Tak z nudów i do kolacji zainstalowałem sobie środowisko graficzne XFCE, po czym zacząłem sie bawić ustawieniami. Przyszła kolej na dopasowanie wyglądu i tu bardzo miłe zaskoczenie: w ustawieniach jest możliwość włączenia efektów composite (przezroczystość okien, cienie). Z pozoru niepozorne środowisko XFCE, podobnie zresztą jak KDE, oferuje kompozycje, jednak w leciutkim XFCE nie czuć zbytnio spadku wydajności. Przy dużej ilości otwartych okien zminimalizowanie jednego z nich może wymagać ze strony systemu chwili zastanowienia, ale ogólnie nie jest źle. Przy tym zaznaczyć trzeba, że działa to na zwykłej, zintegrowanej "sisowskiej" karcie.

Kilka lat temu, czyli na długo, zanim zainstalowałem pierwszą dystrybucję GNU/Linux, znałem tylko trzy nazwy: Mandrake, Suse i Debian. Mandrake miałem (wersja 10.1), "Susła" polecał mi kumpel, ale nie skorzystałem, zaś o Debianie marzyłem. Wiele słyszałem o jego bezpieczeństwie, stabilności itd., a największe wrażenie zrobiła na mnie wiadomość o uptime'ie maszyny z Debianem: ponad 4 lata. Na Mandrake się sparzyłem (Lilo rozwalił mi MBR), ściągnięcie Suse nie wchodziło w grę, bo długo dysponowałem łączem 128 Kbps. W zeszłym roku zamówiłem płytki z Ubuntu, dystrybucją opartą na Debianie. Prawie jak Debian. Prawie robi różnicę. Wczoraj zainstalowałem drugą wersję testową Debiana Etch :)

Zacznę może od tego, że nie przepadam za KDE, ale postanowiłem przesiąść się na nie, gdyż Gnome dosyć ślamazarny jest na Ubuntu 6.06, którego używam. Szczerze powiedziawszy, to spodobało mi się środowisko XFCE, ale nie o tym. Instalowałem KDE na Ubuntu, instalowałem również „czyste” Kubuntu. Można to porównać do wyboru między samochodem kempingowym, a samochodem z przyczepą campingową. Coś trzeba wybrać, tylko co?