Znalazłem filmik z pijaną wiewiórką, przypomniałem sobie o, widzianym jakiś czas temu, filmiku z pijanym kotem i postanowiłem poszukać innych zapromilonych zwierząt. "Drunk animals" w Google i zaraz na początku kozacka kompilacja pijanych małp, żyraf, słoni, strusi i innego egzotycznego towarzystwa, które zapewne nażarło się sfermentowanych owoców :)
Generalnie nie każde zwierze ma talent do picia: podczas gdy jednym włącza się chodzone, inne najzwyczajniej w świecie idą sobie spać. To nie taka prosta sprawa znaleźć dobrego towarzysza do kielicha, kufla czy też plastikowego kubka :) Swego czasu na pielgrzymce zaprosiliśmy do posiadówki przy piwie i winku (malinowe, jeśli dobrze pamiętam) małego piesa, ale ów pies najwyraźniej nie był w najlepszej formie - bardzo szybko odpadł. Choć może to też być wina tego, że wymieszał piwo z winem. Trudno to dziś ocenić - fakt faktem, że z samego rana warczał na puste puszki po piwie :)

Dziwny jest nasz kraj: dziwne zwyczaje i mentalność panują zarówno u tych na górze, jak i tych na dole. Tu, w Polsce, ludzie chyba wierzą tylko w to, że dostać coś mogą, jeśli:

a) zapłacą haracz temu, kto nad nimi
b) ten nad nimi z łaski swojej da im to, co normalnie im się należy i jeszcze każe sobie za to dziękować.

Mam nadzieję, że nie ma wierzących w opcję "c": po zapłaceniu haraczu trzeba liczyć na czyjąś łaskę, by dostać to, co się należy.

Piję do transmisji meczy polskiej repry na Euro 2008. Awantura o mecze Polaków trwa (abo tylko Polsat, abo nie TVP, abo nie w publicznym kanale, abo zróbcie coś!!!). Wstyd, żeby sam przedstawiciel UEFA musiał się zwracać do zaszczutego narodu polskiego, głaskać go po główkach i uspokajać: "Nie martwcie się. Mecze waszej drużyny obejrzycie w publicznym kanale, bo gwarantuje wam to prawo".
W tym miejscu stolec mnie obchodzi, czy plota o meczach naszej repry (jakoby tylko w komercyjnym Polsacie) nie jest swego rodzaju fudem sianym przez TVP. Ale, jak pisałem, gówno mnie to obchodzi, bo wiem, że mecze obejrzę we własnym domu bez dodatkowego cudowania z poszerzaniem pakietu programu czy podpisywania umowy z kolejną telewizją.

Szczerze mówiąc, walentynkami najbardziej jarałem się za czasów szkoły podstawowej ;) Wtedy to, za sprawą szkolnego radia można było usłyszeć swoje nazwisko na tle romantycznej piosenki, ale można też było jakiemuś kumplowi wyciąć wała wysyłając liścik/dedykację podpisane imieniem szkolnego pasztetu :D Eh, stare, dobre, lajtowe czasy szkolnego miłowania i kochania się - z każdą kolejną klasą mniej skrytego. Dziś jestem zgredem i syczę na te wszystkie święta i okazje przesiąknięte komercją. Może gdzieś tam w głębi duszy zazdroszczę innym tego, że mają siły, by ten jeden raz w roku jeszcze bardziej się kochać i to uczucie z jeszcze większym zaangażowaniem sobie okazywać. 14 lutego - sklepy krzyczą: kochasz, to wejdź, a jak nie kochasz, to pokochaj i wejdź. I już mniej istotne, czy ktoś ma czas, ochotę, siły i zdrowie, by wmieszać się w tę walentynkową machinę. 14 lutego po prostu trzeba być banankiem otoczonym różem, pluszem, zapachem, wisiorkami, dobrym winkiem czy czym tam jeszcze ;) Trzeba, albo przynajmniej wypada.

No co tu pisać, co tu pisać? Zastój się zrobił i choć Salomon miałby z czego nalewać, to nie miałby jak i kiedy. Po trochu zmęczenie materiału, ale w większym stopniu garść innych czynników, które o wiele skuteczniej wytrąciły mnie z rytmu (wręcz zamuliły): przepracowanie, turbulencje zdrowotne, problemy rodzinne i to tak na kupę. Na domiar złego tydzień temu kumpel, jadąc Golfem, zaliczył czołówkę z Iveco (zginął na miejscu) i to już doszczętnie mnie rozbiło... Czarne scenariusze zwykle chodzą i realizują się parami, ale tym razem przyszły do mnie całą bandą. Odpocząć nie mam kiedy, z resztą nawet gdybym miał czas wyciągnąć się na wyrze, włączyć film i siorbać piwo przez cały boży dzień, to i tak lipa by była. Od paru dni kładą mi pod blokiem kostkę: chodnik biegnący wzdłuż bloku krzyżuje się z dwoma innymi (akurat pod moją klatą), przez co robota (hałas) jeszcze trochę potrwa, bo kostka będzie wszędzie. Cztery dni temu zaczęli (rozpieprzyli chodnik), a od trzech dni kładą tą kostkę i po cichu liczę, że dziś już skończą: zostało im jakieś 20 metrów chodnika + sprzątanie. Przez weekend chcę mieć spokój, a jednocześnie pewność, że w razie deszczu nie będę musiał przedzierać się przez kałuże i błoto. Póki co jeden wielki syf jest i jeszcze większy hałas...