Jak zwykle po przeczytaniu książki Stephen'a King'a mam ten dylemat: na którym miejscu na swojej Top 10 umieścić dopiero co przeczytaną powieść? Od której była lepsza, a od której słabsza? Ciężka do rozstrzygnięcia kwestia, podobnie jak ta, czy Stephen King ma większy talent czy fantazję. Jedno jest pewne: lektura jego książek nie jest stratą czasu. Ma chłop pisane. Król horroru. "Cmętarzowi zwieżąt" na pewno należy się miejsce na podium, ale które? Drugie? Trzecie? Bo na pierwszym niezagrożenie króluje "Lśnienie".

Kiedy koleżanka poprosiła mnie o napisanie kilku słów o działalności Straży dla Zwierząt, pomyślałem: "ot, jedna z wielu akcji na rzecz pomocy zwierzakom. Pewnie zbierają na jakieś lekarstwa, jedzenie lub remont schroniska."
Bez większego entuzjazmu zgodziłem się jednak spełnić jej prośbę.
Dała mi link do oficjalnej strony Straży, której przeglądanie kończyłem z mieszanymi uczuciami: podziw dla Strażników, współczucie dla zwierząt i przerażenie ludzkim okrucieństwem... Ogromnie zaskoczyło mnie zaangażowanie ludzi ze Stowarzyszenia: nie tracą czasu na manifestacje, tylko działają! Nic dziwnego, że pierwszy raz o Nich słyszę.
Tak teraz myślę... wzruszamy się na widok cierpiących zwierząt, ale sami nie robimy właściwie nic, by im pomóc! Mało tego: nie robimy nic, aby pomóc tym, którzy chcą pomagać.

Myślałem, że mi okno do pokoju wpadnie!!! Nie przesadzam. W porę to okno zamknąłem... stałem przy nim jeszcze, gdy zobaczyłem, jak drzewa uginają się pod naporem wietrznej tsunami. Cholera, niesamowite to było! Idealnie pod kątem prostym potężny podmuch wiatru uderzył w ścianę bloku – ścianę, w której mam okno. Drzewa, które normalnie przysłaniają mi parking, boisko i Biedronkę ugięły się do tego stopnia, że wydawało się, że ich nie ma. Trzeszczały drzewa, trzeszczało okno. Odruchowo naparłem na nie od środka, żeby czasem nie wpadło mi do pokoju ;) Nieźle powiało... raz, a dobrze. Wiedziałem, że ucierpiała ta wierzba, która jako pierwsza przyjęła potężny podmuch. Przed chwilą wyszedłem zrobić jej pamiątkowe zdjęcie: to, co zobaczyłem, przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Byłem pewien, że złamało najwyżej jeden konar, a tymczasem...

Żeby panie radziły sobie za kierownicą tak, jak radzą sobie przy telefonie :) Dzwoniłem wczoraj na mLinię w mBanku, aby w danych mojego eKonta zmienić numer komórki na aktualny. Wszelkie operacje on-line wymagają potwierdzenia polegającego na wpisaniu jednorazowego kodu wysyłanego sms-em. Konto w mBanku założyłem na początku tego roku, a numer telefonu zmieniłem nieco później.
I tak oto nadszedł ten pięknie zachmurzony, trzynasty dzień lipca, w którym to dniu musiałem (w trybie pilnym) zrobić przelew, a wcześniej zadzwonić na ulgowy numer mLinii (0 801...).

"Pociąg pospieszny Światowid ze Szczecina do Przemyśla jedzie opóźniony o 25 minut. Czas opóźnienia może ulec zmianie" - po tym komunikacie jęk zawodu przetoczył się po peronie. Typowo polska mentalność... Czy Polacy są naprawdę tak wielkimi pesymistami? Jak tak w ogóle można? Wzdychali i miny mieli takie, jakby maszynista tego pociągu robił wszystko, aby jeszcze bardziej się spóźnić - a przecież sama logika podsuwa myśl zupełnie odmienną.
Na tak długiej trasie zawsze może wydarzyć się coś, co spowoduje opóźnienie pociągu. Normalne to... ale żeby od razu robić miny, jakby telewizor się zepsuł w najlepszym momencie filmu?