Wiele książek przeczytałem, ale żadna nie wciągnęła mnie tak, jak 47 tomów „Sagi o Ludziach Lodu”. Niesamowita jest ta norweska pisarka, Margit Sandemo, autorka „Sagi...”! Jeśli lubisz czytać, ale po przeczytaniu książki masz problem z wyborem następnej... zacznij czytać „Sagę o Ludziach Lodu”. Od pierwszej części do ostatniej. Ja czytam już drugi raz całą serię i równie trudno jest mi się oderwać od czytania, jak za pierwszym razem.
Akcja książki sięga połowy XVI wieku, ale sama historia Ludzi Lodu i ciążącego na nich przekleństwa zaczyna się trzy stulecia wcześniej (ok. 1200 roku), kiedy ich przodek postanawia zaprzedać swoją duszę złu... Historia kończy się w XX wieku...

Współczuję tym, którym przyszło żyć z astmą. Życie z inhalatorem w kieszeni bądź w torebce, przez cały czas świadomość ograniczeń, jakie narzuca ta choroba. Chorowałem na astmę. W dzieciństwie. Ta choroba, zwana też „dychawicą” towarzyszyła mi od zawsze, aż do 12-13 roku życia, kiedy udało się mnie wyleczyć. Leczenie – kosztowne i długotrwałe, ale warto było. Dziś jestem zdrowy, ale wspomnienia nadal są...
„Inhalator” - to słowo było jak zaklęcie. „Inhalator” obok krzyżyka na szyi towarzyszył mi przez długie lata. Odkąd sięgam pamięcią, słowo „inhalator” przyjaźniło się z „dusznościami” i „astmą”. Niewiele z tego rozumiałem. Mówili: nie biegaj, nie graj w piłkę, nie szalej na rowerze itd. Nie rozumiałem o co chodzi i nie słuchałem, a wieczorem, kiedy leżałem w łóżku atak: duszności, jęk i bieg po inhalator.

Dzisiaj zaliczyłem kolejny wywiad, tym razem w „Obserwatorze lokalnym”. „Obserwator lokalny” to tygodnik ukazujący się (co tydzień, rzecz jasna :D) w Dębicy i powiecie dębickim. Rozmowa dotyczyła mojego bloga, a nie muzyki i zadowolony jestem z tego, bo wolę tworzyć rap, niż o nim gadać, a o stronie prywatnej – czemu nie :D W przeciwieństwie do poprzedniego wywiadu, rozmowa miała miejsce w redakcji, a nie w plenerze.

Propozycję z „Obserwatora” dostałem jakieś dwa tygodnie temu: cztery maile, telefon i jesteśmy umówieni. Spóźniłem się :P Miałem być po 11, a dotarłem grubo ponad godzinę później. Byłem święcie przekonany, że „Obserwator” ma siedzibę na Rzeszowskiej, w budynku Biblioteki. Dopiero przed samym wyjściem z domu zajrzałem do gazety, aby upewnić się, gdzie ta redakcja i zdziwienie: ul. Żeromskiego... „Przenieśli się, czy jak?”.

Dokładnie trzy tygodnie temu ukazał się w "Gazecie Krakowskiej" wywiad ze mną, a ja dopiero dzisiaj daję skan tej rozmowy :P Przyznaję się – zapomniałem raz i drugi, a później kompletnie wyleciało mi to z głowy. Dopiero znajomy z Fotera mi o tym przypomniał (dzięki Pająk :D). tak więc poniżej możecie przeczytać zeskanowany wywiad :)
Co do tytułu "Hip-hop top", to nie moja wina: wymyślił go naczelny wydania, bo droga pani reporterka, Kasia_Pe łaskawie zapomniała o nim :P Zresztą zdjęcie też dała nie to co miało być – a zrobiła ich kilka... Treść moich wypowiedzi zredagowana, bo oryginalne słownictwo i sformułowania nie mogły pójść do druku, ale ogólnie sama rozmowa bardzo swobodna ;-)

To się nazywa jazda :D Maluch.sim to gra-symulator jazdy kultowym Fiatem 126p. Program napisał Rzeszowianin (to taka ciekawostka). Gra jest banalnie prosta w instalacji i obsłudze, a wrażenia – niezapomniane! Sam kilka razy dziennie urządzam sobie przejażdżki tym fiacikiem ;) Żeby było ciekawiej, do wyboru mamy dwie trasy – rajdową oraz zwykłą, a także trzy modele „malucha”: najzwyklejszy Fiat 126p 650E, Fiat 126p 700 „bis” i supermocny 126p SPORT – maluszek po tuningu :D
Dodatkowo wraz z grą otrzymujemy kreator nowych maluchów i tras, których to narzędzi jeszcze nie rozgryzłem. Nie wiem także o wszystkich opcjach gry, np. Przed chwilą odkryłem dopiero, że może zmieniać płaszczyznę kamery, a nie jak dotąd uważałem, że można tylko przełączać między kamerą tylną, a boczną. Co prawda wyszła już nowa wersja gry, która oferuje także Chinquecento, ale jest w paru miejscach wyraźnie niedopracowana i ma nieproporcjonalnie duże wymagania systemowe :/