Piosenkę „Koko Euro spoko” kapeli Jarzębina pierwszy raz usłyszałem na fejsbuku. Szok, niedowierzanie, podwaliny pod czarną rozpacz... „Pewnie jeden z muzycznych kandydatów na hymn Euro i wrzucili to dla beki” - pocieszałem się. Nie minęła godzina, kiedy ten kawałek puścili i w radiu... WTF? I zacząłem się śmiać, bo aż takiej muzycznej klęski w życiu bym nie przewidział.Tekst z dupy wzięty i brzmi tak, jak gdyby napisany był przez osobę, która z kopaną do czynienia ma najwyżej przez ścianę podczas transmisji telewizyjnych. Fatalne brzmienie wokalu, przywołujące mi na myśl remixy piosenek Mieczysława Fogga tworzone przez takich speców, jak DJ Twister czy Bumelants, gdzie muzyka brzmi jakościowo fajnie, ale wokale są kiepskie (nawet pomimo obróbki).

ALE!!! „Koko Euro spoko” już jest hitem! Czy sobie z tego zdajecie sprawę, czy nie i czy tego chcecie, czy wręcz przeciwnie, to „Koko Euro spoko” już stało się przebojem i o zakład idę, że niejedna dyskoteka i niejedna domówka ryknie ów osławiony refren. Prosty i głupi, ale nie różniący się niczym od innych hitowych refrenów (a, choćby „Umbrella” czy „Waka Waka”).

Zanim przejdę do zapowiadanej recenzji odtwarzaczy Dune HD, chcę Wam przedstawić monitor, na którym je testowałem. Otrzymałem go na czas testów playerów i cieszę się z tego faktu niezmiernie. Powodów jest kilka, ale najważniejszym z nich jest fakt, że w końcu poznałem monitor, który może zastąpić mi mojego HP L1945wv.Do tej pory takiego nie znałem i świadomość tego nigdy mnie nie cieszyła. Z obecnym jest wszystko w porządku, ale marzy mi się większy i nieco jaśniejszy. Na większy jednak nie mam miejsca: posiadana dziewiętnastka jest największą opcją, jaką udało mi się wcisnąć w biurko okraszone półkami. Taki nieżyciowy mebel mam :)

Windows 7 od początku imponował mi ilością bezbłędnie wykrywanego i obsługiwanego sprzętu. Właściwie wszystko, co podpiąłem do komputera – czy to przez USB, czy też do płyty głównej – działało od ręki i do prawidłowego działania nie wymagało manualnej instalacji sterowników. Inną kwestią było doinstalowywanie oprogramowania dodatkowego, które rozszerzało możliwości podłączanych urządzeń.

Czar wszechsprzętoobsługiwalności Windows 7 prysł kilka dni temu, kiedy przyszło mi instalować kartę graficzną Radeon HD 5570. Pewny tego, że i z tą kartą najnowszy (jeszcze) system operacyjny Microsoftu sobie bez problemu poradzi nawet nie interesowałem się płytą ze sterownikami, czy też szukaniem najnowszych ich wersji na stronie producenta.

Kartę podłączyłem, komputer złożyłem i uruchomiłem i... się zdziwiłem. Nie od razu, bo tuż po uruchomieniu komputera system powitał mnie dymkiem, w którym informował o wykryciu nowego sprzętu i wyszukiwaniu sterowników doń. Na informację o zakończeniu tej czynności poczekałem chwilę i w końcu się doczekałem – czego, niestety, nie mogę powiedzieć o prawidłowym zadziałaniu karty.

W ustawieniach rozdzielczości znalazłem kilka podstawowych opcji (800x600, 1024x768, 1400x1050 itp), wśród których brakowało rozdzielczości podłączonego monitora – 1440x900px. Aha, i interfejs Aero nie działał. Zrestartowałem system – bez zmian. Ściągnąłem więc najnowszą wersję sterowników ze strony AMD (przyfarciłem, bo trafiłem na wersję sprzed kilku dni :) - sterowniki do tej karty znajdziecie tutaj - należy tylko wybrać swój system operacyjny) i dopiero ręczne zainstalowanie tychże postawiło Windowsa na jego graficzne nogi. Przezroczyste paski pojawiły się samodzielnie, natomiast ustawieniem właściwej rozdzielczości musiałem zająć się sam.

Kartę instalowałem na dość mocno zagraconym systemie i ten fakt odczuwalny był przede wszystkim w trakcie uruchamiania systemu. To wydłużyło się o kilka dobrych minut, dlatego po paru dniach zdecydowałem o reinstalacji systemu i ponownej instalacji wszystkiego w kolejności takiej, jaką wymaga BHP instalacji systemu i oprogramowania. Czyli najpierw system, potem sterowniki, a na końcu oprogramowanie (w pierwszej kolejności zabezpieczające: antywirus i firewall).

Od dawna powtarzam, że seria American Pie skończyła się na części trzeciej (a choćby nawet w tym wpisie o tym było). Kolejne szarlotkowe produkcje były miernotami i kalały dobre imię filmu, które wypracowały trzy pierwsze części. Czwarta jeszcze próbowała nawiązywać do trójcy świetnej, ale to już nie było to...

Przestałem więc interesować się American Pie. Jednak pewnego razu brat mój zdradził mi, że szykuje się petarda, która może mnie zainteresować. Tą petardą miała być kolejna odsłona American Pie, w której – uwaga! - zobaczyć będzie można starych, dobrych bohaterów trzech pierwszych części! Przyznam się, że choć po tylu spapranych częściach na wiele nie liczyłem, to chyba jednak na ósemkę czekałem. I się doczekałem.

Podorastali wszyscy, postarzeli się, ale najważniejsze jest to, że dożyli :) Bo z tym mogło być różnie: wystarczyłoby, żeby któryś z aktorów nie zgodził się zagrać i już trzeba by postać graną przez niego uśmiercić. Może nie kartonami, ale np. przez uduszenie się foliową torbą podczas stosunku. Takie rozwiązanie nawet pasowałoby do klimatu American Pie :)

O ósmej części Amerykańskiej Szarlotki, zatytułowanej „Zjazd absolwentów”, można powiedzieć, że ma ona klimat. Klimat, który powinni poczuć widzowie, którzy niejako dorastali z bohaterami trzech pierwszych części. Jim, Kevin, Stifler, Chris czy Finch – oni wszyscy postarzeli się tak samo, jak ci, którzy „jedynkę” oglądali w czasie, kiedy ta była nowością.

Tych bohaterów zna się od dawna! Zna się ich perypetie, ich dziewczyny, tajemnice, spełnione i niespełnione miłości, stosunki do siebie (i ewentualne ze sobą), charaktery – po prostu starzy, dobrzy znajomi, których się lubi, lub nie, ale których nie trzeba widzowi przedstawiać. Podejrzewam, że młodzi widzowie, pierwsze odsłony szarlotki znający od niedawna, owego klimatu mogą nie poczuć. A może...? Z resztą nie wiem, nie mnie tę kwestię rozkminiać.

Film jest dobry. Może nie tak barwny i szalony, jak pierwsze przygody Jima i spółki, ale to i dobrze – wszak bohaterom filmu lat przybyło i nie wszystkie sceny w ich wydaniu byłyby tak przekonujące, jak w wykonaniu aktorów o dekadę młodszych. Niestety, w "Zjeździe absolwentów" jest kilka naciąganych scen, ale tak naprawdę tylko jedna z nich mnie raziła. Mam tu na myśli zemstę Stflera na typach za ich akcję na plaży. Każdy normalny facet postury i pokroju Stiflera po prostu skopałby im tyłki, jak to się zwykło ładnie określać w filmach ;)

W listopadzie 2011 roku, na łamach Wsubiektywie.pl, pisałem o Depositphotos.com. Od tamtego czasu moje zainteresowanie tym serwisem nie zmalało. Rzekłbym nawet, że stało się wręcz przeciwnie. Coraz częściej, także przypadkiem, mam styczność z tym serwisem i obserwuję, jak rośnie on w siłę na naszym krajowym rynku.Wygląda na to, że Depositphotos.com mocno postawił na Polskę. Kumaci gracze stockowi (tak dostawcy zdjęć, jak i ich odbiorcy) doskonale znają takie serwisy i nie potrzebują ich polskich wersji językowych, by korzystać z dobrodziejstw banków zdjęć. Jeden taki znany ktoś rzekł razu pewnego „nie chcę, ale muszę”. W przypadku Depositphotos mogłoby być odwrotnie: „nie muszę, ale chcę”. Podoba mi się to.