Są takie momenty i miejsca, dla których powinno się wydrukować i powiesić na widoku tabliczkę z napisem "no laughing". Są takie miejsca w czasie i przestrzeni, w których śmiech jest zbrodnią, za którą się karze. Taką właśnie zbrodnię popełnił belgijski prezenter, Eric Hartman, prowadzący w ichniejszej telewizji ichniejsze "Rozmowy w toku". Program pt. "Boemerang", w pechowym dla gospodarza odcinku, poświęcony był ofiarom błędów lekarskich. Gośćmi zaproszonymi do studia była kobieta, której lekarz uszkodził kręgosłup i facet, któremu podczas operacji migdałków uszkodzono struny głosowe. Perfidnie, ale śmiałem się razem z nim, bo będąc na jego miejscu też miałbym problemy z zachowaniem powagi, a gdy pod koniec filmiku poprosił o głos kogoś z publiki, to monitor splułem ;) Doskonale faceta rozumiem, taki śmiech pali od środka i nic nie można zrobić. O ile zdarzy się on dziecku przystępującemu do pierwszej komunii czy nowożeńcom podczas uroczystości ślubnej, to jeszcze pikuś, ale ten prezenter przesrane ma. Tak to już jest, gdy w nieodpowiednim miejscu i czasie ogarnia człowieka wesołość, a im bardziej chce się nad nią zapanować, tym silniejsza się ona staje. Wiele takich sytuacji pamiętam, kiedy zatykałem usta, śmiech uciekał nosem, a z oczu płynęły łzy ;) Ale bez jaj, wtopę facet nieludzką zaliczył i współczuję i jemu, i gościom jego programu.

Gdyby nie burczenie w moim brzuchu, to jutro media donosiłyby o nocnej eksplozji na jednym z dębickich osiedli, a ta eksplozja byłaby przyczyną braku nowych wpisów na mym blogu :) Nie zwykłem rozpisywać się o swoim życiu prywatnym, ale czas teraz zrobić wyjątek - tak dla potwierdzenia tej reguły. Jeśli ma to być osobista historia, to niech będzie z morałem (z przekazem, jak kto woli), a co :) Ja, człowiek z założenia roztropny, od czasu do czasu też krytykujący głupotę i brak rozwagi u innych, sam mogłem nieumyślnie spowodować wybuch gazu (gwoli sprawiedliwości już zbeształem sam siebie). Niewiele brakło, myślę, że pewnie za kilkanaście minut moja kuchnia wyleciałaby w powietrze. Zaczęło się od tego, że w środku nocy zachciało mi się (nie pierwszy raz o tej porze) frytek. Postanowiłem pomysł wcielić w życie i gdy tak sobie te ziemniaczki obierałem, sięgając po kolejne do szafki pod zlewozmywakiem, ramieniem ocierałem się o rurę. Pomyślałem: a czemu by nie przeczyścić tych rur "Kretem"? (dla tych, którzy nie wiedzą, czym jest: Kret, to takie hardkorowe granulki, raczej niejadalne). Gdy wreszcie moje frytki w stanie surowym znalazły się w tłuszczu, poszedłem upewnić się, że wspomniany Kret jest w posiadaniu naszego gospodarstwa domowego. Znalazłem go, więc nastawiłem gar wody. Z czajnika zrezygnowałem, bo zbyt małą pojemność ma, a ja zamierzałem przeczyścić nie tylko kuchenny zlewozmywak, ale też domowe centrum zdrowia i urody (czytaj: wannę i umywalkę).

SOD3 - fleszowa gierka dla zabicia czasu, która w tym celu sprawdza się doskonale (przynajmniej u mnie). Polecam na wypadek nieplanowanych dziur czasowych, kiedy przy kompie nie ma nic do roboty, ale trzeba przy nim być :) Oczywiście, że takie stany mają miejsce: a nuż spieszy się człowiek z jakimiś papierami, które trzeba jednak wcześniej wydrukować, a dokumenty te dopiero za chwilę dojdą mailem. Różnie to bywa, a skoro już komputer włączony, to można przecież odpalić przeglądarkę, wejść na stronę z grą i pokierować jej głównym bohaterem, czopkiem, będącym w stanie nieważkości. W sumie nie wiem, czy to czopek - podobno szpilka - ale mi to wygląda jak czop i niech tak pozostanie ;) Szpilka może być nazwą alternatywną. Gierka charakteryzuje się fajną muzyką (bardzo okazały plus za to), 20 levelami podzielonymi na cztery światy (siakiś, chmurki, pod wodą i drzewa). Ogółem przyjemna gra: wytrawnym czopek-driverom przejście jej zajmuje 5-10 minut, początkującym zaś nieco dłużej - w zależności od indywidualnych predyspozycji. I w tym miejscu taka propozycja (co by zbyt nudno i sztywno nie było): może jakiś konkursik, kto najszybciej gierkę przejdzie? Oczywiście pod warunkiem, że nikt nie będzie oszukiwał ;)

Odkąd pamiętam, opuszczone miejsca zawsze mnie elektryzowały - takie moje skrzywienie (chyba każdy jakieś ma ;)). Razu pewnego odwiedziłem opuszczoną po sporym pożarze szkołę w Nagawczynie (Nagawczyna, to dosyć duża wieś pod Dębicą). Szkoła mieściła się w budynku dworu z XIX wieku i spłonęła podobno dlatego, że woźna za mocno w piecu napaliła - nie wnikam ;) Bardzo dobrze pamiętam uczucie, jakie mi towarzyszyło, gdy przez rozwalone okno wlazłem do środka i zwiedziałem pomieszczenia. Wszystko było na swoim miejscu tak, jakby czekało na przyjście uczniów i ich wychowawców. Jedynie w niewielkim pomieszczeniu (jakiś ganek czy coś w tym rodzaju) znajdowały się ślady obecności niejednej meneliady ;) Ale pozostałe pomieszczenia.. Chyba jakaś magia w takich miejscach się kryje, która człowieka przyciąga, zatrzymuje, skłania do refleksji, a wyobraźni każe nakręcić i odtworzyć film przedstawiający codziennie życie w takim miejscu. Trzeba się w nim znaleźć, aby poczuć jego zapach i dźwięk, a także dostrzec jego ostatnią chwilę zawieszoną między strzępami obić, kurzem, rdzą i potłuczonym szkłem.

Zabierać Artystom i Karać Słuchaczy (w skrócie ZAiKS) wie lepiej, niż sami muzycy. Ostatnio wokół ZAiKS-u rozpętała się kolejna burza po tym, jak jego inspektorzy zażądali kasy za utwory artystów, którzy za publiczne odtwarzanie ich muzyki żadnych opłat nie chcą. Inspektorzy ZAiKS-u okazali się być nad wyraz troskliwymi ludźmi, bo wzięli pod uwagę też taką możliwość, że autorzy wolnej muzyki mogą chcieć kiedyś zmienić sposób licencjonowania swoich utworów i zrezygnować z darmochy na rzecz hajsu. Idiotyzm, bowiem dla wydanych już utworów licencji nie można zmienić, a w przypadku utworów, które jeszcze nie powstały, sprawa jest otwarta.
A ja może teraz tak nieśmiało spytam: na co, za przeproszeniem, idzie kasa z praw autorskich nieżyjących już artystów? Co z ich pieniędzmi? ZAiKS za tą kasę kupuje im znicze? Poleruje nagrobki? A może zamawia msze za ich dusze? Jeszcze jedną rzecz chciałbym wiedzieć: jaki procent ceny płyty stanowią haracze i daniny na rzecz takich szeryfów, jak np. ZAiKS, a ile sami muzycy dostają?