społecznościowe ustrojstwo. Nie zamierzam jednak tego sprawdzać, bo sposób, w jaki zapukali do moich drzwi, po prostu mnie wkurwił.

Jarek jak to Jarek: mama, kot i awantury :) No bo na co komu internety? Na co komu konta w bankach? Na co komu relaks przy piwie? I uchowaj Boże od widoku nagich kobiet!!! A kysz, pokusy piekielne, a kysz!!! Czarcie twory bałamucą młode pokolenia, a kontakt z nimi to już prawdziwa udręka dla kogoś, kto nie pije piwa, nie interesuje się seksem i nowinkami technologicznymi. To jakiś inny wymiar, pełen brudu i patologii, wizytę w którym odreagować trzeba - najlepiej w mediach. Niech nikt nie ośmiela się niszczyć skansenu, który z takim mozołem budowany był przez lata. W 2005 naród głosował za tym skansenem, w 2007 ciemny lud wybrał świecidełka nowoczesności, ale jeszcze wróci, niewierny, do korzeni. Precz z internetem! Tam tylko hołota! A kysz!
A co tam zdrada partyjnych i własnych ideałów! A co tam? Przecież tylko idiota nie zmienia zdania, a elastycznym trzeba być, aby utrzymać się na powierzchni. Żeby było z czym walczyć, powalczmy z tym, o co kiedyś walczyliśmy! Brat się nie obrazi - brat zrozumie. A kotu to już w ogóle nie będzie trzeba tłumaczyć - taka fajna kicia futrzasta :) Jakiś traktat lizboński? Po co to ta afera? Wiadomo, że raz białe jest białe, a raz białym jest czarne. Każdy ma własną strategię :) A te głupie media zawsze opluwały i opluwać będą najbardziej zaszczutego ze wszystkich - Jarosława.

Te tytuły prasowe mnie rozwalają i wciąż bezapelacyjnie rządzi kaścyny "Hip-hop top" :D. Nie wiem, czy sam bym wymyślił jakieś lepsze nagłówki, które trafnie oddawałyby treść wywiadu... "Podążając w stronę marzeń" - w gruncie rzeczy o tym była mowa. Jak dobrze pamiętam, dokładnie dwa tygodnie temu do sprzedaży trafił numer ZD, w którym ów wywiad był. Dziś w kioskach (i wszędzie indziej też) sprzedają kolejny numer naszego dwutygodnika, zatem na blogu publikuję skan wywiadu. Chyba nikt z gazety nie będzie się teraz strzelał, że psuję im sprzedaż :) Nie wiem ( i chyba nawet nie chcę wiedzieć), kto dał dupy z fotką: z tego co mi było wiadomo (i cieszyło mnie to niezmiernie), do tekstu trafić miało zupełnie inne zdjęcie: klimatowe, z browrkiem i wogle... Tak się jednak nie stało i dali jakieś takie mało klimatowe - zdaje się, że pierwsze, jakie zrobiono na potrzeby wywiadu. Trudno się mówi, ważne że wąsów mi nie domalowali i ksywy nie przekręcili ;) Dystansik mam do tych gazet: chcą pisać, to niech sobie piszą - zawsze to jakaś przyjemność i powód do dumy dla rodzinki :)