Tak czy inaczej w krajach bardziej rozwiniętych (np. Japonia) szkolne ciuszki są praktykowane i co? I okazuje się, że szkolne mundurki wcale nie są antycznym wymysłem antycznych belfrów, bo przecież Japonia to światowa potęga gospodarcza i nie tylko. Z resztą nasi rodzice żyli w czasach szkolnych wdzianek, ja sam pamiętam chałat i przyszytą (lub dopinaną) do niego tarczę z nazwą i patronem szkoły. I jakoś nikomu to wtedy nie przeszkadzało, wierzcie mi! Uczeń wyglądał jak uczeń, prosto po szkole szedł do domu, gdzie mógł już zrzucić z siebie to szkolne ubranie. Nikt nikomu nie kazał cały dzień paradować w tych fartuszkach (dziewczęta) czy chałatach w przypadku chłopców.

Jakaś ta dyscyplina była, kończyło się te szkoły, a z czasem, z każdym młodszym rocznikiem obserwowałem większą chamotę. To prawda. Młodzież nigdy nie była święta z punktu widzenia dorosłych, ale i ci dorośli kiedyś byli młodzieżą i też “grzeszyli”. Ale taka dyscyplina w szkołach jednak uczyła jakiegoś szacunku do miejsca, okoliczności, ludzi wyżej postawionych. Ale świat się zmienia. System szkolnictwa też.

Odbiegnę teraz od tematu, ale moim skromnym zdaniem stworzenie gimnazjów to głupi pomysł: dziecko zamiast w spokoju przygotowywać się do edukacji w liceach czy technikach, musi rozglądać się za nowym miejscem nauki na okres trzech lat, w którym po okresie aklimatyzacji zaczyna się się wyrabianie pozycji w środowisku (nierzadko i chyba najczęściej przez szpan), a gdy w końcu się wszystko dogra, to koniec gimnazjum i czas na trzy lata liceum. A gdzie miejsce na naukę? Pomijam już fakt, że wielu czternastolatków cenne godziny, które można przeznaczyć na naukę, traci na dojazdy do szkoły i później do domu (tak, niektórzy gimnazjaliści do szkoły mają wiele kilometrów, a autobusy nie jeżdżą co 5 minut pod sam dom). Cóż, pewnie trzeba było napędzić koniunkturę na nowe podręczniki, bo stare, jednakowe były zbyt często kserowane lub odkupywane od starszych roczników. Bo po co były te gimnazja potrzebne? Jeśli nie wiadomo o co chodzi...