Rozchorowałem się.... Gardło boli głowa boli, dreszcze, gorączka.... Leże w łóżku i czytam książkę. Nie mam najmniejszej ochoty siedzieć przy kompie: trzy razy dziś go włączyłem, za każdym razem na kilka minut by sprawdzić pocztę, zajrzeć na forum i sprawdzić tacie symbol PKB na stronie Głównego Urzędu Statystycznego. A poza tym (nie licząc kursów do klopa) nie wychodzę z łóżka. Kiepsko się czuję. Już drugą książkę czytam, kolejną część „Sagi o Ludziach Lodu”. Zrobiłem sobie teraz krótką przerwę, aby spisać te wszystkie refleksje, jakie przewijają się w mojej głowie. W dużej mierze za sprawą właśnie tej książki. Akcja dzieje się w XVII wieku. Co jakiś czas ktoś do kogoś list pisze, co jakiś czas ktoś czeka na list. Przypominają mi się czasy, kiedy komputer i telefon komórkowy nie znały nas. Albo inaczej: my ich nie znaliśmy.

Sprzątając swój pokój znalazłem kartkę. Jest to ksero „Desideraty”, którą kilka lat temu mój brat przyniósł ze szkoły. Ten tekst zrobił na mnie przeogromne wrażenie... Ten tekst oprócz tego, że jest ponadczasowy, jest jedynym prawdziwym tekstem, jaki znam. Inne prawdy życiowe to dla mnie fikcja. „Desiderata”, to także tytuł kawałka WWO – gdy przeczytałem „Desideratę”, zrozumiałem, co ich zainspirowało do nawinięcia tego tekstu. Sam bym to zrobił na ich miejscu, ale kto pierwszy, ten lepszy ;-) Zanim zabrałem się za przepisywanie z kartki, poszukałem w internecie, czy nie ma gdzieś gotowej „Desideraty”. Owszem, były, ale w innym tłumaczeniu, niż ten tekst, który ja posiadam. Także różnie datowana jest „Desiderata”, niektórzy przypisali mu datę 1927, jednak „moja wersja” pochodzi z końca XVII wieku, dokładnie z 1692 roku. Warto przeczytać ten tekst, nawet jeśli już się go zna. Przepisałem literka po literce ;-)

Dopiero dzisiaj udało mi sie ogarnąć pokój. Miałem sprzątać w zeszłą sobotę, ale odsypiałem wyjazd do Krakowa (byłem odwieźć Alexa na lotnisko) i wieczorem już mi się nie chciało ;-) Za to dzisiaj wstałem przed 10 rano, tato spytał, czy nie chcę firanek dać do prania, bo piorą. Zdjąłem firanki i zaniosłem do prania. Wróciłem do pokoju i zamiast okna zobaczyłem cmentarzysko much, komarów ciem i innych owadów. Poszedłem do łazienki po płyn do szyb, tato akurat wrócił z zakupów i jeszcze w przedpokoju z reklamówki wydarłem mu zgrzewkę papierowych ręczników :D Zabrałem się za mycie okna. Na wewnętrznej stronie zewnętrznej szyby osad z sadzy, która dostała się tam zimą, kiedy sąsiedzi z domu prywatnego naprzeciwko palili w piecu i tam poszło najwięcej ręcznika. Na wiosnę przecież nie myłem okna od środka.

Najpierw szok, później śmiech – taka była moja reakcja na to, co znalazłem na stronie www.jokecity.info :D A pisze tam tak:
„30-letnia Amanda Lynn Livelsberger codziennie paliła ze swoim 13-letnim synem marihuanę, by w ten sposób nagrodzić go za odrabianie zadań domowych – ujawnił sąd. Kobieta przyznała się do przedstawionych jej zarzutów. Livelsberger, mieszkanka Conewago Township w stanie Pensylwania zeznała, że paliła marihuanę ze swoim synem od kiedy skończył on 11 lat. Chłopiec powiedział policji, że musiał odrabiać zadania zaraz po przyjściu ze szkoły, później matka pozwalała mu palić ze sobą marihuanę – wynika z dokumentów zgromadzonych przez sąd.” Niektórych ta informacja pewnie zbulwersuje, ale mnie ona bawi :D

Rok szkolny się zaczął i znów słowo „burak” wróciło do łask. I nie chodzi bynajmniej o buraki ćwikłowe czy cukrowe, ale o pogardliwe określenie osoby mieszkającej na wsi. Często je słyszę w okolicach szkół średnich czy też na dworcu PKS. „Weź, wysęp szluga od tych buraków”, „spytaj się tego buraka, czy nie ma 50 groszy”, „ta panna chodzi z jakimś burakiem” itd... W mieście „burak” = wieśniak. Czy aby na pewno? Na naszym Forum założyłem niedawno temat ”Wieśniak gorszy od miastowego?”, aby „posłuchać”, co mają na ten temat do powiedzenia inni, bowiem juz wtedy planowałem ten temat poruszyć w artykule na mojej prywatnej stronie. I ten artykuł kieruję przede wszystkim do tych, którzy słowa „burak” używają do określania osób mieszkających na wsi.