Niby cisza na blogu, ale gdzieś tam poza internetami... Dzieję się. A jak w realu dzieje się, to i w końcu w internecie stać się musi. No i stało się: dorobiłem się własnej, imiennej strony – fotograficznego portfolio. Strony, którą w wolnych chwilach sam sobie zmajstrowałem.

Podczas gdy w Polsce sześciolatków wygania się do szkół, w innych szerokościach geograficznych sześcioletnie dzieci są zajęte zdobywaniem świata w inny sposób. Weźmy za przykład taką sześcioletnią dziewczynkę z Anglii. Tanczy sobie ona break dance i z ekipą Soul Mavericks jeździ sobie na zawody. Podczas tegorocznych Chelles Battle Pro 2013 we Francji dała niezły show i w kategorii dziecięcej doszła do samego finału, w którym zmierzyła się ze znacznie starszym od siebie Bboy Jalenem. Zanim przejdziemy do końcowej potyczki, zobaczcie popisy małej w drodze do finału :)

Naprawdę nie przypominam sobie większego i intensywniejszego uczucia zdziwienia od tego, które mi towarzyszyło, gdy odkryłem to, co chciałem odkryć w związku z piosenką "One day" (wyk. Asaf-Avidan). Kawałek ten usłyszałem w Radiu Zet. Normalnie słucham "Jedynki" (Polskie radio), ale jeśli do snu kładę się w okolicach godziny trzeciej w nocy, to przełączam się na Radio Zet, na którego antenie z przyjemnością słucham audycji "Sensacje XX wieku" Bogusława Wołoszańskiego. Tak było i tym razem. Włączyłem "zetkę" i przy jej akompaniamencie zasnąłem. Bardzo wczesnym rankiem obudziła mnie piosenka z bardzo oryginalnym wokalem. Sięgnąłem po telefon i w notatniku zapisałem jeden z wersów, po którym - gdy się już porządnie wyśpię - znajdę ową piosenkę w całości. Jak zaplanowałem, tak też uczyniłem. Znalazłem:Fajna nutka, magiczny wokal (szczególne w finałowej części utworu), teledysk też płciowy (choć sam bym go jeszcze delikatnie wzmocnił i dodał dynamiki), no ale nie mi go powierzono, więc ciii. Szybko zainteresował mnie też oryginał - piosenka, z której wysamplowano ten kapitalny wokal. W poszukiwaniach swych celowałem w muzykę country z lat 50-70, ale niczego znaleźć nie mogłem. Kombinowałem dalej z dłuższymi (pełnymi) fragmentami tekstu - i też nic. "Z czego, do licha, oni ten wokal wyrżnęli?" - zastanawiałem się. Nie dawało mi to spokoju aż do dzisiaj. Dziś bowiem znalazłem ów źródłowy wokal, który okraszony różnymi efektami pojawił się w powyższym klipie. Oto on:

I po walce. Przemysław Saleta pokonał Andrzeja Gołotę przez TKO w 6 rundzie walki, do której w najgorszym wypadku miało dość 8 lat temu. Wielu sercem stawiało na Gołotę (w tym ja), a jednak... zwycięzcą okazał się ten, na którego niewielu stawiało. A jeszcze mniej by postawiło, gdyby ten pojedynek odbył się przed laty.

Andrzej Gołota przegrał. Przegrywał wiele razy, ale – nie będę ukrywał – ta porażka boli mnie najmniej. Bywały takie, po których smutny chodziłem całymi dniami następującymi po zarwanych nockach, podczas których Andrzej mierzył się z Riddickiem Bowe, Michaelem Grantem, Lennoxem Lewisem, Mikiem Tysonem, Johnem Ruizem czy Chrisem Byrdem. Wtedy naprawdę byłem smutny. Albo przegrywał z samym sobą, albo był krzywdzony przez sędziów (dwa ostatnie przypadki).

Dziś przegrał z Przemysławem Saletą. Bokserem i kickbokserem, który w swoim primie nie miałby czego szukać z Gołotą. Chociaż... szczerze mówiąc, każdy miał czego szukać z Andrzejem, bowiem na równi z niekwestionowanymi atutami fizycznymi i technicznymi (ahh, te wspaniałe pojedynki z Bowe!!!) o dyspozycji Gołoty decydowała jego głowa.Jaki był Gołota w walce z Saletą?

Moim zdaniem zbyt nonszalancki. Czas i wiek (obaj po 45 lat) zrównał ich szanse i Andrzej powinien zapomnieć o walorach, którymi górował przed dekadą nad Przemkiem. W tym wieku (45 lat) jednemu i drugiemu ubyło ze starej witalności, szybkości i ogólnie pojętej motoryki.

Zdarzało mi się pisać „po czasie”, ale nigdy nie zdarzyło mi się spóźnić aż tyle, ile w przypadku tego wpisu. 30 lat. Czaicie? 30 lat temu ten wpis byłby „na czasie”. Albo i odrobinę dłużej. Gdy to sobie uświadomiłem, zawahałem się, czy aby nie odpuścić sobie tego tekstu. Bo po co pisać, skoro po takim czasie nawet odgrzewaniem kotleta tego nie da się nazwać. A jednak zdecydowałem się pisać – z jednego, konkretnego powodu, o którym na chwilę zapomniałem, a który pojawił się jeszcze przed myślą o scharakteryzowaniu bohatera wpisu.

Tym głównym powodem była i jest chęć zainteresowania Was „gratami”, które walają się po strychach, piwnicach, szafach, szafkach i garażach. O sprzętach starych, zastąpionych nowymi: technicznie atrakcyjniejszymi, bogato wyposażonych i o modnym wyglądzie, ale odstających jakością, trwałością i klimatem od tych starych. Ile takich „rupieci” wala się w naszych prywatnych lamusach? A ile zalega u Waszych bliskich, znajomych, rodziny? Ile czeka na wywalenie na śmietnik przy najbliższej okazji, a tych okazji było już kilka, tylko jakoś żal wyrzucać?

Przyznam, że u mnie takich staroci bardzo niewiele, ale okazało się, że wystarczająco, abym uruchamiając jeden z nich mógł zachłysnąć się uczuciem szczęścia, niczym znalazca najprawdziwszego skarbu. Tak było w przypadku starego (rok produkcji 1980) wzmacniacza Hitachi HA-3800, który od lat walał się u mnie po różnych szafkach i kątach. Niedoceniany, trzymany jako ostatni rezerwowy na wypadek, gdyby sprzęty mające pierwszeństwo odmówiły posłuszeństwa. Słuchałem go niedawno przez chwilę: na kiepskich kolumnach i nagraniach w mp3 zapodawanych z komóry. Działał - tyle wtedy chciałem wiedzieć. W końcu – ze dwa tygodnie temu – postanowiłem Hitachi sprawdzić na dobrych kolumnach i dobrych nagraniach.

Podłączyłem, włączyłem, usiadłem i... szok, szał, opad szczeny i wielkie „łał!”. Toż to było to, na co od wielu miesięcy polowałem! Muzykalny, ciepły, dynamiczny, z kopem, detalami i pięknym basem. Takiego poszukiwałem, a pod nosem go miałem. Siedziałem słuchając oniemiały, a Hitachi stał w miejscu etatowego amplitunera i nieprzerwanie czarował mnie swoim brzmieniem.

Czar jednak prysł po kilkudziesięciu minutach, kiedy w jednym kanale pojawiły się trzaski i pyrczenie. Onkyo wrócił więc na swoje miejsce, a Hitachi zawiozłem do remontu. Zafundowałem mu dokładne czyszczenie i wszelkie konieczne naprawy. Zadanie przywrócenia wzmacniaczowi drugiej młodości powierzyłem panu Tadeuszowi, którego polecił mi mój przyjaciel. To był dobry wybór. Fachowiec i pasjonat w jednym.

Po kilku dniach Hitachi wrócił do mnie: wyglądał na kilkanaście lat młodszego, a zagrał jak nowy. Dorzuciłem do niego tuner z tej samej serii i mam teraz pięknie grający zestaw. Nad jednym tylko ubolewam: nad brakiem odtwarzacza płyt CD do kompletu. Muszę szukać innego cd playera, który będzie wizualnie pasował do sprzętu.