Blog Szumana

Cztery dni nieobecności w codzienności, to zdecydowanie za długo. Przynajmniej w okresie, kiedy spraw na głowie od zajebania, a po drodze pojawiają się nowe. Masakra. To będą pracowite wakacje, nie ma bata, żeby było inaczej.

Zacznę od weekendowego wyjazdu do Łobżenicy - małej miejscowości niedaleko Piły, skąd pochodzi świeżo upieczona żona mojego szwagra. Wybyliśmy w tamte regiony w sześcioosobowym składzie: rodzice narzeczonej mej kobiety, jej siostra z narzeczonym swoim oraz trzecia, najmłodsza parka: moja i ja :) W około sześciuset kilometrową trasę wybraliśmy się dwoma samochodami - po trzy osoby w każdym. Zastosowanie takiej taktyki przyniosło rezultat w postaci bardzo optymalnego rozmieszczenia tyłków podróżnych i bagaży do nich należących.

Podróż w obie strony trwała po około 13 godzin, w tym 3 postoje na siku i żarełko. Byłoby szybciej, ale w kierunku „do” zrobiliśmy sobie nieco dłuższy postój - w Uniejowie zwiedzaliśmy tamtejszy zameczek i jego okolice. Natomiast w drodze powrotnej, przed Kielcami, utknęliśmy w gigantycznym korku, którego ojcami chrzestnymi byli kieleccy drogowcy, o organizacji ruchu wahadłowego mający najwyraźniej bardzo nikłe pojęcie. Jak można przez trzy kwadranse trzymać wjeżdżających do miasta, w tym samym czasie puszczając jadących w kierunku przeciwnym? Nosz, debilem pierwszego gatunku trzeba być!

Samo weselicho kameralne było - nawet bardzo. Dwadzieścia parę najbliższych sercom pary młodej osób przez trzy dni bawiło we własnym gronie. Fajnie i integracyjnie wyszło: piątek - grill u panny młodej, w sobotę ślub w Górce Klasztornej (klimatowo tam i zabytkowo), a zabawa weselna w jakimś ośrodku wypoczynkowym położonym nie wiem gdzie :) Ośrodek ów znajduje się nad sporym jeziorkiem, a jego znakiem rozpoznawczym może być... przywiązany do drzewa, wykastrowany i oswojony kozioł, pasący się w okręgu, którego promieniem jest sznurek. Cap zapewne stanowi tam wsparcie dla rehabilitacji niepełnosprawnych dzieci i młodzieży, które - tak mi się zdaje - przebywały tam na kolonii.

Na oddzielny akapit zasługuje zespół weselny Ballada z Piły. Byłem pod ogromnym wrażeniem nie tylko ich gry, ciarkogennego śpiewu wokalistki i oryginalnych przyśpiewek, ale też świetnego wyczucia klimatu i elastyczności :) Ogromne brawa i gorąco polecam zespół Ballada wszystkim nowożeńcom mieszkającym w Pile lub w promieniu 200 km od tego miasta :)

Tyle chyba w temacie wesela. Nie zwykłem rozpisywać się tu o sprawach rodzinnych i około rodzinnych, niechaj więc tak pozostanie po wsze amen amenów na wieki :)

Jeszcze taka prośba do niecierpliwych o... cierpliwość :) Czterodniowy (piątek rano - poniedziałek wieczór) wyjazd wypadł w najmniej odpowiadającym mi momencie - akurat wtedy, gdy moja lista zadań do zrealizowania zrobiła się dłuższa, niż zwykle, a ja złapałem świetny rytm i pracowało mi się pięknie. Przerwa wybiła mnie z tego rytmu i potrzebuję nieco czasu, aby powrócić. Wszystkie zaplanowane recenzje i wpisy pojawią się w swoim czasie - nie zapomnę.

Obecnie moim priorytetem, któremu poświęcam kupę swojego czasu jest jak najdalej idąca pomoc mojej kobiecie w realizacji jej pomysłu - Akademii Artystycznej. Robię, co mogę, aby jak najlepiej się przygotowała do startu ze swoim ambitnym projektem. Gdy jej firma wreszcie ruszy, wtedy będę miał czas zająć się swoimi sprawami, jak też realizacją większych pomysłów - w tym stworzeniem serwisu społecznościowego, który wymyśliłem sobie prawie rok temu, a do tej pory nie znalazłem dość czasu na jego realizację.

Czegoś takie w życiu nie widziałem. Nigdy nawet bym nie pomyślał, że coś takiego będzie mi dane przeżyć. Jutro daleki wyjazd na wesele szwagra, ale emocje temu towarzyszące zeszły na drugi plan. A propos planów, to przed wyjazdem chciałem popełnić kilka innych wpisów na bloga, ale... no nie da się. Myślami ciągle jestem zamknięty w drogerii w Galerii Dębickiej, gdzie przez zamknięte drzwi wdziera się woda, a drzwi... wyglądają jak akwarium stale napełniające się mętną wodą. Wody przybywa i przybywa, na straż nie można się dodzwonić, pada zasilanie i świecą jedynie lampy awaryjne, słychać dziecięcy szloch „potopimy się, babciu, gdzie jest mama?”, za szybą pływają fotele, reklamy i elementy wykończenia wnętrza.

Wody za drzwiami przybywa, podłoga w drogerii też już pod wodą - ale tej niewiele, bo powolutku sączy się przez zamknięte, plastikowe drzwi. Wreszcie laskom pracującym w drogerii udaje się dodzwonić na Straż Pożarną, skąd dyżurny nakazuje otworzyć drzwi i ewakuować ludzi. Logika takie rozwiązanie dyktowała, ale spanikowane one chciały pewnika: zdanie służb ratowniczych.

Pomogłem dziewczynie otworzyć drzwi - trzeba było je pchnąć, bo otwierały się na zewnątrz. Ciężko było, ale tylko na początku: im szerzej się otwierały, tym mniejszy był napór wody, która wyrównywała różnicę w poziomie w hallu i wewnątrz drogerii. Nie kupiłem sobie perfum, ani upatrzonych butów, które czekały na mnie w sklepie na pierwszym piętrze. Walić to. Dobrze, że wszyscy cali, choć obawiam się, że serca niektórych mogły nie wytrzymać. Tyle w tym wpisie. Muszę się ogarnąć i przygotować do wyjazdu, gdzieś o drugiej - trzeciej nad ranem pobudka, a ja jestem w punkcie wyjścia. Nie tak miał ten dzień wyglądać. Jeśli miał być wzorowany na filmie, to raczej na komedii obyczajowej, a nie na produkcji katastroficznej...

Nie przypuszczałem, że potrafię być aż tak złośliwy, ale człowiek - podobno - poznaje siebie przez cały żywot swój. Czy tak jest naprawdę, nie wiem, ale odpowiedź na to zagadnienie poznam u kresu swego żywota.

Wyjdzie, że jestem złośliwy, wredny i niesprawiedliwy, ale wpis ten ciśnie mi się na klawiaturę od momentu przeczytania wstępu onetowskiego artykułu o konsolach do gier. Zacytuję ów wstęp, wytłuszczając kluczowe dla sprawy zdanie:

Może mało kto o tym wie, ale konsola jako „maszynka do grania” towarzyszy nam już prawie czterdzieści lat. To szmat czasu, przez który wychowało się co najmniej kilka pokoleń graczy. Przez ten okres technika poszła niesamowicie do przodu, a razem z nią także nasze „szaraki”. Możliwości sprzedawanych obecnie konsol były wręcz nie do wyobrażenia w latach siedemdziesiątych. Postanowiłem więc przyjrzeć się ich rozwojowi, bo konsola za oceanem i w Japonii jest już podstawową platformą do gier, a coraz większą popularność zdobywa sobie także i u nas.

Natychmiast skojarzyło mi się to ze spekulacjami i prognozami towarzyszącymi premierze Windows Vista, kiedy to wszelkiej maści specjaliści i analitycy zapowiadali wielką ekspansję Linuksa na komputery domowe. Bezpośrednią przyczyną pewnego sukcesu Linuksa miała być Vista - system zewsząd i za wszystko krytykowany. Tak twierdziło wielu, z fanbojami Linuksa na czele. No bo jak tu nie węszyć mega sukcesu, kiedy w jednym narożniku ringu stanął niedorobiony Windows Vista, a w drugim super łatwy, przyjazny i przezajebisty Ubuntu? A do tego wszystkiego doszły rzekome masowe, policyjne naloty na wszystkich, przez które wielu sięgnęło po pingwina...

Czas pokazał, że prognozowany sukces Linuxa okazał się być jedynie nabożną mrzonką fanbojów wolnego oprogramowania, których w owym czasie mieliśmy prawdziwy wysyp. Przy tym zjawisku przysłowiowe „grzyby po deszczu” mogą się schować.

Z buńczucznie zapowiadanego przez Linuksiarzy knockoutu wyszła jedna wielka klapa. Klasyczny falstart, który, według mnie, był wręcz ciosem samobójczym. Linux za wcześnie dzioba wychylił: wydawało się mu, że jest gotowy do walki, ale tylko się wydawało. Wepchał się na desktopy i dał się masom poznać jako system niedopracowany, ociężały, z jednej strony przebajerowany, a z drugiej ubogi w użyteczny soft, po macoszemu traktowany przez producentów sprzętu i ostatecznie gorszy od Windows. Bo Linux nie był, nie jest i nie będzie gotowy do skutecznego wojowania o rynek dopóty, dopóki developerzy wszystkiego nie zjednoczą się w jeden wspólny, poukładany projekt, nie obmyślą długoterminowej, rozsądnej strategii rozwoju i nie zaczną jej realizować.

Wracając do zdania, które sprowokowało ten wpis: na Onecie napisano, że wkrótce wszyscy w gry będą grali na konsolach. Toć to przecież zapowiedź sukcesu Linuksa! Każdy linuksowy fanboj o tym wie, że Linuksowi do bycia ideałem brakuje jedynie umiejętności zaspokajania potrzeb komputerowych graczy. Poza tym system jest cud, miód i pistacje. Skoro więc gracze zamierzają dojrzeć do platformy grom przeznaczonej, to Linux wtedy... No musi odnieść sukces. Znowu na pewno!

Dorwał waść jeden z drugim i z trzecim bidnego Internet Explorera Szóstego, by raz kolejny poznęcać się nad nieborakiem. Panowie oprawcy! IE przez lata już tyle razy dostało cięgi (po dupie i po psychice), że naprawdę nie trzeba więcej. Temat ułomności IE6 jest już tak rozwałkowany, że teraz to nawet głupio używać określenia pochodzącego od wałka. Nie wałek, a walec i rozwalcowany, a nie rozwałkowany. Rozjechany, rozciapany, spłaszczony i w grunt wkomponowany. Dajcie już, Panowie, badzIEwnemu spokój: przez lata oberwał za swoje z nawiązką, której wystarczy mu jeszcze na długo po śmierci.

Żyje jeszcze szósta wersja IE, ale nie da się nie zauważyć, że systematycznie traci wpływy. My, blogerzy - strażnicy prawości i sieciowej poprawności, mamy nań alergię, ale... bez popadania w paranoję :) Kilka lat temu akcje pokroju BrowseHappy miały sens, ale dziś? Dziś to nawet IE7 można nazwać rupieciem, bo przecież jest już Ósemka. O szóstce ktoś pamięta?

Ja pamiętam. Wciąż mam świadomość obecności tego dziadostwa, ale myślę o nim w sposób zdrowy, a nie jak Kaczyńscy o Niemcach. IE6 przestał być groźny; IE6 to już wrak przeszłości, dogorywający w sposób naturalny. Dziś nie ma co się nad nim pastwić. Sam zdechnie. Było walczyć, jak był w pełni sił. Teraz to dziadyga: archaiczna, jak jej użytkownicy.