- Panie prezydencie...
- Panie premierze, źle pan akcentuje słowo "prezydent". Z szacunkiem proszę
- Przepraszam, panie prezydencie, poprawię się
- To proszę się poprawić, premierze, bo to godzi w majestat mój
- W porządku.. na czym to stanęliśmy?
- Przepraszam, ale to nie wiec, żeby stać, tylko posiedzenie najwyższej powagi
- Powagi pan powiada...
- Jestem prezydentem i dzisiaj ja tutaj rządzę
- Ja rozumiem...
- Panie PREZYDENCIE!!!
- Ale ja jestem premierem..
- To ja jestem prezydentem i pan dobrze o tym wie
- Wiem...
- To czemu pan jest niemerytoryczny?
- Mogę być merytoryczny, panie prezydencie
- To niech pan będzie i nauczy się odpowiednio akcentować słowo "prezydent"
- Pani minister to potrafi
- To ja decyduję o tym, kto co potrafi!
- Ale..
- Niech więc mówi pani minister
- Panie...
- PREZYDENCIE!!! Jestem prezydentem!

Zbyszek się zbulwersował, bo ktoś ośmielił się podważyć autentyczność kopii nagrań z jego dyktafonu. Zefirek nadziei delikatnie musnął żagle Andrzeja i ten pewnie teraz będzie kłapał "A nie mówiłem?". Jarek nabrał animuszu i kozaczy przed komisją śledczą, która - sądząc po jego stylu - może mu naskoczyć, a z kolei Tadzik podniósł lament, bo rząd go nie wspiera. Dziwne: do tej pory byłem przekonany, że chodzi o wspieranie jego projektów, a nie jego samego. Jedziemy dalej... Ludwik czule i z radością patrzy w oczy Sabie, bowiem po wielkim sztormie wraca do łask wielkiego wodza, a Olejniczak ostrym atakiem na PO zaskoczył chyba też samego siebie. Brawo, panie Wojtku! Tylko szkoda, że takiego animuszu brakło panu w towarzystwie Ewy Sonet (tak, tak: u Wojewódzkiego na kanapie). W skrócie: główne twarze IV RP powróciły - brakuje tylko nieprzewidywalnego Romana :)

"Twarda i konstruktywna opozycja" rozpoczęła swoje ujadanie - co zresztą było do przewidzenia. Polityka Made in Poland. Wszystko źle, wszystko strasznie - rząd chyba z kosmosu, skoro opozycja go nie rozumie. Nie, nie z kosmosu: po prostu ten rząd nie krzyczy, a inne partie najwyraźniej w ten sposób porozumiewać się nie potrafią. Jak bum cum: brakuje Romana. Ten to potrafił rozerwać towarzystwo, a w najbardziej krytycznym momencie błysnąć tak mocno, że nawet jego zwolennikom trudno było ogarnąć siłę jego blasku. Co tam jeszcze się wydarzyło? Aha, w krakowskim sądzie grupa staruszków w sile 60 osób dała darmowy koncert pieśni religijnych i patriotycznych, doprowadzając do odroczenia rozprawy.

Hanna Gronkiewicz-Waltz uznała, że Lech Kaczyński (jako prezydent Warszawy) wraz ze swoją kliką za bardzo melanżował za pieniądze podatników (taa, a teraz przestał ;)). Obecna prezydent stolicy postanowiła swoją złotą myślą podzielić się z prokuraturą, co Jarosław Kaczyński szybko skomentował: Hanna Gronkiewicz-Waltz... ośmiesza się. Zaiste tak musi być - przecież stwierdził to człowiek posiadający ogromną wiedzę i doświadczenie w zakresie ośmieszania się :) Skoro sam mistrz autokompromitacji docenia czyjeś osiągnięcia w tejże dziedzinie, może to oznaczać, że wypowiedzi Hanny musiały zrobić piorunujące wrażenie na Kaczyńskim. Musiały nim wstrząsnąć. A pamiętajmy, że Jarosław słynie z tego, że z trudem przez gardło przechodzą mu słowa uznania pod adresem politycznego wroga ;)
Mawiają: nie dyskutuj z idiotą, bo najpierw sprowadzi cię do swojego poziomu, a później pobije doświadczeniem. Nie chcę w tej sprawie wskazywać idioty, natomiast sądzę, iż dyscyplina "ośmieszanie się" nie jest najlepszym poletkiem do konkurowania ze sobą takich osobistości (jeszcze król straci koronę). Rozumiem: każdy ma jakieś ambicje i prywatne kwestie do udowodnienia, ale w tym przypadku proponuję pani Hani zostawić czempiona w spokoju i zająć się czymś bardziej pożytecznym. Opinia Jarosława Kaczyńskiego powinna jedynie dać do myślenia: Jarek, jako Kaczyński wszystkich Polaków, po prostu przypomina Hani, że ta powinna zajmować się sprawami dotyczącymi teraźniejszości i przyszłości, a nie kwestią: co jej poprzednicy zjedli i wypili. Tego nikt nie zwróci, bo dawno strawione :)