Zmiany, zmiany... wylecą statystyki Stat24, bo ostatnio zbyt intensywnie pop-up'ami plują, ale to nie wszystko! Uwaga, uwaga! Lejdis und malcziki! Zmieni się też szablon bloga :) Od dłuższego czasu w wolnych chwilach dłubię sobie przy nowej templatce i powoli zaczęło coś z tego dłubania wychodzić :) Nawymyślałem sobie rozmaitych rozwiązań i sposobów na organizację kilku rzeczy, ale pozostaną one jedynie w sferze marzeń, bo to Serendipity. Kiedyś, w komentarzach pod jakimś wpisem padło hasło, że Joomla! jest pisany niechlujnie: to jak wobec tego jest pisany Serendipity??? To jest dopiero niechlujstwo, przez które mam ręce związane i nie zrealizuję tych pomysłów, które z Joomla! w godzinę bym wykonał. Przykład: wtyczka wyświetlająca ostatnie komentarze. Jeśli coś w niej zmienię z myślą o stronie głównej, efekt zmiany będzie widoczny również we wpisie. Inny przykład: przekopałem css templatki (23 kb), którą przerabiam i nigdzie nie mogłem znaleźć klasy dla linków w menu (np. listy kategorii). Okazało się, że wygląd linków jest zdefiniowany w pliku wtyczki odpowiadającej za wyświetlanie tych kategorii, zamiast w css pod uniwersalną (umowną) klasą. Z tymi linkami, to jeszcze jakoś sobie poradzę, ale z ostatnimi komentarzami leżę (no, chyba, że napiszę sobie swoją wtyczkę :)). Dobra, tyle narzekania.

SOD3 - fleszowa gierka dla zabicia czasu, która w tym celu sprawdza się doskonale (przynajmniej u mnie). Polecam na wypadek nieplanowanych dziur czasowych, kiedy przy kompie nie ma nic do roboty, ale trzeba przy nim być :) Oczywiście, że takie stany mają miejsce: a nuż spieszy się człowiek z jakimiś papierami, które trzeba jednak wcześniej wydrukować, a dokumenty te dopiero za chwilę dojdą mailem. Różnie to bywa, a skoro już komputer włączony, to można przecież odpalić przeglądarkę, wejść na stronę z grą i pokierować jej głównym bohaterem, czopkiem, będącym w stanie nieważkości. W sumie nie wiem, czy to czopek - podobno szpilka - ale mi to wygląda jak czop i niech tak pozostanie ;) Szpilka może być nazwą alternatywną. Gierka charakteryzuje się fajną muzyką (bardzo okazały plus za to), 20 levelami podzielonymi na cztery światy (siakiś, chmurki, pod wodą i drzewa). Ogółem przyjemna gra: wytrawnym czopek-driverom przejście jej zajmuje 5-10 minut, początkującym zaś nieco dłużej - w zależności od indywidualnych predyspozycji. I w tym miejscu taka propozycja (co by zbyt nudno i sztywno nie było): może jakiś konkursik, kto najszybciej gierkę przejdzie? Oczywiście pod warunkiem, że nikt nie będzie oszukiwał ;)

Przesłuchałem wersję internetową najnowszego albumu Grammatika pt. "Podróże" i zastanawiam się, czy jest w ogóle sens rozpisywać się na temat tej płyty? Cóż, może napiszę krótko: po niedzieli biorę pieniążki i idę do sklepu po oryginał. "Podróże" to jedna z nielicznych płyt, które przypominają mi stare, dobre lata polskiego rapu. Klasyczny klimat Grammatika z lekka okraszony nowoczesnością - świetna mieszanka. Płytę "Podróże" promował singiel "Stracone dzieciaki" - powiem szczerze, że nieźle wybrali utwór na promo. Singiel z pewnością nie zniechęca tych, którzy lubią stare klimaty, a dodatkowo powinien zachęcić słuchaczy gustujących w nowocześniejszych brzmieniach. Na tracklistę składa się tuzin kawałków: to wcale nie jest mało, bo jest to tuzin rapu w najlepszym wydaniu! Nie papka x 20, ale wypas x 12. Dwa traki szczególnie mnie ujęły: "Rozmowa" i "Nigdy więcej" - po prostu stary, dobry, lirycznie-refleksyjny Grammatik :)

Odkąd pamiętam, opuszczone miejsca zawsze mnie elektryzowały - takie moje skrzywienie (chyba każdy jakieś ma ;)). Razu pewnego odwiedziłem opuszczoną po sporym pożarze szkołę w Nagawczynie (Nagawczyna, to dosyć duża wieś pod Dębicą). Szkoła mieściła się w budynku dworu z XIX wieku i spłonęła podobno dlatego, że woźna za mocno w piecu napaliła - nie wnikam ;) Bardzo dobrze pamiętam uczucie, jakie mi towarzyszyło, gdy przez rozwalone okno wlazłem do środka i zwiedziałem pomieszczenia. Wszystko było na swoim miejscu tak, jakby czekało na przyjście uczniów i ich wychowawców. Jedynie w niewielkim pomieszczeniu (jakiś ganek czy coś w tym rodzaju) znajdowały się ślady obecności niejednej meneliady ;) Ale pozostałe pomieszczenia.. Chyba jakaś magia w takich miejscach się kryje, która człowieka przyciąga, zatrzymuje, skłania do refleksji, a wyobraźni każe nakręcić i odtworzyć film przedstawiający codziennie życie w takim miejscu. Trzeba się w nim znaleźć, aby poczuć jego zapach i dźwięk, a także dostrzec jego ostatnią chwilę zawieszoną między strzępami obić, kurzem, rdzą i potłuczonym szkłem.

Zabierać Artystom i Karać Słuchaczy (w skrócie ZAiKS) wie lepiej, niż sami muzycy. Ostatnio wokół ZAiKS-u rozpętała się kolejna burza po tym, jak jego inspektorzy zażądali kasy za utwory artystów, którzy za publiczne odtwarzanie ich muzyki żadnych opłat nie chcą. Inspektorzy ZAiKS-u okazali się być nad wyraz troskliwymi ludźmi, bo wzięli pod uwagę też taką możliwość, że autorzy wolnej muzyki mogą chcieć kiedyś zmienić sposób licencjonowania swoich utworów i zrezygnować z darmochy na rzecz hajsu. Idiotyzm, bowiem dla wydanych już utworów licencji nie można zmienić, a w przypadku utworów, które jeszcze nie powstały, sprawa jest otwarta.
A ja może teraz tak nieśmiało spytam: na co, za przeproszeniem, idzie kasa z praw autorskich nieżyjących już artystów? Co z ich pieniędzmi? ZAiKS za tą kasę kupuje im znicze? Poleruje nagrobki? A może zamawia msze za ich dusze? Jeszcze jedną rzecz chciałbym wiedzieć: jaki procent ceny płyty stanowią haracze i daniny na rzecz takich szeryfów, jak np. ZAiKS, a ile sami muzycy dostają?