Problemem Linuksa, a także innych otwartych rozwiązań, jest żałosny marketing. Do bólu żałosny. I zauważam to ja, choć na dobrą sprawę gówno wiem o marketingu. Nigdy żadnych kursów o takowej tematyce nie pobierałem, ani nawet nie czytałem poradników. Słowem - marketingowy lamer jestem. Jednak bycie lamerem w danej dziedzinie nie oznacza ogólnego braku zdolności myślenia, dokonywania obserwacji, ich analizy i wyciągania zeń wniosków.
Za przykład wezmę Jabbera, którego zwolennikiem jestem. Chciałem zaprosić paru znajomych do korzystania z tego otwartego protokołu, ale jak tu przekonać ich, skoro wszyscy pogaduchy tną na Gadulcu? Postanowiłem poszukać w sieci czegoś o Jabberze - ot, znajomym link podesłać, by mogli sobie poczytać. I co? Nie znalazłem NICZEGO, czym znajomków mógłbym przekonać do Jabbera. Wszędzie ta sama papka: wypociny autorów o protokole, komunikatorach, serwerach, to wszystko wymieszane, poprzeplatane przeprosinami za zbyt długi tekst, a na końcu opakowane w szary papier. To ma być skuteczna promocja? W ten sposób marketingu się nie robi i wiem to NAWET ja!

Z tym Ubuntu, to jak z babą: chcesz coś zmienić, żeby było lepiej, to zaraz się obrazi i (jedno z wymienionych):

• nie odezwie się już nigdy
• na każdym kroku będzie się buntować
• będzie udawać, że wszystko jest OK, aż w najmniej oczekiwanym momencie przekonasz się, że jednak coś nie pasi

W moim przypadku (po upgrade z 7.04 do 7.10) Ubuntyna zademonstrowała focha w wersji trzeciej, czyli: niby wszystko ładnie, pięknie, aż na zakończenie ciężkiego dnia "nie dzisiaj, głowa mnie boli, kochanie". Otóż: komp długimi godzinami działał bez zarzutu, ale gdy w końcu postanowiłem go wyłączyć, słodka Ubuntyna raczyła zamanifestować swoje niezadowolenie z ...? No właśnie, zrozum kobietę :) Po upgrade do Gutsy Gibbon'a za pomocą apt-get dist-upgrade, wysiadło okno wyłączania komputera. Gdy kliknę w ikonkę "wyłącz", ekran się wiesza i sprawę ratuje jedynie restart X-ów (Ctrl+Alt+Backspace) i wyłączenie systemu z poziomu GDM-a. Co ciekawe, wylogowanie z konta root działa jak należy.

Pech, to pech. Coś mi mówiło, żeby przed wyjściem z domu zostawić na klawiaturze kartkę z ostrzeżeniem "Nie zbliżać się do kompa". No, ale pomyślałem, że chyba nietrudno się skapnąć, że skoro komputer zostawiłem włączony, to chyba z jakiejś ważnej przyczyny. Do ściągnięcia było około 850 MB, więc według moich wyliczeń spokojnie wszystko się ściągnie i poinstaluje, zanim wrócę ze studia... Nie przewidziałem jednego... tego, że mój brat ma w dupie moje eksperymenty z Debianem i nie interesuje go, czy robię upgrade, downgrade, czy leftgrade: siadł do kompa, a że muliło, postanowił zresetować sprawę.... Zamiast downgrade Debiana musiałem zrobić reinstall, a ten specjalnie bez neta robiłem. Gdybym instalował on-line, to zainstalowałby mi się w tej wersji, z której właśnie usiłowałem zejść (mam płytkę z Lennym, jeszcze za czasów testowania Etcha, a więc instalator nowe paczki ciągnie z repo testinga).

Nie ma innej opcji, jak powrót do linii stabilnej Debiana (teraz mam testowego Lenny'ego). Dla niewtajemniczonych: Debian występuje w trzech liniach, które tworzą cały cykl powstawania systemu:

• unstable (nazwa kodowa: Sid) - linia niestabilna, do której w pierwszej kolejności trafiają nowe, jeszcze cieplutkie, pakiety prosto od developerów. Linia unstable nosi nazwę kodową Sid (unstalbe = Sid) i jak sama nazwa "unstable" wskazuje, turbulencje nie są tu niczym wyjątkowym. W praktyce od czasu do czasu coś się lubi wysypać (co jest nawet rzeczą pożądaną) po to, aby dany pakiet z grubsza dopracować i pchnąć go do dalszych testów w linii "testing"
• testing (nazwa kodowa: Lenny) - do tej linii trafiają pakiety, które już jako tako stabilnie działają. W tej linii są szczegółowo testowane i dopieszczane po to, aby kolejna wersja systemu była godna swego miana "stable".
• stable - to do bólu przetestowany system, piekielnie stabilny, w którym jedynymi aktualizacjami są poprawki związane z bezpieczeństwem. W przeciwieństwie do linii testowych, nazwa kodowa wersji stabilnej się zmienia (obecnie jest to Debian 4.0 o kodowej nazwie Etch, poprzedni Debian 3.0 zwał się Sarge).

Tyle teorii. Z pół roku temu śmigałem na niestabilnym Debianie (Sid) i cieszyłem gębę, bo nawet to działało - nawet, bo po każdym z updatów co innego lubiło zastrajkować. Ciężko było zaakceptować na stacji roboczej taką ilość problemów, toteż roztropnie postanowiłem przenieść się na bardziej stabilną linię "testing". Wczoraj zaliczyłem kolejny upgrade Lenny'ego, po którym zdecydowałem się na downgrade do Etch'a. Łaj? Bikoz: Gimp przestał działać, właściwości pliku z menu kontekstowego wywracają Nautilusa, Gdebi się wyłącza, ale już nie w chwili uruchomienia, tylko nieco później: w momencie odczytywania listy plików (dobrze, że mam Pakiety z KDE, zawsze można się tym wesprzeć ;)). To zbyt wiele ułomności jak na system, który ma służyć do pracy. Przez to biorę stabilnego Etcha, koniec końców te starsze wersje pakietów nie są znowu takie złe: gołym okiem zauważyć można jedynie pewne różnice w menu.