Rozchorowałem się.... Gardło boli głowa boli, dreszcze, gorączka.... Leże w łóżku i czytam książkę. Nie mam najmniejszej ochoty siedzieć przy kompie: trzy razy dziś go włączyłem, za każdym razem na kilka minut by sprawdzić pocztę, zajrzeć na forum i sprawdzić tacie symbol PKB na stronie Głównego Urzędu Statystycznego. A poza tym (nie licząc kursów do klopa) nie wychodzę z łóżka. Kiepsko się czuję. Już drugą książkę czytam, kolejną część „Sagi o Ludziach Lodu”. Zrobiłem sobie teraz krótką przerwę, aby spisać te wszystkie refleksje, jakie przewijają się w mojej głowie. W dużej mierze za sprawą właśnie tej książki. Akcja dzieje się w XVII wieku. Co jakiś czas ktoś do kogoś list pisze, co jakiś czas ktoś czeka na list. Przypominają mi się czasy, kiedy komputer i telefon komórkowy nie znały nas. Albo inaczej: my ich nie znaliśmy.

Sprzątając swój pokój znalazłem kartkę. Jest to ksero „Desideraty”, którą kilka lat temu mój brat przyniósł ze szkoły. Ten tekst zrobił na mnie przeogromne wrażenie... Ten tekst oprócz tego, że jest ponadczasowy, jest jedynym prawdziwym tekstem, jaki znam. Inne prawdy życiowe to dla mnie fikcja. „Desiderata”, to także tytuł kawałka WWO – gdy przeczytałem „Desideratę”, zrozumiałem, co ich zainspirowało do nawinięcia tego tekstu. Sam bym to zrobił na ich miejscu, ale kto pierwszy, ten lepszy ;-) Zanim zabrałem się za przepisywanie z kartki, poszukałem w internecie, czy nie ma gdzieś gotowej „Desideraty”. Owszem, były, ale w innym tłumaczeniu, niż ten tekst, który ja posiadam. Także różnie datowana jest „Desiderata”, niektórzy przypisali mu datę 1927, jednak „moja wersja” pochodzi z końca XVII wieku, dokładnie z 1692 roku. Warto przeczytać ten tekst, nawet jeśli już się go zna. Przepisałem literka po literce ;-)

Rok szkolny się zaczął i znów słowo „burak” wróciło do łask. I nie chodzi bynajmniej o buraki ćwikłowe czy cukrowe, ale o pogardliwe określenie osoby mieszkającej na wsi. Często je słyszę w okolicach szkół średnich czy też na dworcu PKS. „Weź, wysęp szluga od tych buraków”, „spytaj się tego buraka, czy nie ma 50 groszy”, „ta panna chodzi z jakimś burakiem” itd... W mieście „burak” = wieśniak. Czy aby na pewno? Na naszym Forum założyłem niedawno temat ”Wieśniak gorszy od miastowego?”, aby „posłuchać”, co mają na ten temat do powiedzenia inni, bowiem juz wtedy planowałem ten temat poruszyć w artykule na mojej prywatnej stronie. I ten artykuł kieruję przede wszystkim do tych, którzy słowa „burak” używają do określania osób mieszkających na wsi.

Rozczarowanie? Zawód? Każdy zna to uczucie, ale nie każdy jest w stanie powiedzieć „ale ja byłem naiwny...”. Myślę, że jednak lepszym określeniem byłoby „Brakło mi obiektywizmu”. Najczęściej zwalamy winę na wszystko i wszystkich, nie dopatrując się jej w sobie. A właśnie za nasze rozczarowania to my ponosimy winę. W większości przypadków. Ludzie mają tendencję do kreowania własnej wizji ludzi, sytuacji... Lubimy oceniać, ale żeby właściwie oceniać, potrzebny jest nam obiektywizm.

Niby impreza się udała, ale to ostatnia impreza w tym gronie.. ;] Binia leci jutro do Irlandii, a Alex za dwa tygodnie do Anglii. Nie wiadomo kiedy wrócą do naszego kraju, który zamiast stwarzać perspektywy młodym, wygania ich za granicę... O ironio! Cieszmy się, bo przecież liczba bezrobotnych spada! liczba mieszkańców też... Przyjaźnie i miłości dzielone i wystawiane na próbę, plany zostają tutaj, w tym dziwnym kraju :/